ตอนที่ยี่สิบแปด หาญท้าชะตาฟ้า 2
เย่ชิวยิ้มเล็กน้อยต่อทุกผู้คนที่มีท่าทางหวาดหวั่นเหมือนนกหวาดเกาทัณฑ์
ฟู่
เขาพยายามเป่าลมหายใจสีเหลืองที่เป็ของเสียในร่างกายออกมาอีกหนึ่งเฮือก
เมื่อไม่สามารถรองรับไว้ได้ก็ปล่อยมันออกมา
เมื่อสู้ไม่ได้ก็หนี
ชีวิตและการฝึกวิชาก็เป็เช่นนี้เองสำหรับเย่ชิวแล้วไม่แตกต่างกัน
“ข้าจะบอกกล่าวตามตรงใช่แล้วข้าไม่กล่าววาจาแปลกปลอม คู่ปรับของชะตาข้าคือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันหลี่เค่อหากเขารุ่งโรจน์ ข้าก็ร่วงหล่น หากเขาร่วงหล่นข้าก็รุ่งโรจน์เหตุผลมันก็เรียบง่ายเช่นนี้เอง เมื่อเขาขึ้นเป็ฮ่องเต้ข้าก็ต้องระหกระเหินออกจากนครหลวง”
เมื่อกล่าวถึงตอนนี้อาหู่ถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่สะอึกสะอื้น
“ที่เกิดเื่เช่นนี้เป็เพราะความผิดของบ่าวสุนัขเองฮือทำให้เกณฑ์ชะตาที่รุ่งเรืองของสกุลเย่เราต้องเสียไป และนังแพศยานั่นฉวยโอกาสทำร้ายนายท่านที่เปี่ยมด้วยเมตตาดื่มน้ำแล้วลืมต้นธาร คนอกตัญญูเช่นนี้ฟ้ากลับส่งเสริมให้เป็ฮองเฮาช่างไร้ความเมตตาเสียจริงๆ ฮือ”
ราวกับคำพูดของเย่ชิวกระตุ้นอารมณ์ของอาหู่ที่กดดันมาหลายสัปดาห์อาหู่ถึงกับตีอกชกหัวระบายความอัดอั้นตันใจ
ท่าทางของอาหู่ทำให้คนหลายคนอดสงสารไม่ได้มีผู้กล้าหาญหลายคนถึงกับแอบน้ำตาซึมด้วยซ้ำ
อาหู่ ข้าล่ะประทับใจเ้าจริงๆ
หากเกิดในยุคปัจจุบันเ้าสามารถเป้นนักการเมืองได้เลย
แน่นอนตามสายตาอาหู่เื่ราวที่เขาเจอก็คงเป็อย่างนั้นจริงๆ
แม้ว่าตามเื่ดั้งเดิมจะเกิดความขัดแย้งชิงบัลลังก์วังทองกันมาก่อน
แต่ในสายตาที่มองจากชาตินี้
อาหู่ที่ไม่มีความทรงจำของไทม์ไลน์อื่นๆคงมองว่านางเอกนั้นอยู่ดีดีก็เนรคุณตัดความสัมพันธ์หมั้นหมายขึ้นมา
และได้เป็ศัตรูทางธุรกิจและขัดขวางนายท่านของตนเองอย่างผมมาตลอด
ซ้ำร้ายยังทรยศหักหลังไปได้ดิบได้ดีเป็ฮองเฮาในวังทำร้ายนายท่านทุกอย่าง
เห็นการตายไม่ช่วยเหลือเื่บัวหิมะพันปี
ฯลฯ
เรียกว่าดราม่ายาวหลายเื่เขียนเป็นิยายยอดฮิตได้เลย..ซึ่งก็ฮิตจริงๆนั่นล่ะ
แต่สรุปคือ
อาหู่นั้นเกิดความแค้นต่อนางเอกแบบแทบจะไม่เผาผีเลยก็ว่าได้
แน่นอนสายตาของบรรดาผู้คนที่มองผมก็มองผมด้วยความ...สงสารสังเวช เวทนาฯลฯ
ที่เย่ชิวคนเก่าคงไม่สามารถรับได้เพราหยิ่งในศักดิ์ศรี
แต่ในสายตาของผู้คนเย่ชิวนั้นเรียกว่าคือผู้ถูกกระทำด้วยความอยุติธรรมโดยแท้โดนแย่งชิงวาสนา โดนแย่งชิงคู่หมั้น โดยที่ไม่ได้ทำผิดทำนองคลองธรรมอันใดแม้แต่น้อย
ทำให้หลายคนถึงกับทอดถอนใจกับเื่เล่าของผมและอาหู่ไม่ได้
15K
