ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        เรนิตาได้บอกกับโสภา น้ะมะลิและน้าชัยหลังจากเทวินแยกตัวไปเพียงแต่เธอยังไม่ได้บอกถึงความสัมพันธ์ขั้นลึกซึ้ง

        “พี่ย่อมมีความสุขถ้าเห็นน้องเรเนียมีความสุข”โสภากล่าวกับเธอ

        “น้ามะลิยินดีด้วยนะค่ะ”น้ามะลิก็มีความคิดแบบเดียวกับน้าชัยเธอเห็นด้วยที่เรนิตาคัดสินใจคบกับเทวินแบบคนรัก
เพราะทุกคนรู้ว่าเขาเป็นคนดีและสามารถปกป้องเรนิตาได้

        “ขอบคุณมากค่ะ” เธอกล่าวกับทุกคน

        ร่างทิพย์ของพญาเสือดำในร่างแมวสีนิลได้ส่งคลื่นพลังงานที่เป็นแบบเดียวกับเทวินออกมา

        “อะไรกัน!?...” เลือดมรกตในร่างเทวินได้แสดงคุณสมบัติออกมาซึ่งตอนนี้ไม่มีใครอยู่บริเวณนี้ทำให้เขาต้องปล่อยคลื่นพลังงาน
ออกมาเช่นกันทำให้เลือดในร่างกายเป็นสีเขียวเข้มรวมทั้งแววตาที่ส่องประกายแสงสว่างสีเขียวออกมา

        “นี่มัน....” เขาอุทานออกมาเมื่อรู้ถึงความผิดปกติ

        “เงี้ยววๆ”แมวสีนิลส่งเสียงให้เทวินรวบรวมสมาธิและให้อยู่นิ่งๆ เนื่องจากมีพลังงานชนิดเดียวกันทั้งสองสื่อสารกันได้ แม้แต่รูปแบบพลังงานเขาเข้าใจจึงรวบรวมสมาธิอยู่กับลมหายใจโดยที่ยังลืมตาอยู่

        กิ่งไม้สีดำที่ปักอยู่บริเวณริมสระน้ำก็ได้ลอยขึ้นหมุนควงตัวเองหลายรอบบนอากาศก่อนพุ่งมาที่เทวิน กิ่งไม้สีดำตัดท่อนยาวขนาดครึ่งหนึ่งความสูงของเขาตอนนี้ก็ได้ลอยอยู่ตรงข้างหน้าแล้ว

        ‘จิตวิญญาณของชารูร์ เมื่อหลอมรวมกับเลือดมรกตจะทรงอานุภาพ ประดุจอาวุธของเทพเจ้า’

        ดวงตาที่ส่องประกายแสงสีเขียวของเทวินเพ่งมองตามอักขระจากต่างดาว เขาเข้าใจแล้วสองสิ่งที่มาจากนอกโลกนี้ต้องการหลอมรวม
เป็นหนึ่งเดียวกันแต่ตัวเขาไม่อาจจะรู้ได้ว่าจะหลอมรวมได้ด้วยวิธีการใด

        ‘ไปที่วิหารสวนลอยฟ้าหาเสียงคำรามของราชสีห์แห่งทะเลทราย’

        ขณะกำลังคิดพิจารณากิ่งไม้สีดำที่ลอยอยู่ข้างหน้าก็ค่อยๆ เปล่งแสงสว่างสีขาวเรืองๆ ก่อนเนื้อไม้จะค่อยๆสูญสลายไปในอากาศ
กระทั้งเหลือเพียงอากาศธาตุที่ว่างเปล่า เขาก็ได้รู้คำตอบแล้วว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปกับสิ่งนี้

        หากจะเดินทางด้วยร่างเสมือนกายแสงจึงต้องพึงพาอาศัยซึ่งกันและกันโดยผ่านเข้าไปในดวงตาของร่างแมวสีนิลนั่นเอง

        “บาบิโลเนีย!?…” เขาเอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยความครุ่นคิด

        เขายังได้มองไปที่ต้นจันทน์ลูกหอม‘อยู่ด้วยกันที่มิติภพของคุณธัญญาหรือเปล่านะ?’เขายังคิดถึงธัญญาและอมรา
แต่ก็ไม่ได้เป็นกังวลเพราะเธอบอกกับพิเชษฐ์ไว้ก่อนที่จะไป

        ขณะที่มองต้นจันทน์ลูกหอมและคิดไปพรางๆก็มีสายโทรศัพท์เข้ามาพอดี เขามองดูรายชื่อคนที่โทรมา

        “คุณขวัญจริงสิ ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง?” เขาพูดเบ่าๆ กับตัวเอง