ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 154 ไร้ยางอายและไร้ยางอาย

   “เธอเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?” สายฝนเผลอกล่าวถามออกไป

   ฟีซิเลียค่อนข้างไม่พอใจกับคำถามของเขา แต่วันนี้เธออารมณ์ดีจึงหายไม่พอใจอย่างรวดเร็ว เด็กสาวเอ่ยว่า “ข้าเป็นของข้าเช่นนี้อยู่แล้ว ท่านแค่ไม่รู้จักข้าดีพอ ตลอดสองเดือนกว่าที่ผ่านมาท่านคุยกับข้ากี่ครั้ง?”

   สายฝนลอบพยักหน้าเห็นด้วย อาจจะเป็นแบบที่ฟีซิเลียกล่าวจริงๆ ปกติเขามักใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดและห้องฝึกซ้อม เขาพูดคุยกับเด็กสาวเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น จำนวนครั้งที่คุยสามารถนับด้วยนิ้วมือได้เลย ฉับพลันสายฝนรู้สึกว่าตนเองประมาทเกินไป หากฟีซิเลียเป็นศัตรู การที่เขาไม่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับเธอเลยมันจะทำให้เขาเสียเปรียบมาก และที่แย่ที่สุดคือเขาจะมีโอกาสถูกฆ่าตายสูง

   ‘ในอนาคตฉันจะต้องศึกษาข้อมูลรอบตัวให้มากกว่านี้’ สายฝนกล่าวภายในใจ เขาจะต้องสนใจผู้อื่นยิ่งขึ้น ต้องรู้เกี่ยวกับอีกฝ่ายให้ดี การรู้ข้อมูลฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่ไร้ประโยชน์ มันมีประโยชน์

   “ฉันค่อนข้างยุ่งน่ะ มันไม่ใช่ว่าฉันไม่ต้องการคุยกับเธอ” แน่นอน สายฝนไม่มีทางเอ่ยความจริง

   หลังได้ยินคำกล่าวสายฝน ฟีซิเลียก็ยิ้มอย่างลึกลับพร้อมกล่าวขึ้น “ข้าเข้าใจท่าน คนเช่นท่านคงไม่มีเวลาว่างมากมาย” ก่อนกล่าวต่อว่า “จากที่ข้าดูตอนนี้ท่านคงมีเวลาว่างสินะ ทำไมท่านไม่ไปเดินเล่นกับข้าสองสามชั่วโมงล่ะ? ท่านต้องการคุยกับข้าไม่ใช่หรือ? วันนี้ข้าว่างสุดๆ เพราะงั้นท่านสามารถคุยกับข้าได้ตลอดทั้งวัน”

   สายฝนอยากตอบทันทีว่าไม่ แต่เขาก็เลือกไม่กล่าวคำนั้นออกไป เป็นจริงดั่งคำเด็กสาว ยามนี้ว่าง ไม่รู้จะทำอะไร กลับไปห้องสมุดอ่านหนังสือก็ทำไม่ได้ อ่านแล้วไม่เข้าใจสิ่งใดเลยจะอ่านให้เสียเวลาเพื่อ? ตามที่กล่าว สายฝนเลยตัดสินใจตอบตกลงคำชวนของฟีซิเลียแม้ภายในใจจะรู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

   รอยยิ้มฟีซิเลียกว้างยิ่งกว่าก่อน เธอกล่าวกับชายหนุ่มผมดำว่า “ข้าจะพาท่านไปสถานที่น่าสนใจเอง ข้ารับรองว่าท่านจะต้องชอบที่นั่น” ไม่ทราบเพราะเหตุใดสายฝนรู้สึกว่าเด็กสาวมีแผนการบางอย่างในใจ แต่เขาก็ไม่ได้กังวลแม้เพียงนิด สายฝนไม่อาจสัมผัสถึงจิตสังหารจากฟีซิเลียได้เลย ดังนั้นความคิดที่เธอวางแผนฆ่าเขาจึงไม่มีอยู่ในหัวชายหนุ่ม ต้องรู้ก่อนว่ากระทั่งเทพเจ้ายังซ่อนจิตสังหารไม่ได้ทั้งหมด เด็กสาวระดับศูนย์อย่างฟีซิเลียจะทำได้หรือ?

   “โอ้! สถานที่น่าสนใจงั้นเหรอ? ฉันตกลง” สายฝนกล่าวด้วยรอยยิ้มซึ่งลึกลับไม่ต่างจากของเด็กสาวเท่าไหร่นัก ฟีซิเลียเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเขาแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์ทันที เพราะเหตุใด? ฟีซิเลียไม่ทราบทว่าเธอก็ไม่ได้สนใจมากนัก

   “งั้นตามข้ามา” เด็กสาวรีบทิ้งความไม่สบอารมณ์ไป เธอเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงอยู่บนใบหน้า

///

   “ท่านไม่มีเงินติดตัวเลยหรือ?” ฟีซิเลียถามชายหนุ่มผมดำซึ่งเดินอยู่ข้างๆ เธอไม่คาดคิดว่าตลอดสองเดือนที่ผ่านมาชายคนนี้จะไม่ได้ใช้เงินแม้แต่เหรียญเดียว ทำไมเขาไม่ขอท่านปู่? ด้วยความหน้าด้านของสายฝนแล้วฟีซิเลียไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเขาไม่กล้าขอ ในความคิดเด็กสาวเขาเป็นผู้ที่ไร้ยางอายและอวดดีที่สุด ไม่มีใครสามารถเทียบสองสิ่งนี้กับเขาได้ ลองเอาความอวดดีและความหน้าด้านไปเปรียบเทียบกับฝีมือเขาสิ

   สายฝนพยักหน้าเบาๆก่อนกล่าว “ใช่ ฉันไม่มีเงินติดตัวหรอก อย่างทำหน้าสงสัยแบบนั้น? เธอไม่รู้หรือว่าฉันนั้นไม่จำเป็นต้องใช้เงิน ทุกๆวันฉันอาบนํ้าโดยไม่เสียค่านํ้า ทุกๆวันฉันกินอาหารโดยไม่เสียเงิน ทุกๆวันฉันนอนโดยไม่ต้องซื้อบ้านหรือเช่าห้อง ฉันคิดว่าฉันกลายเป็นนายน้อยของคฤหาสน์ท่านปู่เธอไปเสียแล้ว”

   “ท่าน...” ฟีซิเลียรู้สึกเหนื่อยและไม่รู้ว่าควรกล่าวอย่างไรกับชายผมดำดี

   เห็นท่าทางเด็กสาว สายฝนพลันตบบ่าเธอเบาๆพลางเอ่ยขึ้น “ฉันจะเป็นคนออกเงินเอง ถ้าเธอต้องการซื้ออะไร เธอสามารถใช้เงินตัวเองซื้อก่อนได้เลย เดี๋ยวฉันจะคืนให้เธอวันหลัง” ขณะกล่าวชายหนุ่มผมดำทำท่าคล้ายกับว่าเขาเป็นคนที่ใจบุญที่สุดในโลก

   “เหมือนท่านมีเงิน!” ฟีซิเลียกลอกตา ยามนี้เธอรู้สึกเสียใจมากที่พาสายฝนมาด้วย เด็กสาวอยากจะกลับไปเป็นดั่งเมื่อก่อน ไม่ได้กล่าวอะไรกันมาก เอ่ยเพียงสองสามประโยคและจากไป

   สายฝนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นักว่า “เวลานี้เงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน อย่าลืมสิ ฉันสามารถขอปู่เธอได้ทุกเมื่อ”

   “พอ! ได้โปรดหยุดพูด ข้าทนฟังท่านไม่ไหวแล้ว” ท้ายที่สุดฟีซิเลียก็ไม่อาจทนฟังคำพูดอันไร้ยางอายของสายฝนได้อีก เธอต้องการปิดปากเขา แต่ก็รู้ดีว่าความแข็งแกร่งตนเองไม่มากพอทำเช่นนั้น เด็กสาวทำอะไรไม่ได้ เธอถึงขนาดกล่าวขอร้องสายฝน

   ก่อนที่สายฝนจะกล่าวสิ่งใดออกมา ฟีซิเลียพลันเห็นผู้หญิงนางหนึ่ง เด็กสาวส่งเสียงไม่พอใจออกมาทันที “เป็นเธอ!”

   “หืม? เป็นเธอ?” สายฝนมองตามสายตาฟีซิเลีย เขาเห็นหญิงสาวนางหนึ่งซึ่งมีรูปร่างสมบูรณ์แบบ ความสวยเรียกได้ว่าไร้ที่ติ ไม่ต้องกล่าวถึงเสน่ห์ หญิงสาวมีมันอย่างล้นหลาม ผู้ชายรอบข้างมองเธอด้วยสายตารูปหัวใจ

   “ทำไม?” ชายหนุ่มผมดำเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เขารู้ว่าหญิงสาวนางนั้นสวยแต่ทำไมล่ะ? ทำไมเด็กสาวต้องส่งเสียงแบบนั้น สายฝนเริ่มคาดเดา บางทีทั้งสองอาจไม่ถูกกันหรือไม่ก็เด็กสาวอิจฉา

   “ท่านชอบผู้ชายใช่หรือไม่?” ฟีซิเลียหันไปมองหน้าสายฝนก่อนถามด้วยความจริงจัง

   ชายหนุ่มผมดำเป็นใบ้ไปทันที มีสิ่งใดที่ทำให้เขาดูเป็นเช่นนั้น

   “ทำไมเธอคิดงั้นล่ะ? ฉันเหมือนขนาดนั้นเลยเหรอ?” อารมณ์สายฝนก็เริ่มไม่ค่อยดีแล้ว

   “ข้าไม่เห็นท่านสนใจผู้หญิงเลย ดูสิ ผู้ชายพวกนั้นพวกเขาตาเป็นรูปหัวใจสีแดงแล้ว เหตุใดท่านไม่เป็นเหมือนผู้อื่น?” ฟีซิเลียกล่าว

   สายฝนรีบทำให้อารมณ์ตัวเองสงบลง ส่ายหัวจากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า “เธอคิดว่าฉันเป็นพวกรักใครก็ได้หรือ? ฉันไม่ได้เป็นคนประเภทนั้น ฟีซิเลียเธอคิดว่าผู้ชายทั้งหมดต้องตาเป็นรูปหัวใจหลังเห็นผู้หญิงสวยๆเหรอ? คิดว่าพวกเขาตกหลุมรักง่ายดายแบบนั้น?”

   ฟีซิเลียเอียงหัวเล็กน้อย “มันไม่ใช่เหรอ?”

   “มันไม่ใช่! ฉันคนหนึ่งล่ะไม่ใช่” สายฝนกล่าวต่อว่า “แม้ว่าฉันจะชอบผู้หญิงสวยๆแต่ก็ใช่ว่าฉันจะรักผู้หญิงสวยๆ จนกว่าฉันจะขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุด ฉันจะพยายามไม่รักใครทั้งนั้น”

   “ท่านมีความทะเยอทะยานมากเกินไป!” ฟีซิเลียส่ายหัว เธอเชื่อจริงๆว่าสายฝนจะทำตามที่เขากล่าว เพราะเขาเป็นคนแบบนั้น

   “เธอคือลูกสาวเจ้าเมืองใช่หรือไม่?” เวลานั้นชายผู้หนึ่งพลันเอ่ยถาม และไม่นานชายซึ่งอยู่ข้างๆก็ตอบคำถามมัน “ใช่ เหมือนกับข่าวลือ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ข้าคิดว่าคงไม่มีชายใดต่อต้านความงดงามของเธอได้” ต่อมาผู้ชายรอบข้างก็เริ่มพูดคุยกัน

   “มันเริ่มน่าสนใจแล้ว เธอเป็นถึงลูกสาวเจ้าเมือง ทำไมถึงมาเดินถนนแบบนี้ล่ะ? ปกติมันไม่ควรเป็นแบบนี้นี่? หรือบางทีอาจมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น?” ด้วยระดับสามมันไม่แปลกที่สายฝนจะได้ยินผู้ชายเหล่านั้นคุยกัน ชายหนุ่มผมดำมองหญิงสาวที่งดงามพลางพึมพำ

   ฟีซิเลียซึ่งอยู่ข้างๆชายหนุ่มได้ยินสิ่งที่เขาพึมพำ เธอคิดตามและเริ่มสงสัยก่อนส่ายหัวทิ้งความสงสัยไป “เมืองนี้สงบสุขมานาน ไม่น่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น”

   “มันก็ไม่แน่หรอก” สายฝนกล่าวแล้วเดินไปสั่งเนื้อเสียบไม้ที่ร้านใกล้ๆ

   “ท่านมีเงินหรือ?” เห็นการกระทำชายหนุ่มผมดำ ฟีซิเลียเอ่ยถามทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

   “ไม่มี เธอช่วยจ่ายให้ฉันหน่อย เดี๋ยววันข้างหน้าฉันจะเอามาคืน ไม่ต้องกังวลไป แม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนดีแต่ฉันก็เป็นคนซื่อสัตย์” สายฝนเอ่ยเต็มปากเต็มคำ

   เพราะคาดเดาเอาใว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องกล่าวเช่นนี้ ฟีซิเลียจึงหยิบเงินเตรียมรอจ่ายใว้ก่อนที่สายฝนจะพูดจบเสียอีก

   “นี่ค่ะ” เมื่อเด็กสาวจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว แม่ค้าขายเนื้อเสียบไม้ก็มองชายหนุ่มผมดำด้วยสายตาแปลกๆ