ถ้าอ้วนแล้ว...รักเธอได้มั้ย

        แต่ได้ยินที่ไอกิตพูดแล้วผมก็ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย ผมเองก็เป็๲ห่วงไอเจนเหมือนกันน่ะ ถ้ามันเป็๲อะไรไปผมคงจะเสียใจน่าดู เพราะสองคนที่ผมสามารถเรียกว่าเพื่อนได้เต็มปากมากที่สุดก็คือกิตกับเจนสองคนนี้แหละ

        “แล้วมันไปห้องพยาบาล๻ั้๫แ๻่ตอนไหนตอนเช้ายังเห็นเรียนอยู่เลย” ผมพูด

        กิตเริ่มทำหน้าเหนื่อยใจกับสิ่งที่ผมถามก่อนจะตอบกลับมาว่า“ก็ตอนที่แกไปเข้าไปนั่งเรียนกับฟ้าไง เจนมันทนไม่ไหว มันเลยไปขอยาแก้ปวดที่ห้องพยาบาล แล้วก็ถือโอกาสนอนพักซะเลย”

        “เป็๞อย่างนี้นี่เอง มิน่าแกถึงมาเฝ้าฉันแค่คนเดียว” ผมพูด

        "ก็ตามนั้นแหละ เจนมันสั่งมา" กิตพูด

        "ยัยจอมวางแผนเอ้ย" ผมบ่นเบาๆ

        แม้ตัวจะไม่อยู่ก็ยังฝากแผนการมาอีก ไอเราก็นึกว่าเข้าห้องน้ำนานแล้วก็มารอที่ห้องเรียน ที่แท้แวะไปเข้าห้องพยาบาลนี่เอง

        “แต่ชาติ มีคำแนะนำนึงจะบอก ซึ่งมันจะส่งผลดีต่อตัวแก” กิตพูด

        "ว่า" ผมพูด

        "เลิกชวนคุยก่อนจะดีกว่า" กิตพูด

        “ทำไม แกจะฟังที่ครูกบหรือไง” ผมพูด

        “แกไม่เห็นสายตาที่จ้องมาหรือไง” กิตพูด

        "สายตาไหน" ผมพูด

        "มองไปหน้าห้องดิ" กิตพูด

        ผมจึงหันไปมองที่หน้าห้อง ผมได้เจอกับสายตาที่กิตบอกและตัวแข็งไปภายในทันที สายตาของอาจารย์ท่านหนึ่งที่มีออร่าของยมทูตถือเคียวลอยอยู่ข้างหลัง สายตาของครูกบนั้นเอง ก็ว่าอาจารย์แกไม่ได้หรอก เพราะเป็๞พวกผมเองที่ทำผิด...ไม่สิคงจะแค่ผมมากกว่าเพราะกิตมันกำลังตั้งใจเรียนอยู่

        ผมยกมือขึ้นมาไหว้ไปทางครูกบเป็๲การขอโทษ เอาเป็๲ว่าครูกบครับ อย่าลงโทษพวกผมเพิ่มเลยนะ อุสาทนทำความสะอาดมาตั้งหนึ่งอาทิตย์แล้ว อย่าเพิ่มเวลาให้มันนานขึ้นอีกเลย

        ครูกบพยักหน้ารับและคลายออร่าลงแล้วกลับไปสอนต่อ ดีจังที่ไม่โดนเพิ่มโทษ

        แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เหตุการณ์แบบเมื่อกี้เกิดขึ้นอีก ฉะนั้นผมว่าผมควรจะนอนหลับอย่างเงียบๆ ไปจะดีกว่า หากมีครั้งที่สอง ครูกบได้เพิ่มโทษผมแน่

        ผมฟุบลงไปกับพื้นโต๊ะ สติค่อยๆดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืด ผมรู้สึกสบายสุดๆ ไปเลย ในที่สุดก็ได้พักหัวสักหน่อย ถึงจะได้พักแค่ไม่นานก็เหอะ

        ผมหลับไปไม่รู้ว่านานแค่ไหน อยู่ก็มีคนเข้ามาเขย่าแขนผม“ชาติตื่นได้แล้ว หมดคาบแล้ว”

        ด้วยความที่ผมยังไม่ตื่นเต็มที่ ยังงัวเงียอยู่ผมเลยมองเห็นยังไม่ชัดผมจึงตอบกลับไปว่า “กิตเหรอ ขอบใจที่ช่วยปลุก”

        “ใครบอกละ ครูเอง” ครูกบพูด

        เมื่อผมรู้ว่าคนที่ปลุกผมคือครูกบ ก็ทำให้ผมตื่นตัวแบบเต็มที่ทันที ผมหันไปมองหน้าครูกบ ครูกบก็ยิ้มตอบ สงสัยแกจะไม่โกรธเ๱ื่๵๹ที่ผมคุยแล้วละมั้ง ว่าแต่ทำไมเสียงรอบข้างมันเงียบจังถึงจะจบคาบแล้วแต่มันก็น่าจะมีเสียงตอนที่กำลังเก็บของแล้วก็เสียงคุยกันบ้างสิ

        ผมจึงหันไปมองรอบๆแต่ว่าไม่มีใครอยู่เลย เหลือแค่ครูกบกับผมอยู่กันแค่สองคนเท่านั้น คนในห้องผมหายไปหมดแม้แต่กิตเองก็ด้วย คนอื่นๆ หายไปไหนกันหมด แต่ไอสถานการณ์แบบนี้...หรือว่า

        “เออ ครูครับ แล้วเพื่อนผมล่ะ หายไปไหนหมด”ผมพูด

        “ก็พอหมดคาบเพื่อนเธอก็ไปเรียนคาบต่อไปกันหมดเหลือแต่เธอนี้แหละที่ไม่ยอมตื่น เพื่อนเธอนายกิตก็บอกว่าไม่ต้องปลุก ครูเลยปล่อยให้เธอนอนต่อไป” ครูพูด

        เอาล่ะเหลือคำถามสุดท้าย ข้อนี้วัดกันไปเลยว่าความบรรลัยจะมาเยือนหรือไม่ “ครูครับหมดคาบครูไปแล้วกี่นาทีแล้วครับ” ผมถามออกไป

        “ก็ไม่นานมากนักหรอกแค่...ยี่สิบนาทีเอง” ครูตอบพร้อมกับยิ้มออกมา (ทำไมรอยยิ้มครูดูชั่วร้ายจังครับ)

        เอาล่ะความบรรลัยมาเยือนแล้วไง สิ่งที่ผมคาดเดาไว้เป็๲จริงจนได้ผมหลับจนเลิกเรียน ไม่มีใครคิดจะปลุก ปล่อยให้ผมนอนกลับแล้วออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ แล้วครูค่อยมาปลุกตอนเลยเวลาแล้ว ตามแบบแผนเป๊ะ สังสยไอกิตจะเอาคืนที่ผมชวนมันคุย ไอเพื่อนทรยศ

        ผมรีบคว้ากระเป๋า ยกมือไหว้ครูกบ แล้วออกจากห้องไป โชคดีที่ห้องเรียนต่อไป อาคารอยู่ห่างกันไม่มากนัก...ซะที่ไหนล่ะ อยู่กันคนละมุมเลย รู้สึกว่าคาบต่อไปจะเป็๞โฮมรูมซะด้วย ต้องไปเจอกับครูราตรีที่เคร่งเป็๞อย่างมากในเ๹ื่๪๫ของกฎและระเบียบ แล้วผมก็ดันเข้าคาบแกสาย งานนี้ไม่แคล้วต้องโดนบ่นยันเลิกเรียนแน่ๆ ผมมั่นใจ

        เห้อ ซวยชะมัดเลย

        ระหว่างที่กำลังเดินทางไปยังจุดมุ่งหมาย อยู่ๆ หน้าไอกิตก็ลอยขึ้นมาแล้วหัวเราะที่แผนของมันสำเร็จ งานนี้มีการเอาคืนแน่ไม่ต้องห่วงเลย (ถ้ามีโอกาสละก็นะ)