เทพยุทธ์ฟ้าประทาน

ผู้คนที่เร่งรีบมาต่างตกใจ “เกิดเหตุอันใดกับขุนเขาเดียวดาย ศัตรูบุกงั้นรึ” หยางหลงกล่าวออกมาเมื่อได้เห็นตำหนักหลักหายไปจนมิเหลืออันใด“แล้วหลินฮันเล่า หลินฮันเจ้าอยู่ที่นี่หรือไม่” หยางจื่อตระโกนถามด้วยความเป็นห่วงหลินฮันค่อยๆเดินออกมาจากตำหนักของหลินต่งและไอ้โล้น หลังจากที่เกิดระเบิดขึ้นมานั้นหลินฮันก็ได้รีบเข้าตำหนักของหลินต่งและไอ้โล้น คนทั้งสองต่างตกใจกับเสียงระเบิดที่ดังสนั่นขณะที่กำลังจะพุ่งตัวออกไปดูนั้น หลินฮัน หลินหง หลินเสี่ยวไป๋และหมาเชี่ย ก็พุ่งตัวเข้ามาในตำหนักของตนเมื่อได้เห็นสภาพของหลินฮัน หลินต่งและไอ้โล้นถึงกลับกลั้นหัวเราะมิได้ คนทั้งสองหัวเราะออกมาเสียงดังไม่นานหลงซินซินก็ได้พุ่งตัวเข้ามาอีกคน แต่หลินฮันเปลี่ยนชุดเสร็จพอดีนับว่านางพลาดโอกาศอันยิ่งใหญ่นักหลินฮันเดินออกมาจากตำหนักของหลินต้งและไอ้โล้นด้วยสภาพสะอาดสะอ้าน มิได้มีเหลือร่องรอยสีดำจากระเบิดเมื่อครู่เลยแม้“เอ่อ พวกท่านมาทำอันกันขอรับ” หลินฮันถามออกมาอย่างหน้าตาเรียบเฉยราวกับเมื่อครู่มิได้เกี่ยวข้องกับตนเลยแม้แต่น้อย“พวกข้าได้ยินเสียงระเบิด จึงได้เร่งรุดมา เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว แต่ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นกัน” ผู้อาวุโสสูงสุดฉีเย่วกล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้าอันสงสัย“มิได้มีอันใดทั้งสิ้นขอรับ ข้าเพียงหลอมโอสถแล้วเกิดระเบิดขึ้นเท่านั้น” หลินฮันกล่าวตอบ“โอสถอันใดของเจ้ากัน ถึงได้มีแรงระเบิดรุนแรงเช่นนี้” หลายคนต่างถามออกมาด้วยความสงสัยหลินฮันหยิบโอสถทะลวงพลังขั้นกลางออกมา 1 เม็ดพร้อมกับบอกสรรพคุณในทันที“ข้าหลอมโอสถเม็ดนี้นะขอรับ โอสถเม็ดนี้ขอเพียงเป็นผู้ที่มีพลังน้อยกว่าระดับเทวะก็จักสามารถตัดผ่านได้อย่างทันที 1 ขั้นย่อย ข้าหลอมมันจากสมุนไพรล้ำค่าหลายพันชนิด กว่าจักได้เม็ดยาเม็ดนี้ทะลวงพลังนี้ออกมา ข้ามีสมุนไพรเหลือพอที่จักหลอมอีก 1 เตาแต่ครั้งหนี้หลอมมิสำเร็จจนเกิดระเบิดเข้านะขอรับ” หลินฮันกล่าวออกมาพลางตีหน้าเศร้า บรรดาผู้อาวุโสที่มารวมตัวกันถึงกับพูดมิออก หากเม็ดยานั่นมีสรรพคุณดังหลินฮันว่า มันจักท้าทายสวรรค์เกินไปแล้ว“หลินฮันเจ้าตามข้ามา” หยางหลงกล่าวกับหลินฮันอย่างรวดเร็วพร้อมกับทะยานไปยังขุนเขาเจ้าสำนักพร้อมกับหยางจื่อ ผู้อาวุโสคนอื่นๆล้วนแปลกใจ ท่านเจ้าสำนักเชื่อคำกล่าวของหลินฮันเช่นนั้นรึหลินฮันได้ทะยานตามไปพร้อมกับหลินหงบนหัวไหล่ทันที เมื่อมาถึงขุนเขาเจ้าสำนักแล้วหยางหลงก็ถามขึ้นทันที“ที่เจ้ากล่าวมาจริงหรือไม่” หยางหลงถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ขอรับ เม็ดยาที่ข้าหลอมได้มาเม็ดนี้นั้น สามารถทำให้ผู้ที่มีพลังระดับต่ำกว่าเทวะ ทะลวงขั้นพลังในทันทีอย่างแน่นอน” หลินฮันกล่าวขึ้นมาด้วยความมันใจเป็นอย่างมาก“เช่นนั้นก็ดี เจ้าตามข้ามา” หยางหลงเดินนำหลินฮันเข้าไปในส่วนในของตำหนึกที่เชื่อมต่อกับขุนเขา โดยมีหยางจื่อเดิมตามท้ายสุด เดินไปม่นานก็ได้พบกับประตูบานใหญ่ส่งกลิ่นอายความโบราณออกมา ด้านบนประตูสลักคำว่า “ผืนฟ้าสู่ฝืนดิน ผืนดินสู่ผืนฟ้า” หลินหงถึงกับตาโต“นายท่านประตูด้านหน้าพวกเราเป็นประตูเข้าสู่โลกเบื้องบนขอรับ” หลินหงกล่าวขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อหลินฮันได้ยินดังนั้นก็อดที่จะตกใจมิได้ สำนักเทพกระบี่มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ เดินมาถึงหน้าประตู หยางหลงและหยางจื่อคุกเข่าลงข้างหนึ่ง “ท่านอาจารย์ ข้าหยางหลงมาขอเข้าพบขอรับ”ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างชราร่างหนึ่งเดินค้ำยันออกมาด้วยความเชื้องช้า บุรุษชราที่เดินออกมาจากประตูนั้น มีเส้นผมยาวสีขาวโพลน หนาวเคราล้วนเป็นสีขาวทั้งหมด หลินฮันมองพิจารณาผู้คนตรงหน้าก็พบว่าคนผู้นี้มีพลังระดับราชันจักรพรรดิขั้นที่ 9 คงจักเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนมนุษย์แห่งนี้แล้วยกเว้นหลินฮัน“เจ้ามาหาข้าด้วยเหตุอันใด” บุรุษแก่ชราผู้นั้นกล่าวออกมาด้วยใบหน้าซีดเซียว“ท่านอาจารย์ข้าพาผู้ที่จักช่วยท่านทะลวงพลังมาพบขอรับ” หยางหลงกล่าวด้วยท่าทีตื่นเต้นบุรุษชราผู้นั้นเดิมทีที่หลับตาก้ลืมตาขึ้นโดยพลัน มองพิจารณาหลินฮันอย่างละเอียด จึงได้พบว่าหลินฮันนั้นมีพลังสูงกว่าตัวมันหลายเท่านัก เมื่อมองเห็นหลินหง ดวงตาของบุรุษชราผู้นั้นสั่นสะท้านพร้อมกลับกล่าวขึ้นมาว่า“ทะทะท่านจอมราชัน ท่านยังมีชีวิตอยู่เป็นไปได้อย่างไรกัน”หลินหงมองบุรุษชราผู้นั้นด้วยความประหลาดใจ แล้วกล่าวขึ้นมาว่า “เจ้ารู้จักข้าเช่นนั้นรึ”บุรุษชราผู้นั้นคุกเข่าโขกศีรษะโดยพลัน “ข้าน้อย หยางเหอ ผู้เฝ้าประตูแห่งแดนสัตว์เทวะรุ่นที่ 1520 คำนับท่านจอมราชัน”“เช่นนี้เองสินะ เจ้าเป็นผู้เฝ้าประตูแดนสัตว์เทวะ แล้วเหตุใดประตูที่เชื่อมต่อกับดินแดนเบื้องบนอย่างแดนสัตว์เทวะ จึงปรากฎอยู่ในสำนักเทพกระบี่แห่งนี้ได้” หลินหงกล่าวถามหยางเหอจึงได้เล่าเรื่องราวที่เกิดให้หลินหงฟังอย่างตั้งใจ“ข้าหยางเหอเป็นผู้เฝ้าประตูที่สืบต่อมาจากบิดาของข้าเมื่อประมาณ 800 ปีที่แล้วบรรพบุรุษของพวกเราได้เล่าขานต่อกันมาว่า ท่านพยัคฆ์ขาวเทวะได้ส่งประตูบานนี้ลงมายังขุนเขาในสำนักเทพกระบี่เมื่อล้านปีก่อน ประตูบานนี้เป็นประตูที่เชื่อมต่อกับดินเเดนสัตว์เทวะโดยตรง พวกเราได้รับหน้าที่ปกป้องประตูจึงได้สร้างสำนักเทพกระบี่ขึ้นมาเพื่อปกป้องประตูไว้ขอรับ” เมื่อได้ฟังคำกล่าวของหยางเหอ หลินฮันก็เข้าใจถึงต้นกำเนิดของสำนักเทพกระบี่ทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 บรรพชนสำนักเทพกระบี่

คล้ายกับเรื่องเทพยุทธ์ฟ้าประทาน ที่คุณอ่าน

เทพยุทธ์ฟ้าประทาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 บรรพชนสำนักเทพกระบี่

คล้ายกับเรื่องเทพยุทธ์ฟ้าประทาน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้