มังกรพลิกสวรรค์

        ตอนที่ 34 ประตู

        ครึ่งเดือนผ่านไปกิจวัตรประจำวันของหลินเฟยคือการดูดซับพลังลมปราณที่มากมายมหาศาลกักเก็บไว้จนท่วมท้นเรือนกาย

        เมื่อยามเช้ามาเยือนหลังจากที่พลังลมปราณจากวัตถุทรงกลมประหลาดถูกผนึกไว้จึงเป็นเวลาที่เขาได้ย่อยสลายพลังในร่างเพื่อเพิ่มพูนตบะของเขา ครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ตบะขั้นปราณยุทธขาวช่วงท้ายของเขาก็ได้ขยับก้าวหน้าไปถึงปราณยุทธขาวขั้นสมบูรณ์แบบ!

        อีกเพียงครึ่งก้าวเท่านั้นก็จะสามารถกลายเป็นปราณยุทธเงินได้!

        ความรวดเร็วในการฝึกตนของหลินเฟยนี้มากพอกลับอัจฉริยะของสำนักใหญ่ที่พรั่งพร้อมไปด้วยทรัพยากรในการฝึกตน หรืออาจถึงขั้นเหนือกว่า

        แม้ว่าจะมีเส้นลมปราณที่หนาใหญ่กว่าชาวบ้านชาวช่องเขา แต่นั่นก็ได้โชควาสนาที่พบเจอในที่แห่งนี้ หากไม่แล้วการที่เขาจะขยับมาถึงปราณยุทธขาวขั้นสมบูรณ์แบบนี้ได้ทั้งยังไม่มีทรัพยากรที่เหลือล้นเหมือนกับศายานุศิษย์ของบรรดาสำนักใหญ่

        เช่นนั้นแล้วอาจเนิ่นนานถึงหลายขวบปีกว่าหลินเฟยจะตามทันการฝึกตนของตนเองในครึ่งเดือนนี้ได้ ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

        หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปเขาคงจะฝ่าทะลุขั้นได้ในเร็ววันนี้ และนั่นก็ทำให้การกลับไปยังสำนักโลหิตมังกรย่นเข้ามาเร็วขึ้น เร็วขึ้นอีกหนึ่งวัน! แค่นั้นก็พอแล้ว! ขอเพียงพบเจอโชควาสนาเช่นนี้อีกสักสิบครั้ง!  ต่อให้เป็นจิ้งจอกเฒ่าเจียนเหินเขาก็ยังคงต้องปวดหัวหากได้เห็นตบะของเขาในยามนั้น!

        ขณะที่หลินเฟยกำลังวาดฝันถึงอนาคตอันสวยงามอยู่นั้นเองพลังลมปราณที่มากมายมหาศาลที่ส่งออกมาจากวัตถุประหลาดก็พลันหยุดลงกลายเป็นเงียบสงบ

        “เช้าแล้วหรือ? ก็ไม่นี่นาข้าพึ่งดูดซับลมปราณมาได้ไม่ถึงชั่วยามเองนะ” หลินเฟยขมวดคิ้วมุ่นรำพันอยู่ในใจเปิดเปลือกตาจ้องไปที่วัตถุทรงกลมสีดำพาดด้วยลวดลายลักลับนั้น

        ตอนนี้มันกลับเกิดรอยร้าวและกำลังปริแตก!

        หลินเฟยร้องเสียงหลงอยู่ในใจปากก็อ้าพะงาบๆฟองอากาศก็พลันพุ่งออกจากปากเขาไม่มีหยุด ท่ามกลางรอยปริแตกที่ค่อยขยายขึ้นนั้นมีแสงสว่างสีขาวบริสุทธ์อย่างหาที่เปรียบไม่ได้แยงลอดออกมาตามรอยแตกพวกนั้น

        แสงนี้อาบไว้ด้วยความน่าศรัทธาจนเกินคำบรรยายอีกทั้งยังให้ความรู้สึกน่าเกรงขามถึงขีดสุดราวลำแสงนั้นมีไว้เพื่อสาดส่องออกไปเพื่อชำละล้างโลกใบนี้!

        ท่ามกลางรอบปริแตกที่มากขึ้นจนเปลือกสีดำหลุดล่อนออกหมดนั้นเองแสงสีขาวบริสุทธ์นั้นก็พลันระเบิดคลื่นพลังศักด์สิทธิ์ออกมาอีกครั้งระยะของแสงนั้นสว่างขึ้นไปครอบคลุมทั้งบึงใหญ่ขนาดพอหลายร้อยจั้งจนมองไม่เห็นสิ่งใด

        สว่างสไวเสียยิ่งกว่าตอนกลางวันพลังปราณอันสูงส่งปะทุออกมาถึงกลับบิดเบือนนภากาศจนในที่สุดแสงนั้นก็ค่อยๆย่นระยะลงจนจางหายไปในที่สุด

        “นี่มัน...”

        หลินเฟยร้องอุทานอยู่ในใจอย่างแผ่วเบาหัวใจเต้นกระหน่ำราวกับกองรบวัตถุทรงกลมนั้นไม่มีอีกแล้วหลังจากเปลือกนอกแตกออกสิ่งที่อยู่ภายในก็คือ

        ลูกตา!

        ลูกตาข้างหนึ่ง!

        ดวงตาหนึ่งข้างนี้ทำให้หลินเฟยใจเต้นตึกตักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้และคาดว่าน้อยคนที่จะเคยได้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสูงส่งน่าเกรงขามดวงนี้

        เพียงมองก็รู้สึกถึงคลื่นพลังอันศักดิ์สิทธิ์รายล้อมอยู่อีกทั้งภายในตาดำของดวงตานั้นกลับมีเส้นแสงดาวห้าแฉกสีทองอร่ามน่าพิศวงเมื่อมองเข้าไปก็พลันราวกับหลุดไปอยู่ห้วงนภากาศที่รายล้อมไปด้วยมวลหมู่ดวงดารา

        หลังจากเหม่อมองอยู่นานเท่าไหร่ไม่ทราบเมื่อสติของเขากลับมาหลินเฟยรวบรวมความหาญทั้งหมดที่มีเอื้อมมือเข้าไปหมายจะคว้าดวงตาดวงนี้ไว้

        แต่ตอนนั้นเองกลับมีพลังแข็งแกร่งลึกลับสายหนึ่งพุ่งออกจากดวงตาประหลาดนี้ดูดหลินเฟยหายวับเข้าไปในดวงตาก่อนที่ดวงตานั้นจะค่อยๆจางหายไปราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน!

        “ที่นี่คือ?”

        หลินเฟยลืมตาขึ้นมาหลังจากรู้สึกตัวแรงดึงดูดมหาศาลที่มาจากลูกกะตาลูกนั้นทำให้เขารู้สึกร่างกายแทบจะแหลกออกมาเสี่ยงๆ จนในที่สุดสติของเขาก็พลันหลุดลอยมารู้ตัวอีกทีเบื้อหน้าของเขาตอนนี้ก็คือ ประตู!

        ประตูห้าบานในห้องศิลาปิดตาย!

        ประตูห้าบานนี้ดูเก่าแก่คร่ำครึเหมือนผ่านกาลเวลามายาวนาน มองไปรอบๆก็มีเพียงกำแพงที่วางซ้อนกันด้วยศิลาแลงขนาดใหญ่ดูอึมครึมน่าหวาดกลัว

        ยังโชคดีที่มีคบไฟติดไว้ให้พอมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจนขณะกำลังมองสำรวจไปรอบกายนั้นหลินเฟยก็พลันได้ยินเสียงปริศนาดังขึ้นภายในจิตใจเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนแต่ผสมไปด้วยความรู้สึกที่เด็ดขาด

        “ชะตาของข้า”

        “ชะตาของเจ้า...”

        “หากไม่มีคำว่าชะตาเจ้าคงไม่ได้ยืนอยู่ ณ ธรณีนี้”

        “และหากเป็นโชคชะตาของเจ้า ก็จงมารับไป...”

        “พลังของข้า...”

        “จงเดินไปตามแต่ชะตาของเจ้า...”

        หลินเฟยเหมือนสติคล้ายจะหลุดลอยแม้เสียงนั้นจะเงียบหายไปแล้วแต่ความรู้สึกกดดันและหวั่นเกรงเกิดขึ้นโดยสัญชาติญาณ เขาเพ่งพินิจไปที่บานประตูแต่ละประตูอย่างละเอียด

        พวกมันมีทั้งประตูที่ทำจากไม้ จากดิน จากเหล็ก จากทอง และจากน้ำแข็ง ทุกบานประตูเต็มไปด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณอันน่าครั่นคร้ามไม่ว่าจะเป็นประตูบานไหนก็ดูลึกลับทรงพลัง

        “จะไม่เลือกก็ไม่ได้ ทางออกของข้ามีที่ไหนนอกจากประตูพวกนี้”

        หลินเฟยจ้องบานประตูทั้งห้าจนตาแดงก่ำเส้นเลือดฝอยปรากฏขึ้นไม่น้อยทุกบานประตูล้วนดูเล้นลับอีกทั้งยังสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างสุดขีด

        “บานประตูสีทองนั้นดูดีเกินไปน่าจะเต็มไปด้วยขวากหนามที่รุนแรงที่สุด ส่วนอันที่เป็นน้ำแข็งพนันได้เลยเข้าไปต้องแข็งตายแน่นอน”

        ผ่านไปสองชั่วยามก็ได้ข้อสรุปในที่สุดหลินเฟยหลังจากผ่านการขบคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน...ไปเองก็ได้เดินไปยังบานประตูที่เขาตัดสินใจเลือก

        “งั้นเอาบานนี้แล้วกัน!”

        ไม้!

        หลินเฟยผลักบานประตูใหญ่ความสูงห้าจั้งที่ทำด้วยไม้เก่าแก่ออกไปเต็มแรงแม้เรี่ยวแรงของเขาจะมหาศาลแต่ดูเหมือนว่ามันจะเพียงแค่ขยับไปอย่างเชื่องช้าเท่านั้น

        “อะไรกันอีกละเนี่ย”

        เมื่อก้าวพ้นม่านกระเพื่อมของอากาศบางๆเข้ามาในทันทีประตูไม้ด้านหลังก็สลายกลายเป็นเถ้าธุลีรอบๆด้านของเขาคือเขาวงกตขนาดยักษ์ที่ทำขึ้นจากกำแพงไม้เก่าแก่เถาวัลย์ขนาดเท่าตัวคนเลื้อยพลันไปทั่วอย่างมั่วซั่ว

        ความรู้สึกกดดันพลันเกิดขึ้นในใจอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง พลันสียงลึกลับก็ดังอึงอลขึ้นอีกครั้ง

        “ไม้...ไม่เลวเลือกจากยากที่สุด”

        “บางทีอาจเป็นเจ้า...ถ้าเจ้ารอด”

        เมื่อเสียงนี่ก้องกังวานอยู่ในหัวสมองหลินเฟยเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ

        เขาใช้เวลานานกว่าจะตัดสินใจคิดว่าประตูไม้เรียบๆน่าจะผ่านไปได้ง่ายที่สุด แต่กลับกันมันกลับกลายเป็นประตูที่ยากที่สุดซะงั้น!

        จากเหตุการณ์ที่ลูกตานี้โดนผนึกแรงดึงดูดที่พาเขาเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ พลังสยบที่น่าเกรงขามจากเหล่าบานประตู ยิ่งเข้ามาด้านในเพียงมองก็พาให้ต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

        ทุกอย่างนี้ทำให้เขาคิดว่าที่นี่ไม่ใช่ธรรมดาและโอกาสมีอันตรายถึงชีวิตนั้นสูงมากถึงมากที่สุดเลยทีเดียว

        “นี่...ทำไมข้าไม่เข้าประตูสีทอง”

        หลินเฟยพึมพำรู้สึกเศร้าเสียใจกว่าจะตัดใจจากบานประตูสีทองได้เพราะคิดว่าทางอื่นน่าจะผ่านพ้นไปได้ง่ายดายกว่า

        ยามนี้เหม่อมองท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมัวสายฟ้าแลบแปลบปลาบในบางครั้งขับดันให้วงกตด้านหน้าดูอึมครึมน่าหวาดกลัวเสียงกรีดร้องของอะไรบางอย่างแว่วตามสายลมมาเบาๆ

        เสียงนั้นทำให้ขนลุกขนชันขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงยิ่งทำให้เขารู้สึกขลาดกลัวเข้าไปใหญ่ ต้องรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนดูดด้วยแรงมหาศาลอย่างนั้นเป็นครั้งแรกความตะลึงพรึงเพลิดยังไม่จางหายไปกลับเจอกับจิตวิทยาบานประตูของลูกตาลึกลับอีก

        ใจเขาเริ่มคิดถึงสำนักโลหิตมังกรขึ้นมาทันทีย้อนถามตัวเองว่า...ออกมาจากที่นั่นทำไม?

        “นี่ๆ ข้าไม่เข้าไปได้ไหม ส่งข้าออกไปหน่อย”

        “ข้ายังมีพ่อมีอาที่ต้องดูแลไหนจะสหายข้าอีก”

        “ไหนจะศิษย์พี่หญิง ไหนจะเสี่ยวเหมย ไหนจะจิวหลิน...”

        เมื่อคิดถึงตรงนี้หลินเฟยก็ไอแห้งๆออกมาสองสามทีเมื่อคิดถึงหญิงสาวทั้งสามหน้าก็พลันแดงขึ้นน้อยๆอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

        .

        .

        .