เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​"ชิงชิง! ถอยไปอยู่หลังแม่!" คุณนายหวัง (ในร่างฮองเฮาไป่หลัน) ตวาดเสียงก้อง แขนเสื้อที่เคยดูเกะกะบัดนี้พลิ้วไหวประดุจปีกนกฟีนิกซ์ เธอสะบัดมือเรียก "พัดกิ่งไม้ทิพย์" ที่ดูเหมือนกิ่งไม้แห้งๆ แต่แฝงพลังกดดันมหาศาลออกมา

​จอมมารนิรันดร์ชะงักไปครู่หนึ่ง "หึ! กิ่งไม้ผุๆ นั่นน่ะเหรอจะสู้ดาบอสูรของข้าได้!" เขาทะยานเข้าหาด้วยความเร็วสูง ดาบสีดำทมิฬฟาดลงมาหวังจะแยกวิญญาณสองแม่ลูก

​[เสียงในใจของชิงเซียน: แม่คะ! กิ่งไม้นั่น... ถ้าแม่เอาไปตีหลังพี่อี้ตอนแอบหนีเที่ยวข้าจะไม่ว่าเลยนะ แต่นี่แม่เอามาสู้กับดาบยักษ์! แม่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนคะเนี่ย! พี่เฟยหลงคะ! เลิกคลานใต้เวทีแล้วมาช่วยแม่ยายพี่ด่วนเลยค่ะ!]

​เคร้ง!!!

​เสียงปะทะกันดังสนั่น แต่ไม่ใช่เสียงกิ่งไม้หัก กลับเป็นเสียงดาบอสูรที่กระเด้งกลับไปเหมือนชนกำแพงเพชร คุณนายหวังยืนนิ่งสงบ แววตาที่เคยจ้องแต่เรื่องระเบียบบ้านบัดนี้คมปราบดุจเซียนชั้นสูง

​"เจ้าลืมไปแล้วรึ จอมมาร... ข้าดูแลต้นไม้แห่งชีวิตมานับพันปี กิ่งไม้นี้คือส่วนหนึ่งของข้า!"

​ขอทานสายซัพพอร์ต 

​เฟยหลงที่ตอนนี้คลานออกมาจากใต้แท่นประหารได้สำเร็จ เขาอาศัยจังหวะชุลมุนถีบเพชฌฆาต (ที่กำลังยืนงง) จนตกเวทีไป แล้วรีบใช้เศษกระจกใบสุดท้ายกรีดเชือกมัดท่านประธานหวังและพี่ชายทั้งสาม

​"พ่อครับ! พี่ใหญ่! ตื่นสิ!" เฟยหลงเขย่าตัวหวังอี้ที่ยังคงเหม่อลอย

​[เสียงในใจของชิงเซียน: พี่เฟยหลง! แปะกระจกที่หน้าผากพี่อี้เลยค่ะ! ตรงนั้นแหละจุดศูนย์รวมความมึนของตระกูลเรา! ถ้าไม่ตื่นก็เอาเกลือยัดปากไปเลยค่ะ!]

​เฟยหลงทำตามสัญชาตญาณ (หรืออาจจะเพราะได้ยินเสียงในใจ) เขาแปะเศษกระจกเข้าที่กลางหน้าผากพี่ชายทั้งสามรวดเดียว แสงสีขาวสว่างวาบ...

​"เฮ้ย! นี่เรามาอยู่ที่ไหนเนี่ย?! แล้วทำไมพ่อโดนมัดล่ะ!" หวังซิงตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกพลางมองไปรอบๆ ด้วยความตกใจ "แล้วนั่น... แม่เหรอ?! ทำไมแม่ใส่ชุดเหมือนในหนังจีนช่อง 3 เลยอ่ะ!"

​"อย่าเพิ่งถามครับพี่ซิง! ช่วยพ่อก่อน!" เฟยหลงตะโกน

​กับดักมิติแตก 

​จอมมารนิรันดร์เห็นว่าสถานการณ์เริ่มคุมไม่อยู่ เขาแสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่ง "ในเมื่อพวกเจ้าอยากเล่นบทครอบครัวสุขสันต์นัก... งั้นก็จงแตกสลายไปพร้อมกับมิตินี้ซะ!"

​เขาปักดาบอสูรลงบนพื้นลานประหาร ทันใดนั้นท้องฟ้าสีครามในมิติมายาก็เริ่ม "ร้าว" เหมือนกระจกแตก กลิ่นอายความว่างเปล่าเริ่มดูดกลืนบ้านเรือนและผู้คนรอบข้างหายไปทีละอย่าง

​"แม่คะ! มิติมันจะพังแล้ว!" ชิงเซียนร้องลั่น เธอรู้สึกว่าร่างกายในมิตินี้เริ่มจะโปร่งแสง

​"ชิงชิง ฟังแม่นะ!" คุณนายหวังหันมาคว้ามือลูกสาว "แม่จะใช้พลังทั้งหมดตรึงมิตินี้ไว้ชั่วคราว เจ้ากับตาเฟยหลงต้องหา 'แกนกลาง' ของกระจกที่ซ่อนอยู่ในตัวจอมมารให้เจอ แล้วทำลายมันซะ!"

​"แล้วแม่ล่ะคะ?!"

​"แม่จะอยู่คุ้มครองพ่อกับพี่ๆ เอง... ไปซะลูก! เชื่อในสัญชาตญาณเซียนของเจ้า!"

​การดวลครั้งสุดท้าย (ฉบับรั่วๆ) 

​ชิงเซียนหันไปมองเฟยหลง ทั้งคู่พยักหน้าให้กัน ขอทานหนุ่มกับนางกำนัลสาวพุ่งเข้าหาแม่ทัพทมิฬท่ามกลางมิติที่กำลังถล่ม

​[เสียงในใจของชิงเซียน: เอาล่ะนะ... ในเมื่อมนต์เซียนใช้ไม่ได้ ข้าก็จะใช้ 'วิชาลับตระกูลหวัง' ที่ข้าเพิ่งคิดสดๆ เมื่อกี้! พี่เฟยหลงคะ ล็อกแขนมันไว้ค่ะ! น้องจะ 'ถอนขนรักแร้' เอ๊ย! จะกระชากหัวใจกระจกมันออกมาเอง!]

​เฟยหลงพุ่งเข้าไปกอดเอวจอมมารจากด้านหลัง (ท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของจอมมาร) "ชิงชิง! ตอนนี้แหละ!"

​ชิงเซียนไม่ได้พุ่งเข้าไปต่อย แต่เธอพุ่งเข้าไป "จี้เอว" จอมมาร!

​"ฮ่าๆๆๆ! ทำอะไรของเจ้า! ข้าไม่มีความรู้สึก... อ๊ะ! ฮ่าๆๆๆๆ หยุดนะ!" จอมมารหลุดหัวเราะออกมาอย่างเสียไม่ได้ เพราะร่างกายมนุษย์ที่เขาสิงอยู่นั้นมันดันมี "จุดอ่อน" ที่ความรู้สึกส่วนลึกของท่านประธานหวัง!

​จังหวะที่จอมมารเสียอาการ แสงสีม่วงจากอกเขาก็วาบออกมา ชิงเซียนไม่รอช้า เธอคว้า ตะไบเล็บ (อันเดิม) แทงพรวดเข้าไปที่จุดกึ่งกลางแสงนั่นทันที!

​เพล้ง!!!

​เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นไปทั่วทุกโสตประสาท แสงสว่างจ้ากลืนกินทุกอย่างจนขาวโพลนไปหมด...

​กลับสู่โลกความจริง? 

​ชิงเซียนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองนอนหงายอยู่บนพื้นห้องใต้ดินคฤหาสน์ตระกูลหวัง กลิ่นฝุ่นและกลิ่นอายปีศาจยังคงจางๆ อยู่

​"โอ๊ย... เจ็บหลังชะมัดเลย" เธอบ่นพึมพำพลางยันตัวขึ้น

​[เสียงในใจของชิงเซียน: เอ๊ะ... ข้าจำได้แล้ว! ข้าจำได้หมดแล้ว! ทั้งเรื่องชาติก่อน เรื่องพี่เฟยหลง เรื่องที่ข้าแอบด่าพี่เขาว่าปลาทูตากแห้ง... ว้ายยย! แล้วข้าพูดออกไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย!]

​เธอหันไปมองรอบๆ เห็นเฟยหลงนอนหอบอยู่ข้างๆ พี่ชายทั้งสามและท่านประธานหวังเริ่มได้สติ แต่ที่น่าแปลกที่สุดคือ... คุณนายหวัง

​เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ในห้องใต้ดิน ท่าทางสงบนิ่ง ในมือยังคงถือ "ไม้ขนไก่" (ที่ดูคล้ายกิ่งไม้ทิพย์ในฝัน) เธอมองหน้าทุกคนด้วยรอยยิ้มลึกลับ

​"ฟื้นกันแล้วเหรอจ๊ะ... ทุกคน? ไหน ใครจะอธิบายเรื่อง 'ห้องใต้ดินถล่ม' ให้แม่ฟังเป็นคนแรก?"

​ทุกคนในห้องเงียบกริบ รวมถึงชิงเซียนที่พยายามหดตัวเล็กลง

​[เสียงในใจของชิงเซียน: ซวยแล้ว... คุณแม่กลับมาโหมดคุณนายจอมเนี้ยบแล้ว! แต่เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้ในมิติมายา แม่เท่มากเลยนะ หรือว่าแม่จะแกล้งลืม?]

​เฟยหลงค่อยๆ ลุกขึ้น เขาเดินเข้าไปหาชิงเซียนแล้วคว้ามือเธอไว้ "ชิงชิง... คุณจำผมได้หรือยัง?"

​ชิงเซียนมองหน้าเฟยหลง แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นประกายซนเหมือนเดิม "จำได้สิคะ... เจ้าหน้าปลาทู เอ๊ย! พี่เฟยหลงของน้อง"

​เฟยหลงยิ้มกว้าง แต่แล้วรอยยิ้มเขาก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงในใจของเธอชัดเจนกว่าที่เคย...

​[เสียงในใจของชิงเซียน: แต่พี่คะ... เมื่อกี้ตอนพี่เป็นขอทาน พี่หล่อกว่าตอนใส่สูทอีกนะเนี่ย วันหลังลองแต่งแบบมอมแมมมาหาที่บ้านบ้างนะคะ น้องชอบ!]

​เฟยหลง: "..."

​ทว่า... ในขณะที่ครอบครัวกำลังจะปรับความเข้าใจกัน เศษกระจกที่แตกละเอียดบนพื้นกลับเริ่ม "ขยับ" และเรียงตัวใหม่เป็นข้อความสีเลือดที่ทำเอาทุกคนต้องขนลุก

​"เกมยังไม่จบ... ข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ที่ 'จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง' "