ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

การประชุมเริ่มต้นขึ้น รายงานการรบต่างๆได้ถูกส่งเข้ามาให้รีออนทำการตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอุปกรณ์ที่ได้จากทหารดีไวท์เองก็ด้วยเช่นกัน เรื่องของอาวุธที่ผลิตออกมาได้เรื่อยๆตามจำนวนตามเป้าหมาย รีออนจะต้องสั่งการอะไรอีกหลายอย่างจนเวลาผ่านไปถึง 3 ชั่วโมง รีออนก็ละสายตาออกจากกระดาษแผ่นสุดท้าย เขาหันไปมองแคทเทอรีนที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่บนเก้าอี้ท่าทางน่ารัก “..ถึงจะไม่ได้ทำอะไรมาก แต่ต้องตามข้าไปทุกหนแห่งนั้น อาจจะทำให้นางอ่อนเพลียลงไปได้..” รีออนปัดผมที่ตกลงมาตรงหน้าของแคทเทอรีนพร้อมกับยิ้มออกมา จากนั้นเขาก็อุ้มตัวของเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงในตำนาน และออกจากห้องทำงานไป... ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ทหารสายลับของอาณาจักรดีไวท์ที่สอดแนมการรบก็ควบม้ามาถึงหน้าปราสาทเมืองชายแดนแล้วในตอนนี้ เขาเดินเข้าไปหวังเพื่อที่จะรายงานทันที แม้ว่าจะเป็นเวลากลางดึกขนาดนี้ แต่เขาจำเป็นต้องแจ้งข่าวนี้ในทันที ถึงจะแจ้งพรุ่งนี้ก็ได้ แต่เขาไม่อยากเสี่ยง เพราะจากข่าววงใน สายลับของพวกเราตายลงเสียหมดก่อนได้รายงานด้วยซ้ำ “ข้าต้องการพบท่านผู้บัญชาการเดี๋ยวนี้...” เขาเอ่ยกับทหารหน้าประตู แน่นอนว่าพวกนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้เป็นใครจึงพยักหน้าให้ และวิ่งเข้าไปปลุกท่านผู้บัญชาการรบทันที แม้ตอนแรกจะไม่กล้ามากเท่าไร แต่ก็ยังดีที่ท่านผู้บัญชาการคนนี้เข้าใจเป็นอย่างดี ยิ่งในภาวะสงครามเช่นนี้จะมัวแต่ห่วงนอนมันก็คงไม่ได้ ผู้บัญชาการทัพ แต่งตัวอีกเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาหาสายลับผู้นี้ที่เขาได้ส่งไปสังเกตการณ์การสงคราม“รายงานมาได้แล้ว.. ทัพม้าเหล็กจะจู่โจมเมื่อไหร่ แล้วทางซาทารอสเตรียมรับมืออย่างไร..:” เขาเอ่ยถามออกไปในทันที แต่สิ่งที่เขากำลังคาดการณ์อยู่นั้นกลับผิดพลาดไปทั้งหมด“..ท่านผู้บัญชาการโปรดใจเย็นลงก่อน ข้าน้อยไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานหรือไม่ ... ดังนั้นข้าน้อยจะขอกล่าวรายงานอย่างไม่หยุดพัก ท่านต้องตั้งสติฟังข้าน้อยให้ดีๆนะขอรับ..” ถึงเขาจะเป็นสายลับยศธรรมดาๆคนนี้ แต่เขาเองก็มีชื่อเสียงอยู่พอสมควรกับผลงานที่ผ่านมา จึงกล้าที่กล่าวออกมาอย่างนี้“ได้ ข้าเข้าใจ... ข่าวลือเรื่องสายลับของเราตายอย่างปริศนานั้นคงเป็นความจริงซินะ เจ้ารีบเอ่ยมาเถอะ” ผู้บัญชาการทัพ....เอ่ย“เป็นเช่นที่ท่านได้กล่าวออกมา ลูกน้องของข้าตายกันไปหลายคนแล้วขอรับ เรื่องนี้เองก็สำคัญ สายลับที่ตายทุกคนนั้น เข้าไปสืบข่าวภายในเมืองเลบานอนกันหมดขอรับ ส่วนคนที่ไม่ได้เข้าไปยังมีชีวิตอยู่ แต่ข้อสันนิษฐานนี้ยังไม่ได้รับพิสูจน์ขอรับ.. ดังนั้นเพื่อป้องกันไว้ก่อน ข้าน้อยจะเอ่ยออกมายาวเลยนะขอรับ” หลังจากที่ได้รับการยืนยันแล้วว่าให้เอ่ยรายงานได้ จากผู้บัญชาการทัพโดยการพยักหน้าแล้ว เขาก็เอ่ยต่อทันที“เรื่องแรกสุด ตอนนี้ทัพม้าเหล็กของเราได้แตกผ่ายเป็นที่เรียบร้อยแล้วขอรับ ด้วยที่สงครามในครั้งนี้กองพันม้าได้เข้าตีเมืองอย่างฉับพลัน สายฟ้าแลบ แต่คาดไม่ถึงที่พวกซาทารอสออกมาตั้งแนวป้องกันที่ป่าเลสเซนต์ตรงนี้ขอรับ...” สายลับคนนี้กล่าวออกมาพร้อมกับชี้ไปในแผนที่ที่อยู่บนโต๊ะประกอบไปด้วย ถึงแม้ว่าผู้บัญชาการทัพกำลังอึ้งอยู่ แต่เขาก็ไม่อยากขัดจังหวะการรายงาน เพราะสายลับอาจจะตายเมื่อไหร่ก็ได้.. “หลังจากที่ทำการบุกเข้าไปก่อนจะเข้าไปในป่า ทางทหารซาทารอสได้ใช้อาวุธที่เราไม่รู้จักโจมตีทัพม้าเราอย่างต่อเนื่องมันเป็นอาวุธที่ข้าไม่รู้จัก แต่ประสิทธิภาพของมันสามารถทำให้ทหารม้าของเรานับร้อยล้มตายกันได้เลยขอรับ เสียงมันดังกึกก้อง และแตกกระจายออกมา และมันสามารถปล่อยออกมาได้อย่างต่อเนื่อง ถึงจะเป็นอย่างนั้นทัพม้าของเราที่สูญเสียไปจำนวนมากก็ยังฝืนจู่โจมเข้าไปภายในป่าเลสเซนต์ได้สำเร็จขอรับ...” สายลับเอ่ยเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อพักหายใจ แน่นอนว่าผู้บัญชาการทัพต่างก็นึกภาพตามแต่นึกไม่ออกเพราะไม่เห็นภาพจริงๆ “แต่..หลังทหารม้านับพันของเราเข้าไปภายในป่านั้นแล้ว ก็ไม่มีใครรอดชีวิตออกมาเลยสักคน.. มันเป็นป่าแห่งความตายอย่างแท้จริงขอรับ สิ่งที่ข้าได้เห็นและได้ยิน มันคือเสียงร้องบ้าคลั่งของทหารของเราเพียงเท่านั้นขอรับ” ตอนที่สายลับกล่าวออกมา มันยังทำให้เขาสั่นๆออกมาเลย ถึงจะเห็นไม่ชัดสักเท่าไร แต่เขาก็เห็นมันแว๊บๆผ่านทางช่องทางธรรมชาติมุมสูง “เสียงระเบิดนั้นข้ายังจำมันได้ดี ทหารม้าของซาทารอสที่สวมหน้ากากสีดำราวกับยมทูตคร่าชีวิตของพวกเราไปนั้นยังติดตาของผู้นี้ไม่จางหาย ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในป่าแห่งความตายนั่น แต่มันทำให้คนของเราหวาดกลัวมันเป็นอย่างมากขอรับ” สายลับคนนั้นจบการรายงานเพียงเท่านี้ และแน่นอนว่ามันทำให้ผู้บัญชาการทัพถึงกับทำสีหน้าเคร่งเครียด ทัพม้าเหล็กของอาณาจักรนั้น นับว่าเป็นหนึ่งในกองทัพที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่กลับผ่ายแพ้อย่างรวดเร็วอย่างนี้ จากที่ฟังมาพวกเขาสามารถจบสงครามได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น และอีกอย่างทัพของพวกเขายังไม่ทันได้เห็นกำแพงเมืองเลยเสียด้วยซ้ำ เขามองไปยังแผนที่การสู้รบ การเดินทัพจะต้องเดินผ่านป่านี้เพียงเท่านั้น ทางอื่นๆจะถูกกั้นด้วยสิ่งกีดขวางทางธรรมชาติทั้งหมด หากยังฝืนไปทางเหล่านั้น มันจะทำให้การเดินทัพของพวกเขาเสียเวลานับเดือนจนเสบียงหมดไปเสียก่อน มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเดินทัพไปทางนั้น ปัญหาหลักๆก็คือป่าตรงนี้ที่กองทัพจำเป็นต้องเดินทางผ่านเข้าไป“ถ้ามันจำเป็นต้องผ่านป่านั้นแล้วล่ะก็.. เราก็เผามันให้หมดเพียงเท่านั้นก็พอแล้วนี่..” ผู้บัญชาการทัพกล่าวออกมาพร้อมกับประกาศออกไปให้จัดเตรียมทัพหลวงที่มีทั้งหมดเหลืออยู่ราวๆ 7 หมื่นนายเคลื่อนพลภายในทันที หากช้ากว่านี้ทัพเสริมของศัตรูจะมารวมตัวกันพวกเขาจะลำบากขึ้นในการยึดครอง คำสั่งได้ถูกถ่ายทอดไปในเวลาตีสี่ของเช้าวันนี้ แน่นอนว่ามันก็จำเป็นต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะเดินทัพได้ก็เกือบจะเจ็ดโมงเช้าแล้ว และคาดว่าการเดินทางจากเมืองชายแดนอย่างนี้ไปถึงจุดที่ใกล้ป่าก็น่าจะเป็นตอนเย็นๆพอดี ในขณะเดียวกันเวลาเช้าตรู่ สายลับของรีออนก็เข้ามารายงานการเคลื่อนไหวของดีไวท์ในทันที หลังจากที่ทราบแล้วเขาก็ให้อลิสแสดงภาพที่ดาวเทียมขนาดเล็กฉายภาพภายในหัวของเขา แน่นอนว่าสิ่งที่เห็นนั้นก็คือการเคลื่อนทัพของกองกำลังขนาดใหญ่ จากการคาดการณ์ของอลิสก็น่าจะเดินทางถึงตอนเย็น แน่นอนว่ารีออนก็กะว่าจะใช้แผนเดิมเหมือนเมื่อครั้งก่อน แต่สิ่งที่เขาไม่รู้นั่นก็คืออีกฝ่ายได้ล่วงรู้ความลับของป่าแห่งนี้แล้ว“เตรียมการเดินทัพปืนใหญ่ที่สามารถเคลื่อนได้ไปทางปืนเร็วเข้า...” รีออนสั่งการอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าเหล่าทหารต่างไม่ได้สงสัยอะไรในตัวของรีออนเลยแม้แต่น้อย พวกเขาเคลื่อนกำลังพลไปตามคำสั่งในทันที“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะท่านพี่.. ทำไมท่านถึงได้ดูเร่งจัดทัพอย่างนั้น..” แคทเทอรีนที่มาพร้อมกับน้ำล้างหน้าเอ่ยถามขึ้น“เจ้ามาก็ดีแล้ว อีกเดี๋ยวเราจะเดินทางไปทางเข้าป่าเพื่อเตรียมการรบ... ทัพหลวงของศัตรูเคลื่อนกำลังพลมาแล้ว คาดว่าน่าจะหลายหมื่นนายเลยทีเดียว..” แคทเทอรีนที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบวางอ่างล้างหน้า และไปแต่งตัวตามคำสั่งทันที เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ แน่นอนว่าเธอก็ต้องเอ่ยกล่าวกับเซล่าด้วยเช่นกัน และเมื่อพระราชินีอย่างเซล่ารู้เรื่องก็รีบตรงดิ่งมาหาลูกรักในทันทีกว่าจะทำความเข้าใจอะไรได้ก็ผ่านไปหลายนาทีแล้ว รีออนเดินออกมาจากบ้านของเจ้าเมืองด้วยชุดเกราะของท่านพ่อที่ท่านแม่คะยั้นคะยอให้ใส่ออกมา และเพื่อความสบายใจ เขาก็ใส่ไปตามคำขอ แน่นอนว่าเขามองไปทางแคทเทอรีนผู้ที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ในสภาพอย่างนี้แต่ก็ช่วยไม่ได้ จะให้ยังไงได้นอกจากถอนหายในเพียงเท่านั้น....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 58

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 58

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้