[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

ปังงง..

เมื่อดวงจิตอสูรของอสรพิษชิงหมิงได้เข้าสู่ร่างกายของเจียงเฉิน พลังงานวิ่งพล่านอยู่ภายในได้ไหลเวียนทั่วร่างของเขาในทันใด ทำให้ร่างกายเจียงเฉินสั่นสะเทือน เมื่อผ่านไปได้สักระยะ การสั่นสะเทือนนั้นยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เจียงเฉินขมวดคิ้วเป็นปม เม็ดเหงือปกคลุมทั่วใบหน้า

สิ่งที่อยู่ภายในดวงจิตอสูรของอสรพิษชิงหมิงมิได้เป็นพลังงานบริสุทธิ์แต่เป็นพิษที่ร้ายแรงที่น่าหวาดกลัวที่สุด เมื่อของเหลวสีเขียวได้เข้าไปในร่างของเจียงเฉิน ฤทธิ์กัดกร่อนอันรุนแรงของมันจะทำลายอวัยวะภายในของเจียงเฉินทั้งหมด

ในตอนนั้นเอง เจียงเฉินได้โคจรทักษะร่างแปลงมังกรทันที ตราประทับมังกรปกคลุมของเหลวสีเขียวทั้งหมดและดูดซับพวกมันจนเกลี้ยง เจียงเฉินรู้สึกได้อย่างชัดเจนครั้งนี้ ตราประทับมังกรไม่ได้ดูดซับของเหลวสีเขียวนั่นโดยสมบูรณ์

เปรี๊ยะ...!

ภายในทะเลปราณ พลังงานได้เคลื่อนไปมา ดวงจิตอสูรของอสรพิษชิงหมิงฉีไห่ขั้นปลายนั้น ดวงจิตอสูรฉีไห่ขั้นกลางไม่อาจเทียบได้แม้แต่น้อย มันมีพลังงานมหาศาลกว่ามาก ด้วยการโคจรทักษะร่างแปลงมังกร   พลังงานเหล่านี้ได้ถูกเจียงเฉินดูดซับอย่างรวดเร็วและตราประทับดวงที่หกก็ขึ้นรูปอย่างสมบูรณ์ ตราประทับมังกรสีแดงเลือดที่เพิ่งสร้างสั่นไม่หยุด ราวกับว่ามันมีความสุข ไม่เพียงเท่านั้นเงาของตราประทับดวงที่เจ็ดก็ปรากฏให้เห็นอีกด้วย พละกำลังของเจียงเฉินได้ก้าวหน้าขึ้นอีกครั้ง และอีกไม่ไกลนักที่เขาจะทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตฉีไห่ขั้นปลาย

หลังจากสร้างตราประทับมังกรดวงที่หกเสร็จสมบูรณ์และตราประทับมังกรดวงที่เจ็ดปรากฎลางๆแล้ว  การเปลี่ยนแปลงยังคงไม่เสร็จสิ้น ภายในทะเลปราณของเจียงเฉินเผยกลุ่มน้ำวนสีเขียวขึ้น น้ำวนเหล่านั้นมีขนาดเท่ากับกำปั้น มันอยู่อย่างสงบร่วมกับตราประทับมังกรและพลังหยวนของเจียงเฉิน

"นี่คือแก่นแท้พิษร้ายของอสรพิษชิงหมิง! ฮะฮ่า! ทักษะร่างแปลงมังกรช่างสุดยอดจริงๆ มันสามารถดูดซับพิษร้ายได้จริงๆ ไหนขอข้าลองใช้ความสามารถนี้ดูหน่อยสิ"

เจียงเฉินรู้สึกมีความสุขอย่างมาก

เจียงเฉินชี้นิ้วของเขาออกมา ปลายนิ้วของเขามีแสงสีเขียวเปล่งกะพริบออกมา แสงสีเขียวนั้นไร้รสไร้กลิ่น ไม่เหนียวเหมือนพิษของอสรพิษชิงหมิง เจียงเฉินชี้นิ้วอีกครั้งแสงสีเขียวนั้นเปลี่ยนเป็นรูปดาบคมกริบ และบินตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่หน้าเขา

ซู่ๆๆๆๆๆ

แสงสีเขียวได้เจาะทะลุต้นไม้ต้นนั้นเป็นรูขนาดเท่านิ้วมือ วินาทีถัดมาก็เกิดเสียงกัดกร่อนขึ้นที่ต้นไม้ ควันสีเขียวปล่อยออกมาจากด้านใน ไม่นานหลังจากนั้นท่อนล่างของต้นไม้กลับกลายดำสนิทได้สูญเสียความมีชีวิตชีวาไป เจียงเฉินได้ปลดปล่อยพลังหยวนใส่ต้นไม้ ต้นไม้ตายในทันที หากมองดูรูปร่างต้นไม้จะเห็นได้ว่ามันแตกหัก และภายในต้นไม้ก็เป็นสีดำสนิท

"พิษร้ายนี่ช่างรุนแรงยิ่งนัก ด้วยไพ่ตายใบนี้ ข้าสามารถที่จะสังหารคนได้โดยไม่รู้ตัว"

เจียงเฉินไม่สามารถมีความสุขยิ่งกว่านี้ มันเป็นพิษแห่งความตายจากอสรพิษชิงหมิงและในตอนนี้เขาสามารถที่จะควบคุมมันได้โดยสมบูรณ์ มันเป็นวิชาเพื่อสังหารโดยแท้

ในชีวิตที่แล้วของเขา เจียงเฉินได้สู้กับจ้าวแห่งพิษ ตู้เฉียนโจว และได้แลกเปลี่ยนกระบวนท่านับพันกระบวนท่า ถึงแม้ว่าท้ายสุดแล้วเขาจะสามารถจัดการจ้าวแห่งพิษได้ด้วยทักษะอันทรงอำนาจของเขา แต่เขาก็เกือบต้องตายเพราะพิษ หากเขาทำการบ่มเพาะทักษะร่างแปลงมังกรเมื่อชีวิตที่แล้ว จ้าวแห่งพิษไม่สามารถที่จะทำอะไรเขาได้เป็นแน่

"การเก็บเกี่ยวครั้งนี้มากมายนัก"

เจียงเฉินพึงพอใจ เขาไม่สนใจศพของอสรพิษชิงหมิงแล้วเขาก็เดินทางต่อในภูเขา

ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก มีหุบเขา ภายในหุบเขาปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก หุบเขาแห่งนั้นเงียบมาก เขาได้ใช้สัมผัสเทวะไปตรวจสอบ ทว่าเขาพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ สัมผัสเทวะของเจียงเฉินยังอ่อนแอเกินไป ระยะที่ส่งได้มีจำกัด การที่จะใช้มันตรวจสอบทั่วทั้งหุบเขา มันจึงเป็นไปไม่ได้

"ไปสำรวจดูก็แล้วกัน"

เจียงเฉินกระโดดลงไปสู่หุบเขา ครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่ในหุบเขา เขาพบว่าทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ทำให้เดินทางไปได้ด้วยความยากลำบาก

ร่างกายเจียงเฉินเคลื่อนไหวดั่งแมวปราดเปรียว เขาได้ผ่านพื้นที่หลุมบ่อ หลังจากที่เดินได้สักพักเขามาถึงด้านหน้าของถ้ำ ถ้ำนี้มืดสนิท หนาวและชื้น ความรู้สึกนี้มาจากในถ้ำ เจียงเฉินใช้สัมผัสเทวะตรวจสอบถ้ำ แต่เขาไม่พบสิ่งที่ผิดปกติ

ถึงอย่างนั้น ด้วยความกล้าได้กล้าเสียและเชื่อมั่นในความสามารถของเขา เจียงเฉินได้เตรียมตัวที่จะเข้าไปตรวจสอบภายในถ้ำ บางทีเขาอาจจะได้พบสมบัติที่ซุกซ่อนอยู่ก็เป็นได้

เจียงเฉินเข้าไปในถ้ำที่อับชื้น และหลังจากที่เดินได้สองสามก้าว ทันใดนั้นเขาได้รู้สึกเสียวสันหลัง มันรู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเขาท่ามกลางความมืด

เจียงเฉินหันไปรอบๆ และพบว่าไม่ไกลจากเขานัก มันมีอะไรนั่งอยู่ ตาทั้งคู่ของมันส่องสว่างจับจ้องมายังเจียงเฉิน ราวกับโดนจ้องมองในระยะประชิด

เจียงเฉินได้สิ่งมีชีวิตที่ถูกปกคลุมไปด้วยขนสีเหลืองทอง มันทั้งดูเหมือนอาชาและก็ยังเหมือนหมา ร่างมันแข็งแกร่งยิ่งกว่าหมาทั่วไป ถ้ามันเทียบกับอาชาแล้วมันตัวเล็กกว่าหลังจากได้วิเคราะห์แล้ว แท้จริงแล้วมันก็หมาดีๆนี่เอง

"ที่นี่มีหมานอนอยู่ แต่เมื่อครู่ข้าตรวจสอบด้วยสัมผัสเทวะกลับไม่พบมันซะนี่"

เจียงเฉินนั้นตกใจและเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นต่อหมาตัวใหญ่สีเหลืองทันที ด้วยความสามารถของเขา แม้จะไม่ใช้สัมผัสเทวะ มันมิใช่สิ่งที่สามารถปกปิดตัวเองได้จากประสาทสัมผัสของเขาในระยะเพียงแค่นี้

ที่ทำให้เจียงเฉินประหลาดใจหนักกว่าเก่า เขาไม่สามารถรับรู้ถึงระดับการบ่มเพาะของเจ้าหมาสีเหลืองได้

ฟ้าว!

เมื่อเจียงเฉินกำลังคิดในใจ เจ้าหมาเหลืองก็ได้เคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน มันอ้าปากกว้างกระโจนไปกัดเจียงเฉิน

กร้วม!

การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด ในใจของเขาตื่นตระหนก เขารีบหลบอย่างรวดเร็ว แต่การตอบสนองของหมาเหลืองนี่มันรวดเร็วมาก ด้วยการกัดครั้งเดียว มันกัดไปยังก้นด้านหนึ่งของเจียงเฉิน

"เวรเอ๊ย!!"

เจียงเฉินก่นสาปแช่งดังลั่น มารดามันเถอะ! ข้าเป็นถึงนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้าแต่ข้ากลับโดนหมากัดเนี่ย แล้วมันดันกัดก้นข้าอีก....หากใครรู้เข้าชื่อเสียงที่สั่งสมมาป่นปี้หมดแน่

"เจ้าหมาระยำ เจ้ากล้าดีอย่างไรมากัดบิิดา!"

เจียงเฉินเจ็บปวดก้นเขายิ่งนัก เขาหันกลับมาซัดฝ่ามือใส่มันอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่คิดเลยว่าความเร็วของเจ้าหมาเหลืองมันรวดเร็วยิ่งกว่า มันปล่อยก้นเจียงเฉินดุจสายฟ้าฟาดและหลบไปอีกด้าน

"ถุย... ทำไมก้นเจ้าถึงได้แข็งอย่างนี้? เวรเอ้ย ฟันข้าระบมไปหมด ถุย!"

เจ้าหมาเหลืองถ่มน้ำลายไปยังรอบๆ เจียงเฉินที่อยู่ตรงข้ามมันตัวแข็งทื่อ ไอ้หมานี่มันพูดได้ด้วยรึ? หมาบ้านเจ้าสิพูดได้

สัตว์อสูรทั่วไปสามารถที่จะแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ต่อเมื่อได้สร้างแก่นแท้สวรรค์และอยู่ระดับขอบเขตแก่นแท้สวรรค์ มันสามารถที่จะพูดได้อย่างเดียว สัตว์อสูรบางชนิดที่มีสายเลือดหายากและมีศักยภาพและพลังที่แข็งแกร่งนั้นยิ่งยากมากในการที่จะแปลงเป็นมนุษย์   โดยปกติแล้ว พวกมันต้องสร้างแก่นแท้ศักดิ์สิทธิ์ หรือกระทั่งอยู่ขอบเขตที่สูงยิ่งกว่านี้ พวกมันถึงสามารถแปลงเป็นมนุษย์ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การแปลงกายต้องอยู่ขั้นต่ำที่ขอบเขตแก่นแท้สวรรค์

หมาที่อยู่ตรงหน้าเขามันไม่ได้อยู่ในขอบเขตแก่นแท้สวรรค์แน่นอน ไม่เช่นนั้นล่ะก็เจียงเฉินคงไม่ได้มายืนอยู่โดยไม่ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้

นี่มันแปลกมาก!

เจียงเฉินลูบก้นของเขา มองสำรวจไปยังเจ้าหมาเหลืองที่อยู่ตรงหน้าเขา เขาได้บ่มเพาะทักษะร่างแปลงมังกร ด้วยเหตุนี้ร่างกายแข็งแกร่งราวเหล็กไหล นอกจากนี้การที่เจ้าหมาเหลืองนี่ได้กัดเขา เขาได้ใช้พลังหยวนป้องกันส่วนที่กัดไว้ นั่นสามารถที่จะบอกได้ว่าทำไมหมาเหลืองตัวนี้จึงทำร้ายเขาไม่ได้

"เจ้าหมาเหลือง.. อย่าบอกนะว่าเจ้าเป็นหมาที่บรรดาศิษย์นิกายเทียนเจี้ยนกำลังหาตัวอยู่  พวกเขาไล่ล่าเจ้านับหมื่นลี้น่ะ?"

เจียงเฉินเบิกตากว้าง หมาที่อยู่ตรงหน้าเขามีลักษณะเหมือนกับศิษย์นิกายเทียนเจี้ยนบอกมาเลย

"ไอ้หนู พลังปราณและโลหิตของเจ้าช่างกล้าแข็งยิ่งนัก และร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งดีด้วย เจ้าสามารถเป็นอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงให้แก่ข้าได้ จงอยู่เฉยๆอย่าได้ขยับนะ ให้บิดาผู้นี้กินเจ้าเถอะ"

เจ้าหมาเหลืองมองไปยังเจียงเฉินแล้วกล่าวออกมา

เจียงเฉินแทบกระอักเลือดออกมา 'ท่านย่าทวดมันเถอะ เจ้าหมาตัวนี้มันต้องการกินข้า? และมันพูดออกมาหน้าด้านๆเลย พอที! พอกันที!'

"เจ้าเป็นหมาที่ดูอ้วนและอ่อนแอดีนะ หากข้านำเจ้าไปตุ๋นนี่ท่าทางจะอร่อย"

เจียงเฉินพูดไปพลางยิ้มพลาง สายตาเขามองสำรวจร่างกายของเจ้าหมาเหลืองทุกส่วน

"เจ้าหนู เมื่อครู่เจ้าบอกว่าข้าอ้วนงั้นเรอะ? ระยำ อย่างบิดาเขาเรียกว่ามัดกล้าม เจ้ารู้จักว่าบึกบึนไปด้วยกล้ามเนื้อไหม หากเจ้าบอกเพียงว่าข้าอ้วน ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า แต่เจ้ากล้าบอกว่าข้าอ่อนแอ ส่วนใดของบิดาที่ดูอ่อนแอกัน บิดาเจ้าจะอ่อนแอได้อย่างไร ระยำ เจ้ากล้าพูดว่าบิดาอ่อนแองั้นเรอะ วันนี้บิดาจะกินเจ้าแน่ จะกินเจ้า!"

เจ้าหมาเหลืองกระโดดไปมาสามครั้ง เห่าหอนด้วยความเดือดดาล

เจียงเฉินที่อยู่ตรงข้ามมันได้ตกตะลึงจนปากอ้าค้าง เขาเพียงแค่พูดว่าอ้วนและอ่อนแอเพียงแค่นั้น เจ้าหมานี่ช่างเว่อร์เสียจริง

กรรรรร!

เจ้าหมาเหลืองโกรธเกรี้ยว ที่มันอารมณ์เสียเพราะมีใครบางคนบอกว่ามันอ้วนและอ่อนแอ ลำแสงสีทองเปล่งออกมาจากร่างกายมัน สายตาเปล่งประกายโหดเหี้ยม มันสาบานว่าวันนี้มันจะจับเจ้าเด็กที่พูดว่ามันอ้วนและอ่อนแอกิน

ท่าทางเจียงเฉินได้แปรเปลี่ยน จากพลังปราณที่เจ้าหมานี่ปลดปล่อยออกมา เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างชัดเจน กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์นี้มาจากสายเลือด หากว่าเป็นคนธรรมดาคงไม่อาจรับรู้ถึงมัน แต่เจียงเฉินนั้นเคยเป็นยอดนักบุญ มีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับสัตว์อสูรทุกประเภท เจ้าหมานี่ ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ ตราประทับมังกรภายในทะเลปราณของเขาได้สั่นสะเทือนเล็กน้อย

"กิเลน? คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าหมานี่จะเป็นลูกหลานของกิเลน? สวรรค์... ข้าช่างโชคดีจริงๆ"

ในใจเจียงเฉินเต็มไปด้วยความปิติยินดี เขาสามารถที่จะบอกได้ว่าหมาตัวนี้กลิ่นอายของกิเลนอยู่ภายในสายเลือดของมัน กิเลนเป็นทายาทของเทพมังกรและอาชาสวรรค์ มันหายากอย่างยิ่ง ถึงแม้ว่าเป็นสมัยยุคบรรพกาล กิเลนเป็นตัวตนที่หายากมากอยู่ดี

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้มาพบลูกหลานของกิเลนที่นี่ ไม่แปลกใจที่เจ้าหมานี่ดูเหมือนอาชา ในฐานะลูกหลานกิเลน กลับมีภาพลักษณ์เหมือนหมา มันน่าประหลาดใจยิ่งนัก

"หากข้าสามารถที่จะสังหารมันได้และดูดซับสายเลือดของมัน ทักษะร่างแปลงมังกรจะพัฒนาขึ้นจนจินตนาการไม่ได้ มันจะเปลี่ยนแปลงจากรากฐาน ข้าก็จะได้ความสามารถของกิเลนมาอีกด้วย"

ในใจของเจียงเฉินตื่นเต้นอย่างมาก เขาตัดสินใจว่าเขาจะฆ่าหมาตัวนี้และดื่มเลือดของมัน

ดังนั้น หนึ่งคนและหนึ่งหมา หมาต้องการกินคน ส่วนคนต้องการดื่มเลือดหมา ได้เกิดการปะทะกันขึ้นในถ้ำบัดเดี๋ยวนี้

ฟ้าว!

เจ้าหมาเหลืองจู่โจม มันเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าสีทองฟาดลงมา และทันทีที่มาถึงหน้าเจียงเฉิน เวลานี้หมาเหลืองไม่ได้อ้าปาก แต่มันใช้หัวโจมตี ดูเหมือนว่ามันใช้หัวของมันสังหารเจียงเฉิน

"ฮึ่ม!"

เจียงเฉินแค่นเสียงอย่างเย็นชา และต่อว่าไอ้หมาโง่ในใจ 'เจ้าสามารถที่จะใช้ส่วนไหนโจมตีมาก็ได้ เจ้ากล้าดีอย่างไรที่ใช้หัวโจมตีมา มันรนหาที่ตายโดยแท้' ความเร็วของหมาเหลืองนี่รวดเร็วมาก หากเป็นคนทั่วๆไปคงไม่มีโอกาสตอบสนอง อย่างไรก็ตามเจียงเฉินไม่ใช่คนธรรมดา ก่อนหน้าเขาโดนเจ้าหมานี่กัดโดยไม่ทันตั้งตัว แต่สถานการณ์ในตอนนี้เขาไม่ยอมให้เกิดขึ้นซ้ำสองอย่างแน่นอน

ภายในทะเลปราณของเขาสั่นสะเทือน เจียงเฉินได้ปล่อยหมัดออกมาอย่างฉับพลัน หมัดที่แข็งดั่งเหล็กไหลได้เข้าปะทะกับหัวของเจ้าหมาเหลืองอย่างรุนแรง

ปัง!

เสียงที่ออกมาเหมือนค้อนกระทบกัน เกิดประกายไฟขึ้นเป็นจำนวนมาก ผลจากการปะทะ เจียงเฉินกับหมาเหลืองต่างกระเด็นถอยหลังไปทั้งคู่

****************************************

โปรดติดตามตอนต่อไป...