จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

อากาศทั่วทั้งลานประลองมังกรสวรรค์พลันหยุดนิ่ง! ราวกับว่าแม้แต่สายลมก็ยังต้องกลั้นหายใจเพื่อรอชมการต่อสู้ที่จะกลายเป็นตำนาน!

บนเวทีที่กว้างใหญ่... บรรพบุรุษเฒ่าแห่งตระกูลหวัง ยืนสงบนิ่ง... แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างที่ดูเหี่ยวย่นของเขานั้นกลับน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด! มันคือแรงกดดันอันมหาศาลของยอดฝีมือระดับ ราชันย์ขั้นที่ห้า! มันหนักอึ้งและกว้างใหญ่ไพศาลราวกับท้องฟ้าทั้งผืนกำลังกดทับลงมา!

ตรงกันข้ามกับเขา... เจี้ยนอู๋ซาง ยืนนิ่งราวกับต้นสนบนยอดเขา... ร่างของเขาดูผ่อนคลาย... แต่ "เจตจำนงแห่งกระบี่" ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้นกลับคมกริบและเย็นเยียบ! มันไม่ได้กว้างใหญ่... แต่มันกลับ "แหลมคม"... คมกริบจนสามารถ "ตัด" ผ่านแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวของบรรพบุรุษเฒ่าได้!

"ไม่เลว... ไม่เลวจริงๆ" บรรพบุรุษเฒ่ากล่าวขึ้นเป็นคนแรก... รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะใจดีแต่กลับแฝงไว้ด้วยความอำมหิตปรากฏขึ้น "สามารถต้านทานแรงกดดันของข้าได้ด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่เพียงอย่างเดียว... เจ้าคืออัจฉริยะที่แท้จริง... น่าเสียดาย... ที่เจ้าเลือกที่จะยืนอยู่ผิดฝั่ง"

"ในวิถีแห่งกระบี่... ไม่มีฝั่งที่ถูกหรือผิด... มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่ง... และผู้ที่อ่อนแอเท่านั้น" เจี้ยนอู๋ซางตอบกลับเสียงเรียบ

"ฮ่าๆๆๆ! ปากดี!" บรรพบุรุษเฒ่าหัวเราะลั่น "เช่นนั้น... ก็จงแสดงให้ข้าเห็นสิว่า... เจตจำนงแห่งกระบี่ที่น่าภาคภูมิใจของเจ้า... จะสามารถทนรับการโจมตีของข้าได้ถึงกี่กระบวนท่า!"

สิ้นเสียงพูด... โดยไม่มีผู้ใดคาดคิด...

เขาไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาที่อลังการ... เขาเพียงแค่... "ดีดนิ้ว!"

ฟุ่บ!

คลื่นพลังงานปราณสีทองที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า... แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล... ได้พุ่งเข้าใส่เจี้ยนอู๋ซางราวกับอสนีบาต!

มันคือการโจมตีที่ดูเรียบง่าย... แต่กลับแสดงให้เห็นถึงการควบคุมพลังที่เหนือกว่าจินตนาการ!

เจี้ยนอู๋ซางไม่ได้ตื่นตระหนก... เขายังคงยืนนิ่ง... และยกกระบี่ "ไร้เงา" ของตนเองขึ้นมา...

เขาไม่ได้ต้านรับ... แต่เขากลับ "แทง" สวนกลับไป!

มันคือการแทงที่เรียบง่าย... แต่กลับแม่นยำและรวบรวม "เจตจำนงแห่งกระบี่" ทั้งหมดไว้ที่จุดๆ เดียว!

ชิ้ง!

ปลายกระบี่ของเขา... ได้ปะทะเข้ากับ "ใจกลาง" ของคลื่นพลังงานนั้นอย่างแม่นยำ!

เปรี๊ยะ!

คลื่นพลังงานที่น่าสะพรึงกลัว... พลันแตกสลายไปในทันทีราวกับกระจกที่ถูกทุบ!

ภาพนั้น... ทำให้ทุกคนในสนามต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!

"เขา...เขาทลายการโจมตีของท่านบรรพบุรุษเฒ่าได้!"

"นี่...นี่คือวิถีแห่งกระบี่ที่แท้จริง!" เฟิงหลง ที่ยืนชมอยู่เบื้องล่างกำหมัดแน่น! หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น! เขาไม่ได้กำลังดูการต่อสู้... แต่เขากำลัง "เรียนรู้"!

"ยอดเยี่ยม!" บรรพบุรุษเฒ่าคำรามลั่น! แววตาของเขาเริ่มลุกโชนขึ้นด้วยความจริงจัง! "ถ้าเช่นนั้นก็ลองรับนี่ดู!"

"เพลงดาบราชันย์... หมื่นกระบี่ผลาญฟ้า!"

พลังปราณสีทองอร่ามระเบิดออกจากร่างของเขา! ก่อตัวขึ้นเป็น "กระบี่แสง" นับพันเล่มบนท้องฟ้า! พวกมันพุ่งเข้าใส่เจี้ยนอู๋ซางราวกับห่าฝนแห่งความตาย! ปิดผนึกทุกเส้นทางหนีของเขาไว้โดยสมบูรณ์!

ครั้งนี้... เจี้ยนอู๋ซางไม่ได้ยืนนิ่งอีกต่อไป!

ร่างของเขาพลันเลือนหายไป! เขาใช้ท่าร่างที่พลิ้วไหวราวกับใบหลิวลู่ลม! เริงระบำอยู่ท่ามกลางห่าฝนกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัว!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เขาทั้งหลบหลีก... ปัดป้อง... และใช้คมกระบี่ของตนเอง "ตัด" ผ่านกระบี่แสงเหล่านั้น! ทุกการเคลื่อนไหวของเขานั้นงดงามและเปี่ยมไปด้วยประสิทธิภาพ!

เขาถูกกดดัน... แต่เขาก็ยังไม่พ่ายแพ้!

"น่ารำคาญสิ้นดี!" บรรพบุรุษเฒ่าคำราม! เขาเพิ่มพลังขึ้นอีก!

กระบี่แสงนับพันพลันหลอมรวมกันเป็น "กระบี่ยักษ์" สีทองอร่ามที่ยาวกว่าสามสิบเมตร! และฟาดลงมาที่เจี้ยนอู๋ซาง! หวังจะบดขยี้เขาให้แหลกละเอียดในการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

เจี้ยนอู๋ซางเงยหน้าขึ้นมองกระบี่ยักษ์ที่กำลังจะฟาดลงมา... แววตาของเขาสงบนิ่ง... แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ถึงขีดสุด!

เขาไม่ได้คิดจะหลบ...

เขาหยุดยืนนิ่ง... และรวบรวม "เจตจำนงแห่งกระบี่" ทั้งหมดในร่าง... ควบแน่นมันไว้ที่ปลายกระบี่ "ไร้เงา"...

"หทัยกระบี่... หนึ่งเดียว... ตัดสวรรค์!"

เขาแทงกระบี่ออกไป... มันคือการแทงที่เรียบง่าย... แต่กลับรวบรวมทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไว้...

ชิ้งงงงงงงงงงงงง!

ลำแสงสีเงินที่บริสุทธิ์และคมกริบที่สุด... ได้พุ่งออกจากปลายกระบี่...

มันไม่ได้ปะทะกับกระบี่ยักษ์... แต่มันกลับ "ตัด" ผ่านมันไป...

และเป้าหมายที่แท้จริงของมัน... คือ บรรพบุรุษเฒ่า!

บรรพบุรุษเฒ่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! เขาไม่คาดคิดว่าเจี้ยนอู๋ซางจะสามารถโจมตีสวนกลับมาได้ท่ามกลางพายุการโจมตีของเขา!

เขาไม่มีเวลาพอที่จะป้องกันอย่างเต็มที่! ทำได้เพียงแค่เบี่ยงตัวหลบ!

ฉึก!

ลำแสงสีเงิน... ได้เฉือนผ่าน "แก้ม" ของเขาไป...

ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดจางๆ... เพียงเส้นเดียว...

แต่มันก็คือ... "เลือด"

บรรพบุรุษเฒ่า... ยอดฝีมือระดับราชันย์ขั้นที่ห้า... ได้หลั่งเลือดแล้ว!

ทั้งสนาม... ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว...

บรรพบุรุษเฒ่าค่อยๆ ยกมือขึ้นมาสัมผัสรอยแผลที่แก้มของตนเอง... เขามองดูหยดเลือดที่ปลายนิ้ว...

ความตกตะลึงบนใบหน้าของเขา... ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็น... ความโกรธแค้น... และความบ้าคลั่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด!

"เจ้า..."

"...บังอาจมาก!!!"

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!

ไอพลังที่แท้จริง... พลังที่สามารถสั่นสะเทือนฟ้าดิน... ได้ระเบิดออกจากร่างของเขา!

การต่อสู้ที่แท้จริง... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!