เมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ

    บทที่ 37 ให้ฉันดูหน่อย

    บทที่ 37 ให้ฉันดูหน่อย


    สวีอี๋จือรู้ว่าตัวเองเถียงหลี่เฟิงไม่ชนะ จึงสะบัดหน้าหนีแล้วพูดว่า “เถียงกับคุณยังไงก็ไม่ชนะ ฉันไม่พูดกับคุณแล้ว!”


    “เฮ้ ๆ เสี่ยวอี๋จือ ชื่อของคุณฟังดูเหมือนเรียก 'น้องสะใภ้' เลยนะ คุณมีพี่สาวด้วยหรือเปล่า? สวยไหม? ถ้าสวยก็แนะนำให้ผมหน่อยสิ ยังไงผมก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคุณ ตอนนี้คุณทำเรื่องเลวร้ายกับผมแล้ว คุณต้องชดเชยให้ผมบ้างแล้ว” หลี่เฟิงอ้อนวอนเข้าใกล้สวีอี๋จือ


    สวีอี๋จือหันไปมองหลี่เฟิงแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “พี่สาวของฉันไม่ชอบผู้ชายที่ไม่มีอะไรข้างล่างหรอก!”


    หลังจากได้ยินคำพูดของสวีอี๋จือ หลี่เฟิงก็ตกใจราวกับโดนฟ้าผ่า เขาพูดอย่างตะกุกตะกักว่า “อ้าวแล้วจะทำยังไงดีล่ะ พี่สาวคุณไม่เอาผม ผู้หญิงทั้งโลกก็ไม่เอาผม ไม่มีใครเอาผมแล้ว ไม่ได้! คุณต้องรับผิดชอบผม คุณเป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้ คุณนั่นแหละ!”


    สวีอี๋จือมองท่าทางจริงจังของหลี่เฟิงเหมือนว่าเขาจะไม่ได้โกหก เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ทำตรงนั้นของหลี่เฟิงบาดเจ็บจริง ๆ แล้วหรือเปล่า? 


    เมื่อสวีอี๋จือเริ่มไม่แน่ใจเธอจึงพูดด้วยสีหน้ากังวลว่า “คุณไม่ได้บาดเจ็บตรงนั้นจริง ๆ ใช่ไหม? ให้ฉันดูหน่อย”


    พูดจบสวีอี๋จือก็เห็นสีหน้าตกใจของหลี่เฟิง เธอรู้สึกเสียใจทันทีที่ตัวเองพูดคำพูดน่าอายแบบนั้นกับผู้ชายได้ยังไง ‘น่าอายจริง ๆ’


    ท่าทางของหลี่เฟิงตื่นเต้นสุด ๆ “จริง ๆ นะ จริงแน่นอน ประโยคสุดท้ายของคุณเป็นไฮไลท์เลย ผมจะให้คุณดูเดี๋ยวนี้แหละ!” พูดพลางหลี่เฟิงก็พิงเบาะนั่งแล้วยกตัวขึ้น เอามือไปที่กางเกงเตรียมจะถอดกางเกงตัวเอง


    สวีอี๋จือเห็นท่าทางเว่อร์วังของหลี่เฟิงที่ดูเหมือนว่าเขาจะถอดกางเกงจริง ๆ เธอก็ตกใจทันที ‘หลี่เฟิงคนนี้ทำอะไรไม่เหมือนใครจริง ๆ ถึงกับเล่นเป็นนักเลงบนรถได้ นี่มันบนถนนนะ ถึงจะอยู่ในรถก็เถอะแต่นี่มันน่าอายเกินไปแล้ว ไม่ได้ ต้องห้ามเขา!’


    ด้วยความคิดนี้ สวีอี๋จือก็ยื่นมือขาวเนียนของตัวเองออกไป หวังจะกดมือของหลี่เฟิงไม่ให้ถอดกางเกงตัวเองออก


    แต่ตอนที่มือของสวีอี๋จือกำลังจะกดลงบนมือของหลี่เฟิง เขากลับชักมือกลับแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ผมไม่จำเป็นต้องถอดให้คุณดูหรอก…”


    หลังจากพูดจบหลี่เฟิงชะงัก จ้องมองสวีอี๋จือด้วยสายตาแปลก ๆ


    “...” สวีอี๋จือเองก็ชะงักจ้องมองหลี่เฟิงกลับด้วยแววตาเดียวกัน


    หลี่เฟิงยิ้มแห้ง ๆ แล้วก็มองกางเกงของตัวเอง


    “...” สวีอี๋จือมองตามสายตาไปยังกางเกงของเขาเช่นกัน


    “!!!”


    ตอนนี้มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งของสวีอี๋จือกำลังวางอยู่บนเป้ากางเกงของหลี่เฟิง



    คล้ายกับเรื่องเมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ ที่คุณอ่าน