ตอนที่หนึ่งร้อยหกสิบสอง การฝึกฝนแบบพระเอกโชวเน็น
ขากลับผมไม่ได้ให้พวกเขาแบกซุงกลับกันอีกแต่ค่อยๆเดินลงจากเขาแบบเรียบง่ายเท่านั้น
ส่วนผมนั้นยังคงแบกท่อนซุงเดินลงมาตามผนังหน้าผาไม่ต่างกับนพื้นราบด้วยการฝึกคาถาไต่กำแพงไปด้วยในเวลาเดียวกัน
ผมคิดว่าการฝึกฝนแบบพระเอกโชวเน็นนั้นมันดีหากเรามีร่างกายแบบพระเอกโชวเน็นที่ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวการเจ็บปวดหรือการฟื้นฟูร่างกาย
ซึ่งคาถาคงกระพันชชาตรีก็ให้คำตอบเรื่องการฝึกฝนของพระเอกโชวเน็นได้อย่างดี
ผมสามารถผลักดันการฝึกฝนทางวิทยาศาสตร์การกีฬาและแบบพระเอกโชวเนได้ในเวลาเดียวกัน
จากการสังเกตของผม
การทรงพลังเท่าช้างเจ็ดเชือก
ไม่ได้รวมการ
สามารถต่อสู้ได้ตลอดทั้งวันโดยไม่เหน็ดเหนื่อย
รวมไปด้วย
ซึ่งผมมองว่าเป็นจุดอ่อนสาหัสที่ทำให้แสนตรีเพชรกล้าพ่ายแพ้แก่ขุนแผน ลูกชายและมหาโจรอีกสามสิบห้าคน
ถึงสาเหตุหลักน่าจะเพราะตัวคนเดียวแต่ดันไปดวลกับจอมเวทย์ระดับเท่าๆกันสามสิบเจ็ดคนก็ตาม
คิดตามสามัญสำนึกก็ควรจะแพ้อยู่ล่ะปัดโธ่
ขบวนการห้าสียังเอาชนะสัตว์ประหลาดได้ด้วยพลังมิตรภาพอย่าว่าแต่จอมเวทย์สามสิบกว่าคนรวมพลังจัดการศัตรูคนเดียว
นี่คือสาเหตุหนึ่งที่ผมฝึกพวกมหาโจร..โอ๊ย กองกำลัง..เอ่อ หน่วยอาสาพิทักษ์หมู่บ้าน
เอาไว้จำนวนมาก
เพราะแสนตรีเพชรกล้าสอนผมเอาไว้ว่า
จอมเวทย์ที่เก่งกาจถึงจุดสูงสุดด้านวิทยาคมคงกระพันชาตรี
มันสู้จอมเวทย์ระดับเดียวกันสามสิบเจ็ดคนไม่ได้
พวกมากชนะเสมอ
และอีกอย่างคือจุดอ่อนของพวกเขาที่สูบบุหรี่และดื่มเหล้าจัด
การเอาพวกเขามาออกกำลังกายสร้างความอดทนมากขึ้นน่าจะพอช่วยพวกเขาในด้านการต่อสู้แบบยืนระยะได้บ้างรวมถึงเพิ่มความเป็นระเบียบวินัยของกองทัพ..เอ่อหน่วยอาสาพิทักษ์หมู่บ้านของผมด้วย
กิลกาเมธนั้นมวยปล้ำกับยักษ์ฮัมบาบาหรือเอ็นคิดูได้ทั้งวัน
พี่หมาคูฮูเลนก็สามารถรบได้ทั้งวันเช่นกัน
ผมมองว่าพวกเสือดำ บาบูบาบอนต่างๆนั้นมีทักษะวิทยาอาคมครบถ้วนพอสมควรแล้ว
แต่พวกเขายังขาดความทรหดอดทนของนักรบไปที่จะเทียบพวกกิลกาเมธหรือพี่หมาคูฮูเลนแห่งจักรวาลเฟทยังไม่ได้
ผมยังส่งกระแสจิตให้เรือเหาะค่อยๆลอยตามผมมาเป็นการทำให้มีที่เก็บของและที่พักฟื้นทหาร เอ๊ยหน่วยอาสาพิทักษ์หมู่บ้านของผมให้สามารถพัดได้หากพวกเขาเป็นลมไปเพราะสูบบบุหรี่และดื่มเหล้าจัด
พวกเราเดินกลับมาที่ลานบ้านพ่อกำนันได้ก่อนเที่ยงพอดี
“ตามระเบียบพัก แถวตรง”
ผมมองไปที่ใบหน้าของแต่ละคนที่เหนื่อยอ่อนจากการฝึกของผม
“ทุกคนทำได้ดีมากขอปรบมือให้กับการฝึกสำเร็จในวันนี้”
“ทำความเคารพ”
ผมกำหนดสัญญาณให้กำมือมาทุบตรงหน้าอกเป็นสัญลักษณ์แสดงความเคารพและแสดงความเป็นพวกเดียวกัน
“เลิกแถว”
“เฮ้”
แต่ละคนแทบจะทรุดลงตรงนั้นอย่างเหนื่อยอ่อนแม้แต่เสือดำที่ยังต้องการรักษามาดต่อหน้าทุกคนก็ยังรู้สึกอ่อนล้า
มีแต่ไอ้ห้อยไอ้โหนที่ยังปากดีได้กล่าวว่า
“ลูกพี่นี่สุดยอดจริงๆ แข็งแรงกว่าพวกชั้นทกุคนเลย”
ผมพยักหน้านี่ล่ะคือผลของการไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่และมีคาถาคงกระพันชาตรีในเวลาเดียวกัน
“ถ้าพวกเอ็งฝึกฝนสักพักเดี๋ยวพวกเอ็งก็จะแข็งแกร่งขึ้นเอง ไม่ต้องรีบร้อน พักสักหน่อยไปอาบน้ำหรือทานข้าวปลากันเถอะวันนี้ข้าให้พวกเขาเตรียมพวกไก่ย่างเอาไว้ด้วย”
“จ๊ะลูกพี่”
ผมพยายามสร้างร่างกายของพวกเขาตามสูตรของนักเพาะกายที่ต้องให้ทานโปรตีนเพิ่มมากขึ้นและลดละเลิกพวกสิ่งทำลายสุขภาพ
ก็หวังว่าจะสำเร็จล่ะนะ
แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยให้พวกเขามีร่างกายแข็งแรงมากขึ้นไม่มากก็น้อยนั่นล่ะ