ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 145: ความสนใจขององค์หญิงน้อย

หลังจากที่เวทีประลองเงียบงันไปชั่วขณะ... ประธานกรรมการก็พลันได้สติกลับคืนมา!

"ผู้... ผู้ชนะ... เฟิงหลิน!"

สิ้นเสียงประกาศ หลินฟานก็โค้งคำนับให้ผู้ชมเล็กน้อยตามมารยาท แล้วเดินลงจากเวทีไปอย่างสงบ... ราวกับว่าชัยชนะที่น่าตกตะลึงเมื่อครู่นี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เขาไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและความหวาดหวั่นที่มองตามเขามาแม้แต่น้อย
การกระทำที่เรียบง่ายและไม่โอ้อวดนี้... กลับยิ่งทำให้เขาดูสูงส่งและลึกลับในสายตาของทุกคน!

การประลองดำเนินต่อไป...

และตำนานของ "นักบวชปีศาจเฟิงหลิน" ก็ได้ถูกสร้างขึ้นอย่างแท้จริง!

ไม่ว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะเป็นใคร... ไม่ว่าจะเป็นคุณชายผู้หยิ่งผยองจากตระกูลสาขา... หรือยอดฝีมือพเนจรผู้มีชื่อเสียง...
ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม!

ชัยชนะ... ภายในหนึ่งกระบวนท่า!

บางครั้งเขาก็ใช้เพียงหมัดเดียว... บางครั้งก็ใช้เพียงการดีดนิ้ว... และบางครั้ง... เขาเพียงแค่ปลดปล่อยแรงกดดันออกมาจางๆ ก็ทำให้คู่ต่อสู้ทนรับไม่ไหวและยอมแพ้ไปเอง!

และที่สำคัญที่สุดคือ... ตลอดการประลอง... เขายังไม่เคย "ชักดาบ" ที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว!

เขาได้กลายเป็น "ม้ามืด" ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด! เป็นตัวตนที่ไม่มีผู้ใดคาดเดาได้ว่าพลังที่แท้จริงของเขานั้น... อยู่ในระดับใดกันแน่!

...

ณ แท่นที่นั่งสูงสุด...

คุณหนูน้อยหลิงเสวี่ยเหยาไม่ได้มีท่าทีเบื่อหน่ายอีกต่อไปแล้ว ดวงตาที่งดงามราวกับดวงดาวของนางจับจ้องอยู่ที่ร่างของ "เฟิงหลิน" แทบจะตลอดเวลา ความสนใจใคร่รู้ได้ฉายชัดออกมาอย่างไม่ปิดบัง

นางหันไปกล่าวกับชายชราผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างกายนางอย่างเงียบๆ เขาคือ "ท่านผู้อาวุโสหยุน" ผู้พิทักษ์ส่วนตัวของนางและเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งของตระกูลหลิง

"ท่านลุงหยุน... ตรวจสอบบุรุษผู้นี้ให้ข้าที" น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความอยากรู้ "ข้าต้องการรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา... ที่มาที่ไป... อาจารย์... ทุกสิ่งทุกอย่าง"

ผู้อาวุโสหยุนหรี่ตามองไปยังหลินฟานด้วยแววตาที่เคร่งขรึม "ขอรับองค์หญิงน้อย... การปรากฏตัวของยอดฝีมือระดับนี้อย่างกะทันหันนั้น... เป็นเรื่องที่ผิดปกติอย่างยิ่ง"

...

ในที่สุด... การประลองก็ได้ดำเนินมาถึง "รอบรองชนะเลิศ"!

หลินฟานคือหนึ่งในสี่ยอดฝีมือที่เหลืออยู่... และคู่ต่อสู้ของเขาในรอบนี้ก็คือตัวเต็งอันดับหนึ่งที่เหลืออยู่... "ไป๋อี้เฉิน" คุณชายใหญ่แห่งตระกูลไป๋! หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่!

ไป๋อี้เฉินเป็นยอดฝีมือระดับจุดสูงสุดของขอบเขตแก่นแท้ทองคำอย่างแท้จริง เขาขึ้นชื่อเรื่องเพลงกระบี่น้ำแข็งที่งดงามและสังหารคนได้อย่างเลือดเย็น!

ทั้งสนามประลองต่างก็จับตามอง! ในที่สุด... ก็มีคนที่คู่ควรพอที่จะบังคับให้ "เฟิงหลิน" ต้องเอาจริงแล้วใช่หรือไม่!

ไป๋อี้เฉินก้าวขึ้นมาบนเวทีด้วยท่าทีที่สง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง เขาไม่ได้ดูถูกหลินฟานเหมือนคนอื่นๆ "สหายเต๋าเฟิงหลิน... ฝีมือของท่านน่าเลื่อมใสยิ่งนัก... ข้าไป๋อี้เฉิน... ขอคำชี้แนะ!"

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น!

ไป๋อี้เฉินปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาทันที!

"ขอบเขตเยือกแข็งพันลี้!"

ไอเย็นที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างของเขา! เปลี่ยนพื้นเวทีประลองทั้งหมดให้กลายเป็นลานน้ำแข็งในพริบตา! พายุหิมะเริ่มโหมกระหน่ำ! หอกน้ำแข็งนับพันก่อตัวขึ้นกลางอากาศแล้วพุ่งเข้าใส่หลินฟานจากทุกทิศทาง!

มันคือการโจมตีเต็มกำลังของยอดฝีมืออันดับหนึ่ง!

แต่หลินฟาน... ที่ยืนอยู่ใจกลางพายุหิมะ... กลับยังคงสงบนิ่ง...

ไอเย็นที่สามารถแช่แข็งได้แม้กระทั่งพลังปราณ... ดูเหมือนจะไม่มีผลต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

เขามองหอกน้ำแข็งนับพันที่กำลังพุ่งเข้ามา...

แล้วยกมือขวาขึ้น... กำหมัดแน่น...

เขาไม่ได้ซัดหมัดออกไป... เขาเพียงแค่กำหมัด...

แล้วปลดปล่อยกลิ่นอายของ "กายามังกรอสุนีบาตบรรพกาล" ออกมาเพียง "เสี้ยวหนึ่ง"!

พรึ่บบบบบบบบบบบบบ!

คลื่นความร้อนที่มองไม่เห็น... แต่กลับสูงส่งและทรงพลังดุจดวงอาทิตย์... ได้แผ่ออกจากร่างของเขา!

วินาทีต่อมา...

พายุหิมะ... หยุดลง...

หอกน้ำแข็งนับพัน... ละลายหายไปกลางอากาศ...

และลานน้ำแข็งที่ปกคลุมทั่วทั้งเวที... ก็พลันระเหยกลายเป็นไอน้ำจนหมดสิ้น!

"ขอบเขต" ของไป๋อี้เฉิน... ถูกทำลายลงในพริบตา!

"อ่อก!"

ไป๋อี้เฉินกระอักเลือดออกมาคำใหญ่! เขาถูกพลังย้อนกลับจากการที่เคล็ดวิชาของตนเองถูกทำลายอย่างสมบูรณ์แบบ! เขามองมาที่หลินฟานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

หลินฟานยังคงยืนอยู่ที่เดิม... ไม่ได้ขยับแม้แต่ก้าวเดียว...
เขาเอาชนะตัวเต็งอันดับหนึ่ง... โดยที่ยังไม่ได้โจมตีโดยตรงด้วยซ้ำ!

ณ แท่นที่นั่งสูงสุด...

คุณหนูน้อยหลิงเสวี่ยเหยา... ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งโดยไม่รู้ตัว! ดวงตาที่งดงามของนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างถึงขีดสุด!
นางตระหนักได้ในทันที...

ว่านางไม่ได้กำลังมองดู "ผู้เข้าแข่งขัน"...

แต่นางกำลังมองดู "อสูรร้าย"... ที่อยู่เหนือความเข้าใจของนางไปไกลแล้ว!