ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 141 สัญญาศักดิ์สิทธิ์

   “ก่อนที่ข้าจะทำให้เจ้าใช้เวทมนตร์ได้ เจ้าต้องทำสัญญาศักดิ์สิทธิ์กับข้าก่อน” ชายชราครีเทลกล่าว สายฝนงุนงง สัญญาศักดิ์สิทธิ์มันคืออะไร?

   สายฝนยังไม่ทันเปิดปากถามชายแกก็เอ่ยขึ้นว่า “สัญญาศักดิ์สิทธิ์ ตามชื่อของมันเลย หากข้าและเจ้าทำสัญญาศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีฝ่ายไหนผิดเงื่อนไขได้ แม้แต่ตัวข้าเองก็ตาม ผู้ที่ผิดข้อตกลงผู้นั้นจะวิญญาณดับสูญทันที ต่อให้เป็นชนชั้นสูงก็ไม่อาจต่อต้านสัญญาศักดิ์สิทธิ์”

   “งั้นพวกเราก็มาเริ่มทำสัญญาศักดิ์สิทธิ์กันเลย” สายฝนบอก เขาคิดว่าการทำสัญญาศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องที่ดี อีกฝ่ายซึ่งมีความแข็งแกร่งมากกว่าเขามากมายหลายเท่าแทบจะไม่สามารถเอาเปรียบเขาได้ ดังนั้นสายฝนจึงตัดสินใจโดยไม่ลังเล

   ตามจริงถึงแม้เขาจะไม่ต้องการทำสัญญาศักดิ์สิทธิ์เขาก็ต้องทำอย่างไม่มีทางเลือก สายฝนไม่มีความกล้ามากพอจะท้าทายขีดจำกัดครึ่งก้าวชนชั้นสูง เขาท้าทายอีกฝ่ายไปแล้วสองครั้ง ครั้งที่สามไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

   “เยี่ยม!” ชายชรากล่าวพลางสร้างบาดแผลเล็กๆที่มือตนเองด้วยความแข็งแกร่งของระดับครึ่งก้าวชนชั้นสูง เมื่อบาดแผลถูกสร้างขึ้น เลือดพลันไหลออกมาก่อนจะลอยขึ้นกลางอากาศ วินาทีต่อมาการฟื้นฟูร่างกายตามธรรมชาติก็ทำงานเป็นผลให้บาดแผลหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่เหลือร่องรอยใดๆ

   สายฝนไม่ตกตะลึงกับการฟื้นฟูตามธรรมชาติของชายชรา เขาคาดเดาเอาใว้อยู่แล้ว บาดแผลแค่นี้หากครึ่งก้าวชนชั้นสูงไม่สามารถฟื้นฟูได้ภายในระยะเวลาอันสั้น นั่นคงไม่อาจเรียกครึ่งก้าวชนชั้นสูงได้

   เลือดยังคงลอยอยู่กลางอากาศ ชายชราเริ่มกล่าวข้อตกลงออกมา มีมากมายหลายข้อเพื่อป้องกันไม่ให้ฝ่ายใดใช้ช่องว่างข้อตกลงในการเอาเปรียบได้ง่ายๆ หลังสายฝนฟังจบคิ้วเขาพลันขมวด

   สายฝนเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจว่า “ในข้อตกลงมันบอกว่าฉันไม่สามารถทำร้ายเธอได้ เรื่องนี้ฉันไม่ยอมรับ หากฟีซิเลียคิดโจมตีฉันล่ะ? ฉันทำได้แค่ป้องกันและรอให้ตัวเองตายเหรอ? คุณควรเปลี่ยนข้อนี้…” สายฝนหยุดชั่วครู่ก่อนกล่าวต่อ

   “เอาเป็นว่า ฉันไม่สามารถทำร้ายหรือคิดสังหารฟีซิเลียได้ แต่หากเธอมีเจตนาไม่ดีกับฉัน ฉันสามารถสังหารเธอได้ทันทีโดยไม่สนข้อตกลงอื่นซึ่งบอกว่าห้ามฉันฆ่าเธอ” สายฝนได้แต่หวังว่าชายแก่จะไม่ไร้เหตุผลเกินไป ถ้าอีกฝ่ายยืนยันใช้ข้อตกลงเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร เขาคงทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากทำตามข้อตกลงที่ไม่ยุติธรรม 

   “งั้นก็เอาตามที่เจ้ากล่าว ไม่มีอะไรที่ต้องการเปลี่ยนอีกแล้วใช่หรือไม่?” ชายชราครีเทลถามเป็นครั้งสุดท้าย สายฝนพยักหน้า ข้อตกลงอื่นไม่ได้มีปัญหาอะไร

   เห็นเขาพยักหน้าชายแก่ก็ขยับนิ้วใช้เลือดในอากาศวาดเป็นวงแหวนและสัญลักษณ์แปลกประหลาดตรงกลาง ใช้เวลาเกือบหนึ่งนาทีกว่าจะวาดเสร็จ ตอนนั้นชายชราพลันเอ่ย “เอาเลือดของเจ้ามา”

   “ได้” สายฝนพยักหน้าอีกครั้งด้วยใบหน้าซีดขาว การต่อสู้เวลานั้นมันทำให้เขาสูญเสียเลือดจำนวนมาก เกือบหมดตัว โชคดีที่ฟีซิเลียให้พ่อเธอช่วยเขาทันไม่งั้นสายฝนจะไม่มีชีวิตอีกต่อไป นับตั้งแต่วันที่ได้รับการช่วยเหลือมันก็ผ่านมาเกินกว่าสิบวันแล้ว อย่างไรก็ตาม เลือดจำนวนมหาศาลที่เขาสูญเสียไปยังคงกลับคืนมาไม่หมด ร่างกายผลิตเลือดต่อวันได้น้อยมาก

   ‘เจ็บ!’ สายฝนร้องภายในใจขณะใช้ฟันกัดนิ้วตนเอง เขาไม่ได้มีความสามารถดั่งเช่นครึ่งก้าวชนชั้นสูง จำเป็นต้องใช้วิธีโง่เง่านี้เท่านั้น สายฝนใช้ความแข็งแกร่งเกือบทั้งหมดเพื่อสร้างบาดแผลที่นิ้วมือตัวเอง ความแข็งแกร่งของเขายามนี้ตํ่ามาก การกัดนิ้วให้เลือดออกยังเป็นเรื่องยาก

   ท้ายที่สุดเลือดก็ออก มองเลือดตนเองสายฝนพลันช็อก ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้? เลือดเขาเป็นสีดำมืดมิดราวกับท้องฟ้ายามราตรีที่ไม่มีแสงจากจันทราและดวงดาว เลือดให้ความรู้สึกน่าขยะแขยงและน่ารังเกียจ แตกต่างจากเวลาปกติ ยามธรรมดามันควรให้รู้สึกบ้าคลั่งและกระหายเลือด

   เลือดสีดำไหลออกมาเพียงนิดเดียว ที่เหลือเป็นเลือดสีแดงซึ่งให้ความรู้สึกคุ้นเคย สายฝนเต็มไปด้วยความสงสัย ส่วนชายชราครีเทลขมวดคิ้วทว่าก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา มันใช้พลังทำให้เลือดสีแดงของสายฝนลอยมาอยู่ตรงกลางวงแหวนสัญญา ใช้พลังของมันอีกครั้งส่งเลือดสีดำกลับเข้าไปภายในร่างสายฝน จากนั้นชายแก่ก็ใช้เวทมนตร์ภายในใจ วินาทีถัดมาบาดแผลบนนิ้วสายฝนพลันหายไป นี่คือเวทมนตร์รักษา!

   “เลือดสีดำคือ?” สายฝนถามอย่างสงสัยใคร่รู้ ความรู้สึกเขาบอกว่าชายแก่คนนี้ต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน

   ชายชราไม่มีความคิดจะตอบสายฝน มันทำการรวมเลือดสีแดงสายฝนเข้ากับสัญลักษณ์สัญญา เมื่อเลือดรวมกับสัญลักษณ์ สัญญาศักดิ์สิทธิ์พลันเริ่มทำงาน วงแหวนและสัญลักษณ์เปล่งแสงทองอ่อนๆ ดูแล้วศักดิ์สิทธิ์ยากจะบรรยาย

   “ข้าหวังว่าต่อจากนี้เจ้าจะไม่กลัวจนหมดสติไปซะก่อน” ชายชราครีเทลเคลื่อนไหวพาสายฝนออกห่างจากสัญญาศักดิ์สิทธิ์

   “สิ่งที่ทำให้ฉันกลัวขนาดนั้นได้มีแค่อย่างเดียว” สายฝนกล่าวเบาๆ นอกจากความตายแล้วมีอะไรทำให้เขากลัวถึงขั้นนั้นได้บ้าง?

   “รอดู เจ้าจะรู้เองเมื่อเวลานั้นมาถึง” ชายชรากล่าว จบคำพูดมันไม่นาน สัญญาศักดิ์สิทธิ์พลันลอยไปที่สูงกว่าเดิม ขนาดขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า พลังงานศักดิ์สิทธิ์อันแข็งแกร่งและอ่อนโยนแพร่กระจายไปทั่วทั้งห้องสมุด ฉับพลันสถานที่แห่งนี้กลายเป็นห้องสมุดซึ่งศักดิ์สิทธิ์หาใดเปรียบมิได้

///

   วงแหวนและสัญลักษณ์แยกออกจากกัน ตรงกลางวงแหวนปรากฏหอกยักษ์ทองคำ เวลาเดียวกันเบื้องหน้าสัญลักษณ์ก็มีหอกทองคำเกิดขึ้น หอกทั้งสองเหมือนกันหมดยกเว้นขนาด หอกทองคำด้านหน้าสัญลักษณ์มีขนาดเล็กกว่าหอกทองคำตรงกลางวงแหวน

   ‘โคตรใหญ่!’ สายฝนอ้าปากค้าง จังหวะนั้นหอกทั้งสองพลันเคลื่อนที่ หอกขนาดใหญ่พุ่งไปยังชายชรา หอกขนาดเล็กพุ่งมาที่สายฝน เขาต้องการจะหลบแต่มันเร็วเกินไป สายฝนหลบไม่ทัน

   แตกต่างจากสายฝน ชายแก่ไม่ได้ขยับร่างกายแม้แต่น้อย ไม่มีความคิดที่จะหลบอยู่ในหัว แม้เป็นชนชั้นสูงก็ยังไม่อาจหลบหอกยักษ์ทองคำทั้งสองได้ เพราะงั้นตัวมันย่อมไม่มีทางหลบได้อยู่แล้ว

   ไม่นานหอกทองคำสองเล่มก็แทงกลางร่างกายสายฝนและชายชราครีเทลก่อนที่วินาทีต่อมามันจะหายไป

   เกิดอะไรขึ้น? สายฝนรีบสำรวจตนเองทันที ผลสำเร็จพบว่าร่างกายเขายังคงเป็นดั่งเดิม ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

   “ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบหรอก ร่างกายเจ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สิ่งที่เปลี่ยนแปลงคือวิญญาณ” ชายแก่เอ่ย

   “วิญญาณ?” สายฝนเริ่มคาดเดาบางอย่างได้

   “ใช่ เวลานี้หอกทองคำอยู่ในวิญญาณเจ้าและข้า หากทำผิดข้อตกลงมันจะทำงานทันที เมื่อมันทำงานวิญญาณจะดับสูญ!” ชายชราครีเทลอธิบาย

   “ในวิญญาณฉันมีหอกทองคำที่ทรงพลังอยู่!” สายฝนกล่าวด้วยความตกใจ

   “ข้าประหลาดใจที่เจ้ายังไม่หมดสติแม้จะเจอหอกทองคำที่ทรงพลัง เจ้ากลัวหรือไม่?” มองท่าทางสายฝนชายแก่ก็ถาม

   “ถ้าบอกไม่กลัวคงเป็นการโกหก ฉันรู้สึกกลัวเล็กน้อย วิญญาณดับสูญมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ” สายฝนกล่าวตามตรง ไม่ได้พูดโกหกเลยสักคำ

   ภายนอกเขาตอบชายชรา ภายในใจสายฝนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ‘หอกทองคำจะมีผลกับโลกความเป็นจริงหรือไม่? ผู้สร้างวงแหวนเลือดแข็งแกร่งขนาดสร้างฝันที่มีหอกนี่ได้เลยหรือ?’ มีความรู้สึกแปลกประหลาดปรากฏขึ้น