ระบบสุดยอดอาจารย์ ศิษย์ของข้าลิขิตฟ้าด้วยตัวเอง

เหนือท้องฟ้าของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำอมตะ สายลมแรงกรรโชกพัดผ่านไอพลังวิญญาณที่แผ่คลุมทั่วทั้งฟ้า ราวกับสวรรค์กำลังอึดอัดใจต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ 38 คน และกึ่งจักรพรรดิอีกนับร้อยจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำอมตะ ลอยตัวเผชิญหน้าอยู่กับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่มากกว่า 200 คนของตระกูลอู๋ และพันธมิตรของพวกมัน

กลิ่นอายของความตึงเครียดลอยอบอวลไปทั่ว ความเงียบที่ปกคลุมไม่ได้เกิดจากความสงบ... แต่มันคือความเงียบก่อนพายุอันบ้าคลั่งจะถาโถมเข้าใส่

ท่ามกลางการรวมตัวของผู้บ่มเพาะระดับสูง หานหมิงกลับยืนอยู่บนแผ่นดาบบินได้ด้วยท่าทีสบายๆ มือหนึ่งถือถ้วยข้าว อีกมือถือช้อนตักข้าวหมูตุ๋นเข้าปาก เขาค่อยเคี้ยวอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อน โดยไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าความตายอาจจะมาเยือนเขาได้ทุกลมหายใจ

หลัวหยุนไห่มองมาที่หานหมิงด้วยสายตาคล้ายอยากจะฟาดหัวของหานหมิงให้ทิ่ม แล้วตะโกนขึ้น

“ในเวลานี้เจ้ายังจะมีอารมณ์กินข้าวอีกงั้นเรอะ! ถึงพวกเราจะฟื้นคืนชีพได้ในโถงวิญญาณ แต่การบ่มเพาะมันลดลงนะโว๊ย!”

หานหมิงยักไหล่ ขณะตักหมูตุ๋นคำต่อไปเข้าปาก เขาเคี้ยวให้ละเอียดก่อนแล้วจึงตอบกลับ

“การกินอาหารมันช่วยลดความตึงเครียดได้ ตาแก่”

หานหมิงกลืนอาหารก่อนจะพูดต่ออย่างจริงจัง “การได้ทำกิจกรรมอย่างการรับประทานอาหารสามารถลดความเครียดได้ ในสถานการณ์ที่กดดัน เพราะร่างกายและสมองจะจดจำช่วงเวลาการกินอาหารว่าเป็นช่วงที่ปลอดภัยและผ่อนคลาย มันเลยอาจจะส่งผลให้ร่างกายและสมองรู้สึกสงบลงในระดับหนึ่ง ทำให้สามารถคิดวิเคราะห์และมีสติมากขึ้น”

หลัวหยุนไห่หน้าเหวอไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดสวนกลับ

“นะ... พูดอะไรที่คนทั่วไปไม่ค่อยเข้าใจอีกละ…… เจ้านี่มันบ้าจริงๆ!”

แต่ก่อนที่เสียงของเขาจะสิ้นสุดลง หานหมิงก็หายตัวไปทันที

คนจากตระกูลอู๋ที่กำลังประเมินสถานการณ์ถึงกับเบิกตากว้าง เพราะในพริบตา... ร่างของหานหมิงก็วาร์ปไปโผล่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาโดยไม่ให้ตั้งตัวแม้แต่น้อย

จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งรีบชักอาวุธออกมาในเสี้ยววินาที เขาดึงดาบวิญญาณระดับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นมาตั้งรับการโจมตีของหานหมิงทันที

แต่หานหมิงเพียงแค่ยกมือขึ้น ดาบแห่งแสงที่ดูเหมือนจะเกิดจากการควบแน่นของพลังแสงบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาและทะยานโจมตีใส่ชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว

จักรพรรดิจากตระกูลอู๋คนอื่นๆ เห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามาช่วย การโจมตีมากมายหลายทิศทางพุ่งมาทางหานหมิง อย่างรวดเร็ว

คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำอมตะ เองก็ตกใจไม่ต่างกันกับคนจากตระกูลอู่ แต่คนที่สนิทกับหานหมิงอย่างหลัวหยุนไห่ จ้าวหงหลง ไป๋จิงเซิน และเฉินซิงเทียน ต่างเข้าใจความหมายจากการเคลื่อนไหวนั้นทันที ก่อนที่พวกเขาจะขยับตัวไปแล้ว

“มีคนเปิด ก็ต้องมีคนตาม” เฉินซิงเทียนพูดขึ้นสั้นๆ พร้อมกับพุ่งตามไปเช่นเดียวกับคนอื่น ก่อนที่เขาจะส่งเสียงภายในไปหาคนอื่นๆ ให้ใช้การโจมตีที่แรงที่สุดใส่หานหมิง

ขณะเดียวกัน หานหมิงยิ้มบางๆ ดาบแห่งแสงในมือของเขาฟาดออกไปด้วยพลังที่แม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ยังต้องขนลุก

จักรพรรดิฝ่ายตระกูลอู๋ตั้งท่ารับการโจมตีอย่างมั่นใจ โดยคิดจะใช้พลังทั้งหมดของเขารับการโจมตีเอาไว้แล้วดึงหานหมิงให้อยู่ในระยะประชิดเพื่อให้คนอื่นๆ โจมตีหานหมิงพร้อมกัน

แต่ในวินาทีก่อนที่ดาบจะปะทะ... ดาบแห่งแสงนั้นกลับหายไปในอากาศ ราวกับไม่มีอยู่จริง!

ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้างขึ้นทันที

เขารู้แล้วว่า... เขาพลาด เขาน่าจะโจมตีสวนไปเลย เขาไม่ควรเลือกที่จะป้องกัน เมื่อคิดได้แบบนั้นชายคนนั้นพยายามฟันสวนไปที่คอของหานหมิงด้วยความเร็วสูงสุด แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว

ดาบแห่งแสงปรากฏขึ้นอีกครั้งในมือของหานหมิง... ฟาดฉับเดียว ผ่าร่างของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่นั้นขาดเป็นสองส่วนอย่างรวดเร็ว

เลือดและเศษพลังวิญญาณแตกกระจายเต็มท้องฟ้า

แต่ชายคนนั้นยังไม่ยอมตายเปล่า เขากัดฟันดึงร่างที่ถูกผ่าออกเป็นสองส่วนของตัวเองเข้าไปจับรัดหานหมิงไว้สุดแรง

“ฆ่ามันซะ!! ตอนนี้!!” วิญญาณของเขาคำรามด้วยเสียงสุดท้าย

ในเสี้ยววินาทีนั้น พลังจากธาตุต่างๆ พุ่งเข้ามาใส่หานหมิงราวกับพายุ ธาตุดิน ธาตุน้ำ ธาตุลม ธาตุไฟ และธาตุอื่นๆ พร้อมทั้งดาบ หอก และอาวุธจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่มากมายที่ปะทุขึ้นมาจากทั่วทุกทิศ

การโจมตีหลายร้อยสายมารวมกันเป็นคลื่นมรณะมหึมาที่จะบดขยี้หานหมิง หานหมิงยังไม่ขยับตัว แต่แววตาของเขายังคงนิ่งเฉยพร้อมพูดคำพูดบางอย่าง

“ใจเย็นๆ …”

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!...

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงของอาวุธที่แทงทะลุกล้ามเนื้อดังก้องทั่วท้องฟ้า และพลังธาตุปะทะเข้ากับร่างกาย มันดังพอจะทำให้ผู้คนในสนามรบเงียบลงชั่วขณะ ชายคนหนึ่งจากตระกูลอู๋พูดขึ้น

“พลังแห่งความว่างเปล่า…”

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของทุกคน กลับไม่ใช่สิ่งที่ใครคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นได้

ทุกการโจมตีจากจักรพรรดิของตระกูลอู๋ ไม่ว่าจะเป็นพลังธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ หรือแม้แต่ดาบ หอก ทวน และอาวุธจักรพรรดิที่พุ่งตรงไปยังร่างของหานหมิง ไม่มีสิ่งใดแตะต้องตัวเขาได้แม้แต่ปลายเส้นผม

เพราะรอบตัวของหานหมิงในตอนนี้... ถูกปกคลุมไว้ด้วยบางสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ มันคือ ความว่างเปล่า

เป็นความว่างเปล่าสีใสที่ล่องลอย ราวกับอากาศที่ไร้รูปร่าง ไม่มีสี ไม่มีเสียง ไม่อาจจับต้อง ไม่มีอะไรที่สามารถตรวจสอบได้

ทุกพลังที่ถูกปลดปล่อยใส่หานหมิง ไม่ว่าจะรุนแรงหรือรวดเร็วแค่ไหน เมื่อเข้าสู่รัศมีของความว่างเปล่าของหานหมิง ก็ทำให้การโจมตีเหล่านั้นหายไปทันที ราวกับไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก

แต่หานหมิงไม่หยุดแค่เพียงการป้องกัน เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง ค่อยๆ หมุนกลางอากาศเบาๆ เหมือนกำลังควบคุมบางสิ่ง

เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ความว่างเปล่ารอบตัวเขาก็เริ่มบิดเบี้ยว ก่อนจะเชื่อมกับอีกความว่างเปล่าหนึ่ง ที่โผล่มาจากด้านหลังของเหล่าจักรพรรดิของตระกูลอู๋เอง

ความสามารถของเขา ไม่ใช่แค่ป้องกัน... แต่ยัง สะท้อนกลับ ได้ด้วย

ทุกการโจมตีที่มุ่งมาที่หานหมิง ถูกเปลี่ยนเส้นทางแล้วพุ่งกลับไปยังเจ้าของของมันเองอย่างแม่นยำและรวดเร็ว

การโจมตีจากอาวุธจักรพรรดิหลายร้อยชิ้นที่ถูกปล่อยออกมาเมื่อครู่ กลับพุ่งย้อนกลับ แทงทะลุร่างของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จากตระกูลอู๋อย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงสดไหลพุ่งกระเซ็นกลางอากาศพร้อมเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและตกใจ

"อ๊ากกกก!!"

"อ๊าาาาา!!"

"อร๊ายยยยย!!"

เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดปะทุขึ้นรอบด้าน ทั้งดาบ หอก ทวน และพลังธาตุต่างๆ ที่ควรเป็นพลังที่ใช้สังหารหานหมิง... บัดนี้กลายเป็นห่ากระสุนที่ย้อนกลับมาเล่นงานเจ้าของอย่างไร้ทางต่อต้านใดๆ

หลายคนไม่ทันตั้งตัว บางคนร่างทะลุเป็นรู บางคนร่างขาดสะบั้น บางคนแขนหาย ขาหาย ร่างกายถูกไฟไหม้หรือบางคนก็เสียชีวิตทันที

“แม่ง...อะไรกันวะเนี่ย!?” จักรพรรดิคนหนึ่งจากตระกูลอู๋ร้องลั่น ขณะจ้องมองแขนของตนที่ถูกหอกของตนเองปักจนเกือบขาด

แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้ตั้งหลัก เสียงแหบแห้งของใครบางคนก็ดังขึ้นกลางสนามรบ

“ฆ่าไอ้เด็กเวรนั่นไปพร้อมกันเลย!” เสียงของหลัวหยุนไห่ตะโกนลั่น ท่ามกลางออร่าที่ปะทุขึ้น

“ข้ารอเวลานี้มานานแล้ว!” จ้าวหงหลงคำรามลั่นตามมาทันที

“ถึงจะฆ่าไม่ตายแต่แขนสักข้างก็ยังดี!” เฉินซิงเทียนหัวเราะพร้อมชักดาบออกมา

“เดียวข้าจะเผาข้าวหน้าหมูตุ๋นไปให้เจ้าเอง!” ไป๋จิงเซินวาดมือสร้างรูปแบบขึ้นมาทันที

ออร่าของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำอมตะ พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในพริบตา ทุกคนไม่ได้กักเก็บพลังแม้แต่น้อยพวกเขาใส่ทุกอย่างที่ตัวเองมีในการโจมตีครั้งนี้ ก่อนจะกลายเป็นแสงพุ่งเข้าใส่หานหมิงราวกับจะสังหารเขาจริงๆ

ตูมมมมมมมมมมม!!

ตูมม! ตูมม! ตูมม!!

พลังโจมตีหลากสายสาดเข้าใส่ตำแหน่งของหานหมิงจากทุกทิศราวกับพายุบ้าคลั่ง จักรพรรดิของตระกูลอู่ที่จะตั้งท่าป้องกันก็ต้องพบว่าตัวเองไม่สามารถรวบรวมพลังวิญญาณได้แม้แต่น้อย

“พวกแกกล้าใช้พิษกับ… อ๊ากกกกกก!!”

"แย่แล้ว…. อ๊าาาาา!!"

"ข้าไม่สามารถควบแน่นพลังได้…. อร๊ายยยยย!!"

"ไอ้เวรเอ๊ย ในคำทำนายของคุณหนูซุย มันไม่ใช่แบบนี้สิ อ๊าาาาาาา!"

"ไอ้บ้าเอ๊ย ใครคนไหนมันจะไปคิดว่าจะมีพิษเคลือบไว้ที่ทางออกของความว่างเปล่ากัน อ๊าาาาาาา!!"

เสียงกรีดร้องมากมายมาจากฝั่งของตระกูลอู๋

จักรพรรดิหลายคนที่ยังบาดเจ็บจากการสะท้อนพลังโจมตีเมื่อกี้ ไม่สามารถหลบพลังโจมตีระลอกใหม่นี้ได้ทัน พวกเขาถูกคลื่นพลังจากฝ่ายดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำอมตะซัดใส่เต็มแรง จนร่างกายและวิญญาณสูญสลายไป

ร่างหลายร่างกระเด็นไถลกลางอากาศ เลือดพุ่งยาวเป็นสาย พร้อมฝนบนท้องฟ้าที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องราวกับโลกกำลังเสียใจต่อการจากไปของจักรพรรดิเหล่านี้

แต่ยังไม่จบ...

ในจังหวะที่คนจากตระกูลอู๋ที่ไม่ถูกการโจมตีสวนกลับจากหานหมิงคิดว่าตนเองถอยพ้นจากเขตอันตรายแล้ว ใต้เท้าของพวกเขากลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดแปลก

“คว... ความว่างเปล่า!?”

สายตาของพวกเขากวาดลงมามองที่อากาศใต้เท้า ก่อนจะเห็นว่าใต้ฝ่าเท้าคือ ความว่างเปล่าที่ไร้สี ไร้เสียง ไร้รูปร่าง ที่กำลังเปิดออกเงียบๆ

ทันใดนั้น คลื่นดาบแห่งแสงจำนวนมากก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากเบื้องล่าง ฉีกกระชากร่างของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่บางคนจนขาขาด แขนหาย บางคนโดนผ่าตรงกลางและแบ่งร่างกายของเขาเป็นสองซีกอย่างโหดเหี้ยม