หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 111: สะสางธุลีดิน, ก่อเงื่อนปมแค้น 

ภายในห้องโถงใต้ดินอันเงียบสงัด, บัดนี้เหลือเพียงเจี้ยนหลิน (剑林) และสตรีปริศนาในอาภรณ์สีเขียวที่ยืนเผชิญหน้ากัน. หยาดโลหิตของสหายทั้งสองของนางยังคงส่งกลิ่นคาวจางๆ, ตอกย้ำถึงความอำมหิตและความเด็ดขาดของเด็กหนุ่มเบื้องหน้า. ความหวังทั้งหมดในใจของสตรีผู้นั้นได้มอดดับลงแล้ว, เหลือเพียงความหวาดกลัวและความสิ้นหวังที่ฉายชัดในดวงตา.นางพยายามจะรวบรวมพลังปราณ (灵气) ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด, หมายจะต่อต้านเฮือกสุดท้าย. ทว่า, เจตนาฆ่าฟัน (杀意) อันเยียบเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของเจี้ยนหลินนั้น, มันหนักหน่วงและกดดันจนทำให้นางแทบจะขยับกายมิได้.เจี้ยนหลินมิได้เอ่ยวาจา. "กระบี่ไม้" (木剑) ในมือขวาของเขายังคงมีหยาดโลหิตจางๆ ติดอยู่. "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ภายในห้วงทะเลจิตสำนึก (识海) ของเขา สั่นไหวเล็กน้อย, ส่งผ่าน "เจตจำนงกระบี่" (剑意) อันเยียบเย็นและคมกล้ามายังจิตใจของเขา.เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้นางอย่างเชื่องช้า, ทุกลมหายใจแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็น.การต่อสู้กับสตรีผู้นี้, ผู้มีพลังอยู่ที่หลอมรวมลมปราณขั้นเจ็ดเช่นเดียวกับเขา, จบลงอย่างรวดเร็ว. สภาพจิตใจที่แตกสลายและความหวาดกลัวสุดขีดของนาง, ประกอบกับความอ่อนล้าจากการต่อสู้ก่อนหน้า, ทำให้นางมิอาจต้านทานเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ที่เฉียบคมและเด็ดขาดของเจี้ยนหลินได้."ฉัวะ!"กระบี่ไม้ในมือเจี้ยนหลินตวัดผ่านลำคอของนางอย่างรวดเร็วและแม่นยำ.ดวงตาของสตรีผู้นั้นเบิกกว้าง, ร่างของนางแข็งทื่อไปชั่วขณะ, ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น, สิ้นลมหายใจตามสหายทั้งสองของนางไป.ห้องโถงใต้ดินกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้งอย่างแท้จริง. มีเพียงเสียงหอบหายใจของเจี้ยนหลิน, และเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้นหินเป็นระยะ. เขายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณของศัตรูทั้งสาม, ความรู้สึกอ่อนล้าทั้งทางกายและทางใจถาโถมเข้าใส่.‘จบสิ้นแล้ว...สำหรับกลุ่มนี้.’ เขานึกในใจ.สายตาของเขาพลันจับจ้องไปยังร่างของ "ชายในอาภรณ์สีดำ" (黑衣男子) อู่เฟิง, ผู้นำกลุ่มคนลึกลับ, ซึ่งยังคงนอนหมดสติอยู่ไม่ไกลนัก. มันคือผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน (筑基境)! แม้จะบาดเจ็บสาหัส, แต่ "ภัยคุกคาม" (威胁) จากมันยังคงมิอาจมองข้ามได้. ‘หากปล่อยให้มันรอดไป...ปัญหาที่ตามมาจะใหญ่หลวงเกินกว่าจะรับมือไหว.’ เจี้ยนหลินเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นอย่างระมัดระวัง. เขามิได้มีความลังเล การตัดสินใจในครั้งนี้, คือการ "ตัดรากถอนโคน" ปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต. เขาค่อยๆ ย่อตัวลง, ปลายกระบี่ไม้จ่อไปยังจุดชีพจรสำคัญบนลำคอของชายผู้นั้น. "ขออภัย...แต่ข้ามิอาจปล่อยให้ท่านมีชีวิตรอดกลับไปได้." เขากระซิบเสียงแผ่วเบา, ก่อนที่กระบี่ไม้ในมือจะแทงทะลวงลงไปอย่างเด็ดขาด! ร่างของอู่เฟิงกระตุกเล็กน้อย, ก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด.หลังจาก "สะสาง" ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว, เจี้ยนหลินก็ทรุดกายนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง. เขารู้สึกถึงพลังปราณในร่างที่แทบจะเหือดแห้ง. เขาหลับตาลง, พยายามจะโคจรพลังเพื่อฟื้นฟูตนเอง. "ขาวน้อย" (小白) ค่อยๆ เลื้อยออกมาจากอกเสื้อ, มันใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับแก้มของเขาเบาๆ, พร้อมกับแผ่ไออุ่นจางๆ ออกมาช่วยเสริมการฟื้นตัวของเจ้านาย. เจี้ยนหลินเริ่ม "สำรวจ" ร่างของศัตรูทั้งสี่คนที่บัดนี้สิ้นฤทธิ์ไปแล้วอย่างละเอียด. จากร่างของสตรีปริศนาและพรรคพวก, เขาพบ "ศิลาจิตวิญญาณ" (灵石) ระดับต่ำจำนวนหนึ่ง, "โอสถฟื้นฟูพลังปราณ" (回气丹) ขั้นพื้นฐาน, และ "ยันต์อาคม" (符箓) ระดับต่ำบางแผ่น. แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่า, คือเมื่อค้นร่างของอู่เฟิง. นอกจากศิลาจิตวิญญาณคุณภาพดีกว่าและโอสถที่มีค่ามากกว่าแล้ว, เขายังพบ "ป้ายหยก" (玉牌) สีดำสนิทชิ้นหนึ่ง. บนป้ายหยกนั้น, มีอักขระโบราณสีเลือดจางๆ สลักเป็นรูป "กรงเล็บอสูร" (魔爪) ที่ดูน่าสะพรึงกลัว, และมี "กลิ่นอาย" (气息) พลังงานที่ "เย็นเยียบ" และ "ชั่วร้าย" แผ่ออกมาจางๆ. ‘ป้ายนี่มัน...หรือว่าจะเป็นสัญลักษณ์ของสำนักที่พวกมันสังกัดอยู่?’ เจี้ยนหลินขมวดคิ้ว. เขารู้สึกได้ถึงความ "ไม่ธรรมดา" ของป้ายหยกชิ้นนี้.เขารวบรวม "ของที่ระลึก" ทั้งหมดใส่ย่ามผ้าของตนเอง, รวมถึง "ถุงผ้าปักลายบุปผา" ที่ภายในมี "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณสีดำที่ถูกชำระล้างแล้ว" บรรจุอยู่. จากนั้น, เขาก็พยายามจะ "กลบร่องรอย" การต่อสู้และซ่อนเร้นร่างของศัตรูเท่าที่จะทำได้.ในขณะเดียวกันนั้นเอง...ณ หอคอยสูงตระหง่านที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกหนาทึบของ "สำนักอัคคีเมฆาโลหิต" (血云火宗).ผู้อาวุโสโม่ (墨长老) ซึ่งก่อนหน้านี้ได้รับรู้ถึงการแตกสลายของป้ายวิญญาณของเม่ยหลิน (สตรีปริศนา) และศิษย์อีกสองคน, บัดนี้กลับรู้สึกถึง "การสั่นสะเทือน" อันรุนแรงยิ่งกว่าเดิมจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ!มันคือ "สายใยแห่งจิตวิญญาณ" (灵魂纽带) ที่เขาได้ผูกพันไว้กับ "อู่เฟิง" ศิษย์เอกระดับสร้างรากฐานที่เขาทุ่มเทฝึกสอนมากับมือ! บัดนี้...สายใยนั้นได้ "ขาดสะบั้น" ลงอย่างสิ้นเชิง!"อู่เฟิงงงงง!" ผู้อาวุโสโม่คำรามลั่น! ดวงตาที่เคยปิดสนิทเบิกกว้างขึ้น, แววตาแดงก่ำราวกับโลหิต! ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาจากร่างของเขาราวกับพายุคลั่ง! "แม้แต่เจ้าก็...ถูกสังหารแล้วรึ! มันผู้ใด! มันผู้ใดกันที่กล้าลงมือกับศิษย์รักของข้า!"เขากระแทกฝ่ามือลงบนแท่นหยกเบื้องหน้าอีกครั้ง! อักขระโบราณสีเลือดบนแท่นบูชาพลันสว่างวาบยิ่งกว่าเดิม!"หุบเขาเร้นเมฆา...ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ใด...ข้าจะตามล่าเจ้าไปจนสุดขอบฟ้า! ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า...การล่วงเกินสำนักอัคคีเมฆาโลหิตของข้านั้น...มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเพียงใด!"เจตนาฆ่าฟันอันเข้มข้นแผ่กระจายออกจากร่างของผู้อาวุโสโม่, สร้างแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวไปทั่วทั้งหอคอย. ดูเหมือนว่า...การกระทำของเจี้ยนหลินในห้องโถงใต้ดินอันห่างไกลนั้น, กำลังจะก่อให้เกิด "พายุลูกใหญ่" ที่เขาเองก็ยังมิอาจคาดเดาได้.

(จบตอนที่ 111)