[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ น่าเสียดาย ฉันไม่น่าใส่น้ำเข้าไปในเขาวงกตเลย ไม่อย่างนั้นคงได้เห็นอะไรที่มากกว่านี้ ”

ผู้อำนวยการพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง หากเขาไม่ใส่น้ำเข้าไปในทางเดิน อาจจะได้เห็นการต่อสู้ที่น่าตื่นเต้นมากกว่านี้   การมีตัวตนอยู่ของยอร์ช ทำให้การเดินทางของหอพักแรดง่ายดายเกินไป หลายคนจึงไม่ได้แสดงพลังของพวกเขาเลย  นอกจากจะช่วยกันติดตั้งกับดักพร้อมกับฝังคนอื่นๆให้อยู่ในน้ำจากสกิลของยอร์ช หอพักแรดไม่ได้ทำอะไรที่ตื่นเต้นมากกว่านี้เลยสักนิดเดียว

“ ให้ปล่อยพวกเขาออกมาเลยไหมคะ ”

“ อืม พอหอมปากหอมคอแล้ว ปล่อยออกมาเลย ”

ไม่มีนักศึกษาใดแล้วนอกจากนักศึกษาหอพักแรด ผู้อำนวยการจึงสั่งให้อาจารย์ผู้คุมวินัยเปิดทางออกให้นักศึกษาแรดที่พยายามว่ายน้ำหาทางออกด้วยท่าทางทุลักทุเลเพราะตอนนี้ศีรษะของพวกเขาเกือบจะถึงเพดานห้องแล้ว จากมวลน้ำที่ท่วมสูง

[  ตรวจพบการเคลื่อนตัวของเพดานทางเดิน ]

“  มันเคลื่อนตัวยังไง ”

ไอรีนจำลองการเคลื่อนตัวของเพดานให้ยอร์ชดู เขาจึงรู้ว่าทางออกเปิดขึ้นแล้ว  จากสิ่งที่ไอรีนพบเขาจึงรู้ได้ในทันทีเลยว่าตลอดมาทำไมจึงไม่เจอทางออกสักที เป็นเพราะว่าทางสถาบันไม่ได้เปิดทางออกเอาไว้ตั้งแต่แรก  ตอนนี้ถึงเวลาปล่อยนักศึกษาออกไปแล้วยอร์ชจึงรีบพาทุกคนว่ายน้ำไปยังจุดที่เพดานเปิดอ้าออก

แต่ละคนที่ว่ายน้ำตามมาถึงจุดที่เพดานเปิดโล่ง บนใบหน้าล้วนแล้วปรากฎความยินดีเพราะสิ่งที่อยู่ด้านนอกคือท้องฟ้าสว่าง แม้จะต้องปีนขึ้นไปอีกหลายสิบเมตรก็ตาม มันกลับไม่ใช่เรื่องยากเลย

“  ขึ้นไปกันเลย ”

คอปเปอร์กวักมือเรียกเพื่อนให้ขึ้นไปบนเพดานแล้วปีนป่ายบันไดขึ้นไปด้านบน ใครตัวเล็กได้ขึ้นไปก่อน ในระหว่างนี้ยอร์ชไม่ลืมตรวจหาคนอื่นๆที่อาจจะมาเจอพวกเขาที่นี่ แม้จะเป็นเรื่องน่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่ามีคนเหลืออยู่มากแค่ไหน แต่ตอนนี้ต้องออกไปแล้วเพราะไม่รู้ว่าทางเดินจะเปิดขึ้นอีกเมื่อไหร่

“ ยอร์ชตามมาเร็ว ” คอปเปอร์ชะโงกหน้าลงมาดูยอร์ชที่ยังไม่ขึ้นมา

“ ขึ้นไปก่อนเลย ฉันมีสกิลเฉพาะตัวอยู่ แปบเดียวก็ออกไปได้แล้ว ”

“ โอเค ”

คอปเปอร์ค่อยๆปีนขึ้นด้วยความระมัดระวังกลัวว่าเขาจะร่วงตกลงมา เมื่อออกมาด้านนอกได้สำเร็จเขาพบว่ามียานลำใหญ่จอดรอต้อนรับ คนที่ยืนอยู่ใต้ยานเป็นอาจารย์หลายท่าน เขาจึงกวาดตามองออกไปรอบๆอีกครั้งก่อนจะพบว่าที่นี่เป็นพื้นที่โล่งกว่า ไม่ได้อยู่ในสถาบัน

“ ยอร์ชขึ้นมาเร็ว ”

เพียงพริบตาที่คอปเปอร์เรียกชื่อ ยอร์ชได้ใช้สกิลปีนป่ายวิ่งไต่ขึ้นมาตามบันไดจนออกมาข้างนอกได้ในที่สุด พลังงานที่กดทับร่างของเขาหายไปแล้วจนสามารถใช้พลังได้เท่าเดิมไม่ได้ถูกลดให้เท่ากับเลเวล 1

หลังจากที่ไอรีนสแกนพื้นที่รอบๆ เขาก็รู้ได้ว่ามีอาจารย์มารอรับพวกเขากลับ ซึ่งเขาตกใจมากไม่คิดว่าตัวเองจะถูกเคลื่อนย้ายมาไกลขนาดนี้หลังจากจับสัญญาณเครือข่ายได้จนรู้ตำแหน่งของตน

“ ไอเทมทรงพลังพอจะเคลื่อนย้ายคนมากถึง 500 ได้พร้อมกันได้ไกลขนาดนี้เลยเหรอ ”

“ ยอร์ช อาจารย์เรียกให้ขึ้นยานแล้ว ”

ยอร์ชรีบวิ่งตามเพื่อนขึ้นไปบนยานก่อนจะกวาดตามองดูรอบๆ ดูเหมือนว่าจะมีเพียงพวกเขาที่กลับออกมาจากเขาวงกต  หลังจากขึ้นมาถึงยานพร้อมกับรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย อาจารย์ที่มาต้อนรับก็ได้บอกสิ่งที่เกิดขึ้นทันที

“ พวกนายคงสับสนว่าตนเองอยู่ที่ไหน ตอนนี้เราบินอยู่ใกล้ๆรอยแยกระดับ C  ด้านล่างที่ทุกคนออกมาคือซากโบราณสถานที่สถาบันเคลียร์ได้ ก่อนที่รอยแยกจะย่อตัวลง เราก็เลยปรับให้มันเป็นพื้นที่สำหรับทดสอบนักศึกษาปี 1 ”

“ อาจารย์ครับ ไม่รอรับคนอื่นๆก่อนเหรอครับ ” คอปเปอร์ยกมือถามด้วยความสงสัย ทุกคนที่ออกมาพร้อมกันจึงอยากรู้คำตอบ

“ ไม่มีใครออกมาอีกแล้ว ”

“ แสดงว่าเหลือแค่พวกเราสินะครับ แล้วก่อนหน้านี้มีคนอื่นออกมาหรือเปล่า ”

อาจารย์ส่ายหน้า เพียงพริบตานักศึกษาจากหอพักแรดต่างร้องด้วยท่าทางยินดี ต่อให้พวกเขาจะออกมาเพียง 35 คน คะแนนหอพักทั้งหมดกลับตกเป็นของพวกเขาเพราะคนอื่นๆถูกส่งออกมาจากอาการหมดสติ

“ ได้ไฟฟ้าใช้แล้วโว๊ย!!! ”

“ไฟฟ้า ไฟฟ้า ไฟฟ้า ” 

บนยานเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของนักศึกษา อาจารย์จึงปล่อยให้หอพักแรดแสดงความดีใจต่อไปแล้วเดินไปยังอีกห้องที่เตรียมไว้ให้เหล่าอาจารย์

“ พูดแล้วก็หิว ฉันขอกินข้าวก่อนล่ะงั้น ”

คอปเปอร์นึกได้ว่าตัวเองต้องกินรีบนำข้าวออกมากัดกินด้วยความหิวโหยจนคนอื่นๆท้องร้องรีบนำอาหารออกมากินเช่นเดียวกัน 

“ เอานี่หน่อยไหม ”

“ เอาสิ ลองเอาของฉันไปกินดู ”

คอปเปอร์รับขนมมาจากเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆ เขาจึงส่งขนมของตนเองให้เพื่อนเช่นเดียวกัน ไม่ใช่เพียงแค่เขาที่ยื่นขนมให้คนอื่น ทุกคนที่อยู่บนยานล้วนแล้วส่งขนมให้กันจนมีของกินหลากหลายรสชาติ

“ กลับไปถึงแล้วไฟจะเปิดรอพวกเราเลยไหมนะ ”

ต่างคนต่างแสดงความรู้สึกดีใจพร้อมกับเดินทางไปด้วยความคาดหวัง หลังจากที่มาถึงสนามบินของสถาบัน อาจารย์จึงปล่อยพวกเขาลงจากยานพลางประกาศเกี่ยวกับแต้มที่จะได้รับให้ทุกคนฟัง

“การเลี้ยงต้อนรับจบลงเพียงเท่านี้ รีบพักผ่อนให้เต็มที่เพราะพรุ่งนี้จะเป็นการเปิดเรียนวันแรก ดูเวลาและห้องเรียนให้ดีห้ามสายเด็ดขาด ส่วนแต้มหอพักจะถูกโอนเข้าหอพักตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป” 

เด็กทุกคนยกมือไหว้สวัสดีอาจารย์ก่อนจะวิ่งกลับหอพักด้วยท่าทางตื่นเต้น ระหว่างทางพวกเขาเห็นสายตาของนักศึกษาปี 1 ต่างหอพักที่มองลงมาจากหน้าต่าง แต่ละคนที่มองพวกเขาราวกับต้องการจะฉีกเนื้อกินหนัง

คอปเปอร์เห็นดังนั้นทำเพียงยิ้มรับแล้วตะโกนดังๆพาเพื่อนเข้าไปในหอ

“ ไฟมาแล้วโว๊ย!!! ”

ประตูบานใหญ่เปิดอ้าต้อนรับพวกเขาหลังจากกลไกมีพลังงานหล่อเลี้ยง ประตูบานเล็กด้านข้างตึกจึงไม่มีใครสนใจที่จะเข้าไปอีก

ทันทีที่วิ่งผ่านประตูเข้ามาทุกคนล้วนแล้วแสดงท่าทางตื่นเต้นหลังจากเห็นแสงไฟบนทางเดิน

“หยุดอยู่ตรงนั้น! ”

เท้าที่กำลังวิ่งตรงไปยังลิฟต์เพื่อมุ่งสู่ชั้น 5 หยุดลง เสียงที่ทุกคนได้ยินเมื่อครู่เด็ดขาดเป็นอย่างมาก ทุกคนจึงหันมองไปยังต้นทางของเสียงพบเข้ากับชายคนหนึ่งสวมใส่ชุดคลุมสีขาวราวกับนักเวทกำลังมองทุกคนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ทุกคนรู้ได้ในทันทีเลยว่าชายคนนี้คือนิติของหอพัก

นักศึกษาปี 1 ที่กลับมาจากเขาวงกตหันมองนิติด้วยรอยยิ้ม อีกฝ่ายจะต้องแจ้งเกี่ยวกับแต้มหอพักที่ได้รับอย่างแน่นอน

“ เรามีไฟใช้ตลอดทั้งปีเลยใช่ไหมครับพี่นิติ ”

“ จะขอบคุณเราใช่ไหมครับ ”

ทุกคนยิ้มหน้าบานด้วยความพอใจ หอพักแรดไม่เคยมีไฟใช้ พวกเขาพึ่งเข้ามากลับทำให้มีไฟฟ้าแล้ว

“ พวกนายทำได้ดีที่นำแต้มหอพักมาได้จำนวนมาก แต่ฉันจะแจ้งเรื่องใหญ่ให้ทราบ แต้มส่วนใหญ่จะถูกหักไปซ่อมบำรุงห้องพักและอุปกรณ์ภายในตึกที่เสียหาย ”

“ คงไม่มากหรอกใช่ไหมครับ ” คอปเปอร์ยังคงมีรอยยิ้ม เขายังไม่รู้ว่าแต้มที่ได้มากน้อยแค่ไหน แต่คิดไว้ว่าจะต้องมากอย่างแน่นอน

“ จากที่คำนวณต้องใช้แต้มมากถึง 80 % ในการซ่อมบำรุง ส่วนแต้ม 20 % ที่เหลือจะนำมาจ่ายค่าน้ำและค่าไฟ รวมไปถึงจัดหาแม่บ้านให้มาช่วยทำความสะอาด ”

“ 20 % นี่เยอะไหมครับ ”

“ 2,000,000 ”

“ เราจ่ายค่าไฟและแม่บ้านได้กี่เดือนครับ คงได้ทั้งปีใช่ไหมครับ ”

“ แค่ 1 อาทิตย์เท่านั้น ”

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง เมื่อรู้ว่าแต้ม 2,000,000  สามารถจ่ายค่าไฟและแม่บ้านได้แค่ 1 อาทิตย์เท่านั้น

“ ทำไมมันถึงแพงจังครับ ”  ยอร์ชอยากรู้สาเหตุที่ทำให้ทุกอย่างดูแพง

“ เป็นเพราะว่าทุกอย่างภายในตึกต้องใช้ไฟในการบริหาร ห้องออกกำลังกาย ห้องอาบน้ำ ไฟทางเดิน บาเรียป้องกันตึก ห้องต่างๆที่เป็นห้องส่วนรวมล้วนแล้วใช้ไฟทั้งสิ้น หากอยากให้มีไฟฟ้าใช้ต่อเนื่องให้ไปรับภารกิจ ”

“ พี่นิติครับ เราไม่ซ่อมของได้ไหมครับ เอาแต้มมาจ่ายค่าไฟก่อน ”

“ มันเป็นกฎ ของใช้ทุกชิ้นภายในหอพักจะต้องได้รับการซ่อมแซมเป็นส่วนแรก แต้ม 80 % จึงถูกหัก ”

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกลับมาหดหู่อีกครั้ง แต่ละคนไม่ต่างจากสุนัขที่โดนเจ้าของทิ้งข้างทาง แต่แล้วอารมของพวกเขากลับค่อยๆเปลี่ยนไป เมื่อรู้ว่าอย่างน้อยพวกเขาก็สามารถใช้ไฟได้ตั้ง 1 อาทิตย์

“ ไฟฟรีตั้ง 1 อาทิตย์แหนะ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ ”

“ ฉันเอาด้วย ไว้หาโอกาสรับภารกิจมาจ่ายค่าไฟอีกนะพวก ”

ต่างคนต่างแยกย้าย ยอร์ชวิ่งตามคอปเปอร์กลับห้องเพราะเขาอยากจะอาบน้ำเต็มทน ต่อให้น้ำในเขาวงกตจะสะอาด การเปลี่ยนมาสวมใส่เสื้อผ้าแห้งคงจะทำให้เขาสบายตัวกว่านี้