จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

       หลังจากที่จัดการกับชั้นที่ 19 เสร็จเรียบร้อยแล้วเด็กหนุ่มและผู้รับใช้ทั้ง 5 ตนก็ค่อยๆเดินลงมาชั้นล่างจัดการแต่ละชั้นโดยใช้ทักษะแห่งพระเจ้าเด็กหนุ่มแทบที่จะไม่ต้องออกแรงเลยเพราะ จตุรเทพ ทั้ง 5 นั้นมีพลังความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากเพราะทุกตนล้วนมีพลังในระดับตำนานขั้นที่6 ซึ่งพลังน้อยกว่าเด็กหนุ่มเพียงแค่ 1 ละดับและในที่สุดตนเองก็เดินทางมาถึงชั้นที่ 11 ซึ่งเป็นสถานที่ตนเองและอ๊อกแยกจากกันเมื่อเดินทางมาถึงกับพบว่ามีคนหรือกองทัพกลุ่มนึงตั้งค่ายค้างแรมอยู่กับมองไม่เห็นเจ้าพวกอ๊อกสักตัวแต่เขาเองก็เกิดความรู้สักเชื่อมต่อหรือเกิดความผูกพันธ์บางๆกับเจ้าคนกลุ่มนี้

"อ้าวนายท่านกลับมาแล้วในที่สุดท่านก็กลับมาเสียทีทำให้พวกเราเป็นห่วงแทบแย่

                 เซย์รินสังเกตุเห็นคนที่กล่าวทักทายตนและวิ่งมาหาตนด้วยความดีใจหากมองเพียงผิวเผินมันก็ไม่ต่างจากมนุษย์เลยแต่เมื่อลองพิจารณาดีๆเจ้าพวกนี้ล้วนมีเขางอกออกมาด้วยกันทุกคนและพลังของพวกมันก็แข็งแกร่งเป็นอย่างมากหากไปเทียบกับกองทัพมนุษย์เพราะพวกมันทุกตัวล้วนมีพลังในระดับสวรรค์ขึ้นไปกันทั้งนั้น

"เจ้าคือ ไนท์ อย่างงั้นหรือ เป็นหัวหน้าอ๊อกที่เด็กหนุ่มแต่งตั้งให้

"ใช่แล้วนายท่านเป็นข้าเองตั้งแต่ท่านหายตัวไปพวกข้าก็รอท่านอยู่ที่นี่ตลอด

"มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้ากัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นอ๊อกโง่อยู่แท้ๆ

                   ไนท์ถึงกับน่าตาน่าเกียจเมื่อได้ยินคำพูดแบบขวานผ่าซากของเจ้านายของตนแต่มันก็ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร "ข้าคิดว่ามันเป็นผลมาจากทักษะของท่านเซย์รินนั่นแหละตอนนี้พวกข้าทุกคนล้วนมีสภาพร่างกายไม่ต่างกับพวกมนุษย์เลยสติปัญญาและความแข็งแกร่งของข้าก็เพิ่มมากขึ้น

"ข้าขอแนะนำเจ้าพวกนี้ให้เจ้ารู้จัก นี่คือ จตุรเทพ ทั้ง 5 ของข้าต่อไปนี้เจ้าจงฟังคำสั่งของพวกเขา

"ขอรับนายท่าน แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ ท่าน  จตุรเทพทั้ง 5

"หืม กองทัพของเจ้าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ไนท์ แข็งแกร่งและทรงพลังยิ่งนักเครโทส กล่าวออกมาด้วยความพึงพอใจที่ได้เห็นผู้ใต้บังคับบัญชามีความแข็งแกร่งถึงขนาดนี้

"เอาล่ะพวกเจ้าก็ทำความรู้จักคุ้นเคยกันดีพอแล้วต่อไปนี้ข้าจะพาพวกเจ้าทั้ง5 ออกไปสู่โลกภายนอกเพราะมีสิ่งที่พวกเจ้ายังต้องการที่จะเรียนรู้อีกเยอะเกี่ยวกับโลกใบนี้

                  เหล่าลูกน้องทั้ง 5 คนของเด็กหนุ่มนั้นเกิดความยินดีเป็นอย่างมากที่จะได้ออกไปสำรวจโลกกว้างเพราะตั้งแต่จำความได้พวกตนก็อาศัยอยู่ที่แห่งนี้มาตลอดโดยไม่ได้ออกไปไหนเลย

เด็กหนุ่มทำการเปิดประตูมิติขึ้นมาเพื่อเชื่อมต่อกับโลกภายนอก

หวืดดด หวืดดด หวืดดดด

ณ สนามประลอง อาณาจักรอาราเธียร์

ตู๊มมมมมมมมมมมมมมมมมมม

                 ผู้คนต่างก็ต้องตกใจกับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะอยู่ๆก็มีคนโผล่ออกมาจากอากาศอันว่างป่าวในตอนแรกมันก็เกิดความวุ่นวายกันอยู่แล้วที่เหล่าผู้เข้าแข่งขันถูกส่งตัวออกมาจากพื้นที่มิติก่อนเวลาที่ควรจะเป็นทำให้สายตานับล้านคู่ล้วนจับจ้องมาทางกลุ่มคนที่อยู่ก็โผล่ขึ้นมานั่นก็คือกลุ่มของเซย์รินและจตุรเทพทั้ง 5 นั้นเอง

ทางด้าน จตุรเทพ ทั้ง 5 สายตาของพวกมันก็ต้องเบิกกว้างกับสภาพแวดล้อมที่สุดยิ่งใหญ่อลังการเช่นนี้และถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนหลายล้านคน พวกมันไม่เคยพบไม่เคยเห็นสถานที่แบบนี้มาก่อนเลือดลมของพวกมันล้วนสูบฉีดกราดิอุส จึงเอยถามกับผู้เป็นนายของตนขึ้นมาทันทีด้วยความสงสัยและความตื่นเต้น "นายท่านเจ้าสถานที่แห่งนี้มันคือสิ่งใดกัน มันทำให้เลือดลมของข้าสูบฉีดยิ่งนัก

"มันคือพื้นที่ สำหรับการประลองฝีมือการต่อสู้โดยเฉพาะยังไงล่ะกราดิอุส น้ำเสียงแบบนั้นของเจ้ามันคืออะไรกันเจ้าชอบการประลองอย่างงั้นรึ

"ใช่แล้วนายท่านข้ารู้สึกชื่นชอบสถานที่แห่งนี้ยิ่งนักเหล่าผู้แข็งแกร่งประชันฝีมืออย่างงั้นหรือ ข้าเฝ้าฝันหาสถานที่แห่งนี้มาโดยตลอด

"ฮ่า ฮ่า ถ้าเจ้าชอบหากมีงานประลองเกิดขึ้นละก็ข้าจะส่งเจ้าไปดีไหม

"ยอดเยี่ยมยิ่งนักนายท่าน

ในระหว่างที่เซย์รินและเหล่าลูกน้องของตนกำลังพูดคุยกันอยู่พวกบรรดาหญิงสาวของเขาก็รีบมาหาในทันที

"ท่านเซย์ริน ในที่สุดท่านก็กลับมาข้าคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านเสียอีกเอลซ่ากล่าวทักทายเด็กหนุ่มด้วยความดีใจ

"พอดีมีเรื่องอะไรนิดหน่อย เลยทำให้ตัวข้าออกมาช้ากว่าคนอื่น

"แล้วคนที่อยู่ข้างหลังท่านเป็นใครอย่างงั้นหรือพลังที่แพร่ออกมามันสูงยิ่งกว่าท่านพ่อของข้าเสียอีก

"อ่อ พวกเขาเป็นคนรับใช้ของข้าเองอ่ะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เจ้าพวกนี้ยังต้องเรียนรู้อีกมาก

                       คารวะ นายหญิงพวกข้าทั้ง 5 ล้วนเป็น ข้ารับใช้ของนายท่านเซย์รินพวกมันต่างก็แสดงความเคารพและนอบน้อมต่อ ยูริ, เอลซ่า และ แชลเทียร์ด้วยความจริงใจ

"หืม..เจ้ารู้ได้อย่างไรกันว่าผู้หญิงทั้งหมดเป็นภรรยาของข้าเด็กหนุ่มถามด้วยความแปลกใจ

"อิอิ พวกข้าทุกคนล้วนสามารถสัมผัสความรู้สึกที่หวั่นไหวของนายท่านได้ แอคเน่กล่าวกับผู้เป็นนายด้วยความร่าเริงและหัวเราะแจ่มใส ต่อเด็กหนุ่ม

"เห้อพวกเจ้านิชักจะขี้โกงกันเกินไปแล้ว ทักษะแปลกๆเยอะเสียจริง

                   ทางด้านผู้หญิงของเด็กหนุ่มนั้นก็ค่อนข้างที่จะรู้สึกเกร็งเป็นอย่างมากเพราะ จตุรเทพ ทั้ง 5 ของเด็กหนุ่มนั้นแต่งชุดที่หรูหราเป็นอย่างมากพวกผู้ชายนั้นบุคลิกท่าทางก็ไม่ต่างกับเทพสงครามเลยสวนผู้หญิงราวกับเป็นนางฟ้าบนสวรรค์ที่สูงศักดิ์ความแข็งแกร่งของคนพวกนี้เป็นพวกระดับผู้นำของอาณาจักรได้สบายๆเลยด้วยซ้ำ

"นายท่าน แกรมเบียร์และโจ ต่างก็ร้องทักเรียกเด็กหนุ่มผู้เป็นนาย

"หือ….ดาร์กเนส ถึงกับขมวดคิ้ว ด้วยความแปลกใจที่อยู่ๆมีคนร้องเรียกผู้เป็นนายของตนมันจ้องหน้าคนทั้งสองผู้มาใหม่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"วันนี้ท่านเซย์รินช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก แกรมเบียร์ ถึงกับกล่าวชมเด็กหนุ่มอย่างออกนอกหน้า

"ฮ่า ฮ่า ก็ไม่เท่าไหร่หรอกเพียงแค่สัตว์อสูรพวกนั้นมันอ่อนแอเกินไปหน่อย

"เอ่อนายท่าน เจ้าหนอนแมลงพวกนี้มันเป็นใครกัน ทำตัวราวกับลูกสุนัขที่คอยกระดิกหางเมื่อเจ้านายมายังไงยังงั้นดาร์กเนส จ้องหน้าเด็กหนุ่มทั้งสองด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์และเป็นมิตรมากนัก

                เด็กหนุ่มถึงกับแข็งค้างเจ้าพวกนี้มันคงจะทำดีแค่กับตนแล้วก็ผู้หญิงของตนเท่านั้นละซินะเพราะถึงอย่างไรพวกมันก็เป็นตัวของตัวเองทั้งที่ก่อนหน้านี้มันยังพูดจาเคารพบูชา พวกยูริ เลยช่างทำตัวแตกต่างกับพวกแกรมเบียร์เสียเหลือเกิน

"เป็นคนรับใช้ของข้าเองเจ้ามีปัญหาอะไรกันดาร์กเนส

"ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนระดับนายท่านจะยอมรับเจ้าหนอนแมลงพวกนี้มาติดตามท่านพวกมันช่างอ่อนแอปวกเปียกยิ่งนักเห็นแล้วมันช่างขัดตาข้าเสียเหลือเกินท่านจะว่าอะไรข้าไหมหากข้าอยากจะฝึกเจ้าพวกนี้ให้มันแข็งแกร่งขึ้นเพื่อให้คู่ควรกับที่ติดตามนายท่าน

"ย่อมได้ แต่เจ้าก็อย่าฝึกพวกเขาจนหนักเกินไปนักเข้าใจไหม

"ขอรับนายท่าน ข้าจะสร้างพวกเขาให้กลายเป็นสุดยอดนักรบ เพื่อนายท่าน

"แกรมเบีย์ แล้วก็ โจ ด้วยต่อไปนี้เจ้านี่จะเป็นอาจารย์ของเจ้า

"ขอรับท่านเซย์ริน