หวนคืนสู่นภา

หลี่ชิงหยุนอยากตบหน้าผากตัวเองที่ไม่ได้สังเกตุดูให้ดี 

[ ดูเหมือนว่าจะสลัดเจ้าเฒ่าผู้นี้ได้ยากจริงๆ  ข้าจำเป็นต้องคิดแผนบางอย่างในสถานการณ์นี้ ]

"คารวะท่านผู้อาวุโส ข้าหลี่ชิงหยุนจากตระกูลหลี่ แล้วท่านคือ...?" หลี่ชิงหยุนพยายามทำตัวนอบน้อมอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้ผู้เฒ่าผู้นี้สงสัย 

"ตระกูลหลี่? เจ้าคือนายน้อยตระกูลหลี่นี่เอง ข้าคือหน่วยสืบทางราชการของราชวงศ์ เจ้ามาจากไหนที่ไหนกัน?" ชายชราเริ่มถามคำถามพร้อมปลดปล่อยออร่าคุกคามเพื่อกดดันหลี่ชิงหยุนไม่ให้ต่อต้าน

ในความเป็นจริงออร่าแค่นี้ไม่สามารถทำให้เขายอมจำนนได้ แต่ดูเหมือนว่าไม่มีทางเลือก เขายังไม่อยากปะทะกับตระกูลขุนนางเล่ยในเร็วๆนี้ ตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาอ่อนแอเกินว่าจะเป็นศัตรูกับตระกูลขุนนางเล่ยทั้งหมด

"เอ่อ... ข้ามาจากป่าสนดำ ข้าไปเก็บสมุนไพรมาให้บิดาของข้า" หลี่ชิงหยุนตอบแบบเสียงสั่นๆ ราวกับว่าเขากำลังหวาดกลัวออร่าที่คุกคามจากชายชราผู้นี้ 

"เจ้าเคยเห็นผู้หญิงที่ใส่ชุดสีดำและสวมหน้ากากบ้างหรือไม่?" ชายชราต้องการสังหารผู้หญิงชุดดำคนนั้นให้เร็วที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา

"ข้าไม่เคยเห็นเลย" หลี่ชิงหยุนตอบแบบสุภาพพร้อมกับทำให้ขาสั่นเบาๆ

"อืม..." ชายชราผู้นี้ดูไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าใด จากนั้นไม่นานชายชราก็พูดต่อ "เอาล่ะ เจ้าหนู ข้าขอตรวจสอบที่พักของเจ้าหน่อย หากเจ้าโกหกข้าเจ้าคงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นี่เป็นปัญหาใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์โดยเฉพาะ หวังว่าเจ้าจะให้ความร่วมมือ"

"ข้าเข้าใจ เชิญทางนี้ผู้อาวุโส" หลี่ชิงหยุนเชิญชวนชายชราผู้นี้ไปที่บ้านของเขา แต่ในใจของเขา เขากำลังสาปแช่งผู้เฒ่าที่ไร้ยางอายคนนี้ 

[ ปัญหาราชวงศ์หัวของแกเถอะ! เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นสุนัขของตระกูลเล่ย ]

ชายชรารู้ว่าตระกูลหยานและตระกูลหลี่เป็นศัตรูกันมาอย่างช้านาน ตอนนี้มันต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกตระกูลหลี่ไม่รู้เกี่ยวกับแผนการของพวกมัน

เมื่อเกือบจะถึงหน้าตระกูลหลี่ ผู้คนจากกองทัพตระกูลเล่ยกำลังรออยู่ด้านนอกที่พักของตระกูลหลี่ เมื่อหัวหน้ากลุ่มในกองทัพเห็นชายชราเดินมากับเด็กหนุ่ม พวกมันทำความเคารพชายชราอีกครั้ง 

"อืม เจ้ารออยู่ด้านนอก ข้าจะเข้าไปตรวจสอบ" ชายชราโบกมือบอกให้เหล่าทหารรออยู่ด้านนอก ด้วยตัวมันที่อยู่ระดับลมปราณโลกขั้นกลาง ในเมืองนี้ไม่มีใครที่สามารถทำร้ายมันได้แน่นอน

เมื่อชายชราเข้าไปในเขตลานบ้านและพบกับหลี่หยุนเฟิง รวมถึงยามเฝ้าประตู หลังจากคุยกันอยู่พักใหญ่ ชายชราเริ่มเข้าไปค้นหาในที่พักทันที 

หลี่ชิงหยุนที่ยืนอยู่นอกอาณาเขตของข้อจำกัด เขากำลังหัวเราะอย่างเย็นชาในใจ 

ตอนนี้ชายชราได้เข้าสู่ภาพมายาเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่ชายชราได้พบเจอนั้น เป็นเพียงภาพมายาที่สร้างขึ้น แต่ในความเป็นจริง ชายชราผู้นั้นกำลังยืนอยู่กับที่โดยไม่ได้ขยับไปไหนเลย

ผ่านไปไม่นานชายชราก็เดินออกมานอกอาณาเขต สีหน้าของมันตอนนี้ดูหงุดหงิดอย่างมาก ราวกับว่ามันไม่พบอะไรที่น่าสงสัยในตระกูลหลี่เลย เมื่อเห็นชายชราเดินออกมา หลี่ชิงหยุนเข้าไปทักทายชายชราทันที

"ท่านผู้อาวุโส เป็นอย่างไรบ้าง?" หลี่ชิงหยุนถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"ไม่มีอะไรเลยจริงๆ เจ้าหนู ครอบครัวของเจ้าให้ความร่วมมือดีมาก" ชายชรารู้สึกปกติเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในราชวงศ์ไม่มีใครกล้าต่อต้านหน่วยสืบทางราชการอย่างแน่นอน แต่มันก็ยังไม่พบอะไรที่แปลกๆในตระกูลหลี่

[ ดูเหมือนว่ามันได้ผล ] หลี่ชิงหยุนเยาะเย้ยในใจ

"ผู้อาวุโส ขออภัยที่เสียมารยาท ท่านรู้สึกหายใจลำบากบ้างหรือไม่?" จู่ๆหลี่ชิงหยุนถามคำถามนี้ขึ้นมา ทำให้ชายชราขมวดคิ้ว

แม้ว่าชายชราจะรู้ว่าตระกูลหลี่เชี่ยวชาญในด้านการแพทย์ แต่มันไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มอายุ 15 สามารถมองผ่านอาการของมันได้ 

[ ชายหนุ่มผู้นี้มีดวงตาเฉียบแหลมจริงๆ ]

"เจ้าหนู อย่าบอกนะว่าเจ้ารู้สาเหตุอาการป่วยของข้า?" อาการของชายชราก็เองเป็นมาหลายปี เพียงแต่มันไม่มีผลกระทบใดๆต่อชีวิตประจำวันมากนัก ดังนั้นจึงไม่สนใจมันราวกับว่ามันเป็นแค่โรคภัยไข้เจ็บที่เกิดขึ้นเมื่อเข้าสู่วัยชรา แต่เมื่อเด็กหนุ่มคนนี้ทักขึ้นมา มันจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ 

ตัวมันเองรู้อยู่แล้วว่าหัวหน้าตระกูลหลี่เป็นแพทย์และเป็นนักปรุงยาที่เก่งกาจ แต่มันไม่ได้คาดหวังว่าบุตรชายของหัวหน้าตระกูลหลี่ผู้นี้จะมีความเชี่ยวชาญทางด้านการแพทย์ด้วย

"ถูกต้อง ข้ารู้สึกว่าลมหายใจของท่านไม่ต่อเนื่อง ในความเป็นจริงอาการนี้เกิดจากท่านไม่ค่อยได้พักผ่อน และท่านอาจจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการทำกิจกรรมบนเตียงมากเกินไป..." เมื่อหลี่ชิงหยุนกำลังจะพูดจบ ใบหน้าชายชราที่อยู่ด้านหน้าก็มืดลง

"เจ้าหนู เจ้ากำลังหาเรื่องตาย!" ชายชราปล่อยออร่าคุกคามทันที เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของมัน เหตุใดเจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมถึงมายุ่งในเรื่องนี้?

ทหารที่อยู่รอบๆรู้สึกหวาดกลัวกับออร่าที่ชายชราปล่อยออกมา 

เมื่อเห็นชายชราปล่อยออร่าออกมา หลี่ชิงหยุนกำลังทำให้ขาของตัวเองสั่นด้วยความกลัว "ทะ-ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ได้คิดจะดูหมิ่น อาการของท่านเกิดจากพลังหยางในร่างกายของท่านลดลงมากเกินไปจนทำให้เสียสมดุล หากปล่อยไว้เช่นนี้อีกสองปี ท่านอาจจะถึงขั้นพิการ แต่...ข้าสามารถรักษาท่านได้" 

เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่ชิงหยุน ชายชราลดออร่าคุกคามออกด้วยคิ้วที่ขมวด มันไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของหลี่ชิงหยุนคืออะไร ดังนั้นมันจึงถาม "เจ้าหนู เจ้ามีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"

การที่หลี่ชิงหยุนพูดเช่นนี้มันต้องมีเหตุผลบางอย่าง

หลี่ชิงหยุนยิ้มอย่างเย็นชาในใจ นี่คือประโยคที่เขากำลังรออยู่ เขาจึงรีบตอบกลับทันที "ท่านผู้เฒ่า ข้าอยากไปที่เมืองหลวงเพื่อหาประสบการณ์และความรู้ และข้าวางแผนจะเปิดร้านขายยาในเมืองหลวง หากข้าสามารถรักษาท่านได้ ข้าแค่อยากให้ท่านช่วยโฆษณาและให้ภูมิหลังแก่ข้าในการเปิดร้าน หากข้าไม่มีภูมิหลัง ร้านขายยาของข้าคงจะโดนปล้นตั้งแต่วันแรกที่ไปถึงอย่างแน่นอน"

หลังจากหลี่ชิงหยุนพูดจบ ชายชรากำลังครุ่นคิดในคำพูดของหลี่ชิงหยุนเล็กน้อย

ตอนนี้ชายชราเข้าใจจุดประสงค์ของชายหนุ่มผู้นี้แล้ว และเมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของหลี่ชิงหยุน มันเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรเสียหาย

"เอาล่ะ มาดูกันว่าเจ้ามีความสามารถหรือไม่ หากเจ้าโกหกข้า ข้าจะทำลายตระกูลของเจ้าทิ้งทันที!" ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่

ชายชราพูดจบ เจตนาฆ่าในดวงตาของหลี่ชิงหยุนกำลังจะพุ่งพล่าน ไม่มีใครสามารถใช้ครอบครัวของเขาเพื่อคุกคามเขาได้ นี่คือเกล็ดมังกรย้อนกลับของหลี่ชิงหยุน!

แต่เพื่อแผนการในอนาคตของเขา เขาทำได้แค่ระงับเจตนาฆ่าของเขาไว้ทันทีโดยที่ชายชราไม่รู้ตัว

"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าขอสัมผัสชีพจรของท่าน" หลี่ชิงหยุนสงบสติอารมณ์ และนำทางชายชราเพื่อหาที่นั่งใกล้ๆหน้าที่พักของเขา

ชายชราให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี มันยื่นมือออกไป 

หลี่ชิงหยุนจับชีพจรของชายชราและหลับตาลง พร้อมกับส่งพลังฉีเพื่อตรวจสอบอาการ

เวลาผ่านไปเกือบ 1 นาที หลี่ชิงหยุนลืมตาขึ้น ตอนนี้เขากำลังทำสีหน้าแปลกๆ

ชายชราเห็นว่าหลี่ชิงหยุนมีสีหน้าผิดปกติ มันจึงถามขึ้นมาทันที "เจ้าหนูเกิดอะไรขึ้น?"

หลี่ชิงหยุนถอนหายใจ "ผู้อาวุโส ร่างกายของท่านขาดหยางฉีอย่างรุนแรง ตอนนี้มีเพียงสมุนไพรโสมเก้าตะวันที่มีฤทธิ์เป็นหยางเท่านั้นที่สามารถช่วยท่านได้ แต่ข้าไม่มีสมุนไพรชนิดนี้เลย บางทีสิ่งนี้อาจจะหาได้จากเมืองหลวง"

เมื่อหลี่ชิงหยุนพูดจบ ชายชราเริ่มขมวดคิ้ว 'เจ้าเด็กนี่กำลังหลอกข้าหรือไม่?'

"แต่ไม่ต้องกังวล ข้าสามารถลดอาการการรั่วไหลของหยางฉีให้ท่านได้ แต่ท่านต้องทำตามคำแนะนำของข้า" หลี่ชิงหยุนพูดตัดขึ้นมา

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ชายชราสงสัยและไม่เข้าใจคำพูดของเขา

"ข้าจะฝังเข็มให้ท่าน เพื่อสกัดกั้นการระบายของหยางฉีออกโดยไม่จำเป็น เมื่อการฝังเข็มเสร็จสิ้น อาการของท่านควรจะกลับมาเป็นปกติ เพียงแต่ท่านต้องไม่ยุ่งเกี่ยวกับกิจกรรมบนเตียงในระยะเวลานี้ จนกว่าท่านจะได้โสมเก้าตะวันมา" หลี่ชิงหยุนอธิบายอาการต่างๆให้ชายชราฟัง ชายชราที่ได้ฟังก็พยักหน้าตอบ อาการที่หลี่ชิงหยุนพูดมาทั้งหมดนั้นคือความจริง 

"เจ้าควรจะลองดู หากมันได้ผล ข้าจะช่วยเจ้าสร้างร้านขายยาในเมืองหลวงให้เจ้าเอง" ชายชราเริ่มมั่นใจมากขึ้นเมื่อฟังคำอธิบายของหลี่ชิงหยุน มันจึงริเริ่มที่จะถอดเสื้อเพื่อทำการฝังเข็ม พร้อมกับหันหลังให้กับเขา

"ข้าจะใส่ปราณฉีของข้าเข้าสู่เส้นลมปราณของท่าน มันอาจจะเจ็บมากในช่วงแรก ท่านอย่าได้ต่อต้านพลังฉีที่ข้าส่งไป" หลี่ชิงหยุนหยิบชุดเข็มการแพทย์ออกมา เขากำลังจัดเรียงเข็มเข้าสู่ตำแหน่งต่างๆ 

"เข้าใจแล้ว ทำมันซะ" ชายชราพยักหน้ายืนยัน ขณะนี้มันจำเป็นต้องลดการป้องกันลง

หลี่ชิงหยุนหยิบเข็มเล่มแรกออกมา พร้อมอัดพลังฉีต้นกำเนิดสีทองเข้าไปในเข็ม พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มองไม่เห็นบนใบหน้าของเขา "ข้าจะเริ่ม..."