ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ (ถ้ามียอดคอมเม้น ติดตาม แสดงความคิดเห็น จะให้อ่านฟรี)

ในขณะที่หลินเสี่ยวฟานกำลังเสวยสุข เสวนาหล่อเท่ในฐานะลูกพี่ใหญ่ระดับภูมิภาค มีขุนนางและนักเลงคอยห้อมล้อมเอาอกเอาใจจนฟอร์มค้ำคอพุ่งทะยานสู่ชั้นฟ้า ทว่า... โดมิโน่ตัวแรกของความบรรลัยก็เริ่มล้มครืนในบ่ายวันหนึ่ง

ฟึ่บ... ฟึ่บ...

นกพิราบสื่อสารสีดำทมิฬตัวหนึ่ง บินร่อนลมลงมาเกาะบนยอดเสาธงรบสีแดงฉานหน้าร้านของเสี่ยวฟาน ที่ขากลม ๆ ของมันมีกระบอกไม้ไผ่จิ๋วผูกติดอยู่ เสี่ยวฟานเลิกคิ้ว แกะกระบอกดึงม้วนกระดาษจดหมายด่วนออกมาเปิดอ่าน... ทันใดนั้น ใบหน้าหล่อเหลาสุดกวนพลันซีดเผือดกลายเป็นสีกระดาษขาว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายวับไปในพริบตา เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มฝ่ามือ

ข้อความในจดหมายเขียนไว้ด้วยตัวอักษรพู่กันจีนลายมือหวัด ๆ ทว่าทรงพลังอำมหิตอันคุ้นเคยของ ท่านแม่หลิน (เสิ่นชิวเยว่) :

'เจ้าลูกแสบเสี่ยวฟาน! แม่ได้ยินข่าวลือหนาหูว่าแกไปลากรถเข็นขิงคนจนโด่งดังข้ามเมือง มีป้ายประกาศเกียรติคุณหลวง มีขุนนางนักเลงล้อมหน้าล้อมหลังใหญ่โตปานฮ่องเต้จำแลง... แต่ทำไมแกยังไม่ส่งเงินกำไรกลับมาคืนคลังบ้านเลยสักอีแปะเดียวฮะ?! ข้าให้เวลาแกอีกสามวัน ถ้ายอดเงินกำไรสุทธิยังเดินทางมาไม่ถึงบ้าน... แม่จะถือไม้เรียวขนหางไก่ป่าเหล็กไหล เดินทางสับเท้าไปหักขาแกถึงตัวอำเภอด้วยตัวเอง! จำไว้!'

“ไอหยา... บรรลัยของจริงแล้ว!” เสี่ยวฟานเข่าอ่อนแทบทรุด หันไปมองสมุดบัญชีที่ติดลบยับเยินแดงเถือกเพราะความบ้าขิงควักเนื้อตัวเองประเคนไส้ทะลัก เงินสดในถังมีไม่ถึง 3 ตำลึงเงิน แต่ท่านแม่ทวงเงินกำไรก้อนโต หากนางเดินทางมาเห็นสภาพบัญชีที่แท้จริงว่าลูกชายสร้างภาพลักษณ์ยิ่งใหญ่ด้วยการติดหนี้หัวโต มีหวังเขาโดนตีตูดลายร่างแหลกเป็นผงโรตีแน่ ๆ ศักดิ์ศรีอันตระหง่านฟ้าจะพังพินาศในพริบตา!