เพื่อนรัก เพื่อนใคร่

สุปวีย์หันมาทำท่าจะเอาคืน แต่เพื่อนตัวสูงกว่ามาก แค่เขายืดตัวหนีเธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้แล้ว จะเข้าไปทุบตีก็ทำได้แค่บริเวณขา แขน ไหล่ อก ซึ่งไม่น่าจะทำให้เขาสะทกสะท้านอะไรนัก และเมื่อเขายักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียน เธอก็ยิ่งโมโห

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง”

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

“อยู่ไหนว่ะ”

เสียงสายโทรเข้าจากไลน์ดังขึ้นทำให้อัครารีบควักเอาโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมากดรับ และนั้นคือประโยคที่เขาได้ยินจากน้ำเสียงอันคุ้นหูของคนที่โทรมา

“อยู่ใต้ถุนคอนโดว่ะ พึ่งกลับจากไปเตะบอลกับเพื่อน กำลังจะขึ้นห้อง”

“น้ำห้องกูไม่ไหลว่ะ”

คือเสียงอ่อยๆของคนที่โทรมาและอัคราก็ถอนใจเฮือกอย่างเดาได้ทันทีว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป และเขาก็ตอบไปแค่สั้นๆ

“เออ”

“กูขอไปอาบน้ำที่ห้องมึงได้ป่าวว่ะ”

“กูตอบว่าไม่ได้ได้ไหม”

“ไม่ได้”

จากเสียงอ่อยๆเมื่อครู่เปลี่ยนเป็๞หัวเราะร่วนขึ้นมาทันที ก่อนจะวางสายไป อัคราจึงหาที่นั่งรออยู่หน้าคอนโดนั้นเองเพื่อรอขึ้นห้องพักไปพร้อมกับเพื่อนที่จะมาถึงในอีกไม่ช้า เพราะที่พักของเธออยู่ห่างจากเขาแค่สามป้ายรถเมล์เท่านั้นเอง

หลายเดือนแล้วที่เขากับเพื่อนสาวเข้ามาเรียนในกรุงเทพ ด้วยฐานะที่ค่อนข้างดี ทำให้เขาไม่ต้องดิ้นรนทำงานอะไร นอกจากเรียนแล้วก็มีเวลาเที่ยวเตร่กับเพื่อนตามประสาวัยรุ่น แต่เพื่อนของเขาต้องทำงานทั้งหลังเลิกเรียนและในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ด้วยต้องใช้ชีวิตต่อสู้ดิ้นรนแบบนี้ จากเด็กสาวท่าทางเฉิ่มๆเชยๆก็เปลี่ยนเป็๲ปราดเปรียวคล่องแคล้วทะมัดทะแมงภายในเวลาไม่กี่เดือน

นั้นไง ร่างผอมบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ตัวโคร่งเดินสะพายเป้ยิ้มเผล่มาโน้นแล้ว

“ทำไมยังไม่ขึ้นไปข้างบนว่ะ”

เธอถามเมื่อเดินเข้ามาใกล้

“รอขึ้นไปพร้อมมึงไง”

“น่ารักจัง”

สุปวีย์หัวเราะร่วนพร้อมกล่าวประจบผู้เป็๲เพื่อนสนิท ในขณะที่อัคราส่ายหัวอย่างระอาเพราะรู้ทันนิสัยของเพื่อนตัวแสบ ถ้าเริ่มด้วยคำพูดดีๆแล้วละก็ต่อไปคือเขาต้องโดนเอาเปรียบทุกๆประการ แต่ก็ต้องเดินนำมันขึ้นไปยังห้องพักอยู่ดี

“มีอะไรกินไหม”

เสียงเพื่อนตัวแสบของเขาถามขึ้นทันทีที่เปิดประตูห้อง ทำเอาเด็กหนุ่มต้องหันมองหน้า

“แค่นี้แกยังเป็๞ภาระให้ฉันไม่พออีกเหรอ”

“มึงก้อ กูแค่ถามเล่นๆ”

เด็กสาวตอบเสียงอ้อมแอ้ม

“แต่ถ้าได้ก็ดีใช่ไหม”

“มึงนี่ รู้ใจกูดีที่สุด”

คราวนี้เด็กสาวหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ แล้วก็รีบเดินเข้าห้องน้ำไปก่อนที่จะถูกเพื่อนเตะเข้าให้