จอมราชันย์เหนือมังกร 龍上霸王

   ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจมอีกครั้งหลังจากหลี่เทียนอี้วางตะเกียบลง เถี่ยซินรอจนทหารรับใช้เก็บถาดอาหารออกไปเรียบร้อยแล้ว จึงก้าวขึ้นมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว ประสานหมัดคำนับ

"ซื่อจื่อ"

"ว่ามาเถิด" หลี่เทียนอี้กล่าวเสียงเรียบ สายตาจับจ้องอยู่ที่แผนที่ผืนเก่า

"ขอรับซื่อจื่อ" เถี่ยซินเริ่มรายงาน "หลังจากตรวจสอบคลังเสบียงทั้งหมดแล้ว ธัญพืชและเสบียงแห้งของเรายังพอใช้ได้อีกสองเดือน"

เขาหยุดไปชั่วครู่ก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง "แต่สำหรับอาหารสดนั้นขาดแคลนอย่างยิ่ง เราต้องพึ่งพาหน่วยล่าสัตว์และการขนส่งจากเมืองเหลียงโจว ซึ่งใช้เวลานานและมีความเสี่ยงสูง"

หลี่เทียนอี้พยักหน้ารับช้าๆ

เถี่ยซินจึงกล่าวถึงปัญหาที่น่ากังวลกว่า "นอกจากนี้ ทหารบาดเจ็บกว่าสามร้อยนาย แม้รอดจากคมดาบในสนามรบ แต่บาดแผลของหลายคนก็ยังไม่สู้ดีนัก" น้ำเสียงของเขาเจือความเจ็บปวด "หลายคน... กำลังจะมาตายเพราะบาดแผลเน่าเปื่อยในกระโจมพยาบาล หมอทหารหลวงบอกว่าจนปัญญาแล้วขอรับ"

หลี่เทียนอี้รับฟังอย่างสงบนิ่ง ไม่ได้แสดงความกังวลออกมาทางสีหน้า

ความเงียบเข้าครอบงำกระโจมชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เถี่ยซิน ไปตามรองแม่ทัพหลี่, นายกองจาง, เถี่ยหยาง และท่านหมอมาพบข้าที่นี่ เรามีเรื่องสำคัญต้องหารือกัน"

"ขอรับซื่อจื่อ"

เวลาผ่านไปไม่นาน เหล่าบุรุษคนสำคัญของป้อมปราการก็ทยอยเดินทางมาถึง รองแม่ทัพหลี่เดินนำเข้ามาด้วยท่วงท่าองอาจ ตามมาด้วยนายกองจางผู้สุขุม, เถี่ยหยางผู้องอาจ และหมอทหารหลวงผู้ชรา

เมื่อทุกคนมาพร้อมกัน หลี่เทียนอี้จึงออกคำสั่ง "กางแผนที่ภูมิศาสตร์ของเขตบัญชาการเหอซีออกมา"

ทหารรับใช้สองนายช่วยกันคลี่ม้วนแผนที่ขนาดใหญ่ออกกางบนโต๊ะบัญชาการ มันเป็นแผนที่หนังลูกวัวชั้นดี วาดขึ้นอย่างละเอียดลออ แสดงแนวสันเขา, เส้นทางแม่น้ำ, และที่ตั้งโอเอซิสอย่างชัดเจน

หลี่เทียนอี้ยืนขึ้นเต็มความสูง เขาเดินไปที่โต๊ะบัญชาการ สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วแผนที่ ก่อนที่นิ้วมืออันเรียวยาวจะชี้ลงไปยังเทือกเขาขนาดมหึมาทางทิศใต้ของป้อมปราการ

เหล่าขุนพลยืนล้อมโต๊ะบัญชาการอย่างเงียบงัน

"เทือกเขาฉีเหลียน..." เขาเอ่ยขึ้น "บนยอดเขามีหิมะปกคลุมตลอดปีใช่หรือไม่"

"ขอรับซื่อจื่อ" เถี่ยซินเป็นผู้ตอบ

"เช่นนั้น... ดินบริเวณที่ราบเชิงเขานี้ ก็ควรจะได้รับน้ำที่ละลายจากหิมะบนภูเขาตลอดทั้งปี... เหตุใดเราจึงไม่ทำการเพาะปลูกที่นั่น"

รองแม่ทัพหลี่ขมวดคิ้ว "ซื่อจื่อ พื้นที่นั้นมีลมหนาวจากภูเขาพัดผ่านตลอดเวลา อีกทั้งยังอยู่นอกกำแพงป้อม ยากแก่การป้องกันขอรับ"

"ปัญหาทุกอย่างมีไว้ให้แก้" หลี่เทียนอี้กล่าวเสียงเรียบ "เราชนะศึกใหญ่ได้ แต่กลับกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับความหิวโหยและความเจ็บป่วย นี่คือเรื่องน่าขันสิ้นดี"

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาทุกคนในที่ประชุม "นับจากวันนี้ไป เราจะเปลี่ยนป้อมปราการแห่งนี้ให้กลายเป็นฐานที่มั่นที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนตะวันตก ข้ามีสามโครงการหลักที่จะมอบหมายให้พวกท่าน"

เขาหันไปทางหมอทหารหลวงและเถี่ยซินเป็นลำดับแรก "หนึ่ง... โครงการปฏิวัติโรงหมอ ข้าต้องการให้ท่านหมอเป็นผู้ควบคุม 'โรงหมอ' แห่งใหม่ รับผิดชอบการผลิต 'โอสถเทวะ' ตามตำรับที่ข้าจะมอบให้ เถี่ยซิน ท่านจงไปคัดเลือกทหารที่มีบาดแผลเน่าเปื่อยเหมือนกับข้ามาให้ได้มากที่สุด เราจะเริ่มการรักษา"

จากนั้น เขาหันไปหานายกองจาง "สอง... โครงการปฏิรูปการเกษตร นายกองจาง รวบรวมทหารช่างและทหารที่ยังทำงานไหวทั้งหมด ข้าต้องการให้พวกเจ้าขุดคลองส่งน้ำจากเชิงเขา และสร้าง 'โรงเรือนกระดาษไข' ตามแบบที่ข้าจะร่างให้ เราจะต้องมีผักสดกินตลอดทั้งปี"

สุดท้าย เขาหันไปหาเถี่ยหยาง "สาม... โครงการปฏิรูปการปศุสัตว์ นายกองเถี่ยหยาง ข้าต้องการแหล่งเนื้อสัตว์ที่ยั่งยืนสำหรับกองทัพ ให้นำหน่วยทหารม้าของเจ้าออกลาดตระเวนสำรวจพื้นที่ทุ่งหญ้าที่ดีที่สุดบนเทือกเขาฉีเหลียน จัดทำเป็นแผนที่กลับมารายงานข้า และให้เริ่มจัดหาฝูงแกะและแพะมาจำนวนหนึ่งเพื่อเริ่มต้นโครงการ"

ทุกคำสั่งชัดเจนและเด็ดขาด ทิ้งให้เหล่าขุนพลยืนนิ่งอึ้งในวิสัยทัศน์ที่เหนือล้ำ

หลังจากสิ้นสุดการประชุม เหล่าขุนพลและนายกองทยอยเดินออกมาจากกระโจมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนระคนทึ่ง พวกเขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางลมหนาว

นายกองจางเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ "ท่านรองแม่ทัพ... ขุดคลอง... โรงเรือนกระดาษไข... ข้าน้อยไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลย"

เถี่ยหยางพยักหน้าเห็นด้วย "การให้หน่วยทหารม้าไปสำรวจทุ่งหญ้าเพื่อเลี้ยงสัตว์... เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่เคยมีผู้ใดในกองทัพชายแดนทำมาก่อน"

เถี่ยซินไม่ได้ตอบในทันที เขามองกลับไปยังกระโจมของซื่อจื่อที่บัดนี้มีเพียงแสงตะเกียงส่องสว่างออกมาอย่างสงบนิ่ง

"ข้าเองก็เช่นกัน..." เขากล่าวเสียงเรียบ "...แต่หลังจากที่ข้าได้เห็นปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นกับร่างกายของท่านแล้ว... ข้าเชื่อว่านี่ไม่ใช่ความคิดเพ้อฝัน"

เขาทอดสายตามองไปยังเทือกเขาฉีเหลียนอันไกลโพ้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้แสงจันทร์ ในใจของเขากำลังครุ่นคิดถึงแผนการทั้งหมดของซื่อจื่อ... การแพทย์เพื่อรักษาชีวิตไพร่พล, เกษตรกรรมและปศุสัตว์เพื่อสร้างเสบียงที่ยั่งยืน... สิ่งเหล่านี้... หาใช่การรบไม่... แต่มันคือรากฐานของอาณาจักรที่แท้จริง

ในแววตาของเขาไม่ได้มีเพียงความภักดีอีกต่อไป แต่ยังมีประกายแห่งความหวังต่ออนาคตที่ยิ่งใหญ่ของป้อมปราการแห่งนี้

(จบตอนที่ 10)