เวลาล่วงเลยไปหลายวัน
ในช่วงหลายวันนี้ชิงกังแสดงให้เห็นถึงความพยายามอย่างยิ่งยวดนอกจากจะอบรมสั่งสอนเหล่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์ตามหน้าที่ในแต่ละวันแล้วเขายังวิ่งไปทั่วหุบเขาเป่ยอวี่เพื่อประดิษฐ์อุปกรณ์การสอนด้วยตนเองก่อนจะนำมามอบให้เหลิ่งเฟิงและเชียนฉินคนละชุด
และท่ามกลางความฉงนของทั้งสองคนชิงกังเริ่มคัดกรองเนื้อหาการสอนโดยแบ่งแยกอย่างชัดเจนว่าเรื่องใดควรสอนและเรื่องใดไม่ควรสอน
เรื่องที่สำคัญที่สุดคือ‘มนุษย์นั้นเจ้าเล่ห์และน่ากลัวอาวุธของพวกเขาน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า’
ไม่ว่าในกรณีใดห้ามเข้าใกล้พวกมนุษย์เป็นอันขาด
ในขณะเดียวกันเขายังมีความสามารถด้านการตัดเย็บติดตัวมาด้วย
ลำพังตัวเขาเองนั้นไม่เท่าไรเสื้อผ้าที่เปื้อนก็แค่ถอดทิ้ง เหลือเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียววิ่งไปมาในหุบเขาเป่ยอวี่ราวกับคนป่า
ทว่าเมื่อเห็นเชียนฉินหญิงสาวตัวน้อยคนนี้สวมเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนจนแทบมองไม่เห็นสีเดิมเขาก็ตรงไปหาพี่สาวเก้าหางทันทีและเอ่ยว่า
“พี่สาว ช่วยพาผมไปล่าสัตว์หน่อยผมอยากจะทำเสื้อขนสัตว์สักสองสามชุดครับ”
เก้าหางมองชิงกังด้วยสายตาเรียบเฉยทว่าก็ไม่ได้ปฏิเสธ
สิ่งที่ควรกล่าวถึงคือเมื่อสัตว์ป่ากลายพันธุ์ตื่นรู้โดยสมบูรณ์แก่นแท้ของพวกมันก็หลุดพ้นจากรูปแบบสัตว์เดิมโดยสิ้นเชิงอาจกล่าวได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่เลยก็ว่าได้
เฉกเช่นเดียวกับมนุษย์และลิง
ลิงกับมนุษย์นั้นมีความคล้ายคลึงกันมากแต่ลิงก็ยังถูกกักขังอยู่ในสวนสัตว์
มนุษย์บางคนถึงกับกิน‘สมองลิง’ เป็นอาหารด้วยซ้ำ
ด้วยเหตุนี้สัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งเหล่านี้จึงไม่ลังเลที่จะยื่นกรงเล็บเข้าหาเผ่าพันธุ์เดิมของตน
แน่นอนว่ายกเว้นเผ่าพันธุ์ที่สามัคคีกันอย่างหมาป่าวายุพวกเขายังคงไม่เต็มใจที่จะเข่นฆ่าพวกหมาป่าด้วยกันเอง
หากเป็นไปได้พวกเขายังปรารถนาจะปกครองพวกมันมากกว่า
จนถึงตอนนี้ฝูงหมาป่าที่มีหมาป่าวายุสี่ตัวเป็นผู้นำ จึงมีจำนวนเพิ่มขึ้นมากกว่าสามสิบตัวแล้ว
ทว่าพวกมันส่วนใหญ่มักจะออกล่าหาอาหารในเขตวงนอกของขุนเขาแห่งหมอกยามค่ำคืน...ส่วนในเวลากลางวันก็จะหาที่หลบซ่อนในมุมลับตาของหุบเขาเป่ยอวี่หรือไม่ก็เดินทางไปยังลานหินวิญญาณใต้ดินเพื่อฝึกฝนพลังวิญญาณ
.....
อวี๋จื่ออวี๋มองดูเงาร่างที่วิ่งวุ่นไปมาทั่วทั้งหุบเขาอย่างเงียบๆก็อดที่จะยิ้มไม่ได้
“หมอนี่ไม่เลวเลยจริงๆ”
“นั่นสิคะ”
ชิงเอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนยอดไม้มาโดยตลอดคือคนที่จนถึงทุกวันนี้ชิงกังและคนอื่นๆยังไม่ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ เธอเพียงยิ้มบางๆ พลางพยักหน้าเห็นด้วย
จากนั้น ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ชิงเอ๋อร์ก็หันไปมองอวี๋จื่ออวี๋แล้วเอ่ยว่า
“นายท่านท่านจะไม่มอบรางวัลให้เขาหน่อยเหรอคะ?”
“ไม่จำเป็นหรอก”
อวี๋จื่ออวี๋ตอบกลับพลางทอดสายตามองไปทางหุบเขาและกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า
“การที่ให้พวกเขาได้อาศัยอยู่ในหุบเขาในตอนนี้ก็ถือเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว”
และคำกล่าวนี้อวี๋จื่ออวี๋ก็ไม่ได้พูดผิดไปแม้แต่น้อย
ด้วยสระวิญญาณ ลานหินวิญญาณใต้ดินและรากแก้วของอวี๋จื่ออวี๋ที่หยั่งลึกทำให้ความเข้มข้นของพลังวิญญาณในหุบเขาเป่ยอวี่เหนือกว่าภายนอกอย่างมหาศาล
ยิ่งไปกว่านั้นมนุษย์กลุ่มนี้ยังเคยอาศัยอยู่ในเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่พลังวิญญาณเบาบางยิ่งนัก
ด้วยเหตุนี้แม้ว่าอวี๋จื่ออวี๋จะไม่ได้มอบน้ำบำรุงชีวิตหรือหินวิญญาณให้โดยตรงแต่ความเร็วในการฝึกฝนของมนุษย์ทั้งสามคนที่มีชิงกังเป็นผู้นำก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนสังเกตเห็นได้ชัด
ในเวลาเพียงไม่กี่วัน นอกจากเชียนฉินแล้วทั้งชิงกังและเหลิ่งเฟิงต่างก็ก้าวเข้าสู่ระดับแรกเริ่มขั้นที่เจ็ดแล้ว
ส่วนเชียนฉินนั้นเดิมทีพลังของเธอค่อนข้างอ่อนแอ จึงยังไปไม่ถึงขั้นผู้แข็งแกร่งระดับสูง
ทว่าถึงกระนั้นด้วยอานิสงส์จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เธอก็โชคดีพอที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดได้ถึงสองขั้น จนบรรลุระดับแรกเริ่มขั้นที่หก
และที่น่ากล่าวถึงยิ่งกว่าคือชิงกังคนนี้มีความสามารถในการปรับตัวทางจิตใจที่ยอดเยี่ยมมาก
เขารู้ว่าน้ำในสระวิญญาณของหุบเขาเป่ยอวี่นั้นเป็นของล้ำค่า
แม้จะลงไปแช่ไม่ได้เหมือนจระเข้จักรพรรดิหรือเจ้าสี่แต่เขาก็แอบตักน้ำใส่กระบอกไม้ไผ่ไปบ้างในระหว่างที่กำลังสอนความรู้ให้กับเจ้าสี่
จระเข้จักรพรรดิเพียงแค่ชำเลืองมองชิงกังนิ่งๆทว่าก็ทำเอาชายหนุ่มตัวสั่นสะท้านไปไม่น้อย
ในบรรดาสัตว์ป่ากลายพันธุ์ทั้งหมดเขากลัวจระเข้จักรพรรดิตัวนี้มากที่สุด
กลิ่นอายดุร้ายนั่นราวกับจะคร่าชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปและเห็นว่าจระเข้จักรพรรดิไม่ได้ลงมือโจมตี อีกทั้งดูเหมือนจะยอมรับชิงกังจึงเก็บกระบอกไม้ไผ่ไปอย่างโล่งอก
กระบอกไม้ไผ่ไม่ได้ใหญ่นักแต่น้ำวิญญาณในนั้นก็เพียงพอให้เขาใช้ดื่มได้หลายวัน
ใช่แล้ว ดื่มมันเข้าไปนั่นแหละ
ดื่มน้ำอาบของเหล่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์มากมาย
ชิงกังไม่เพียงไม่รังเกียจแต่ยังแอบภาคภูมิใจในความฉลาดของตนเองเสียด้วยซ้ำ
เพราะพลังจากน้ำวิญญาณในสระนี้พลังของเขาจึงมีวี่แววว่าจะก้าวหน้าขึ้นอีกครั้ง
แน่นอนว่า...
เมื่อเทียบกับมนุษย์สามคนนี้ความเร็วในการเติบโตของสัตว์ป่ากลายพันธุ์แต่ละตัวนั้นน่าตกใจยิ่งกว่า
ครึ่งเดือนก่อนมีเพียงปีศาจกระทิงเท่านั้นที่อยู่ในระดับแรกเริ่มขั้นที่เก้า
ทว่าตอนนี้ นอกจากปีศาจกระทิงแล้วทั้งเก้าหาง เสือขาว และจระเข้จักรพรรดิ ซึ่งเป็นสัตว์บกทั้งสี่สายพันธุ์ต่างก็ก้าวเข้าสู่ระดับแรกเริ่มขั้นที่เก้าตามกันมาติดๆ
ส่วนหมีแพนด้า ลิงทองคำ และหมูป่าหุ้มเกราะต่างก็ก้าวเข้าสู่ระดับแรกเริ่มขั้นที่เจ็ดแล้ว
สำหรับพวกนกนักล่านอกเหนือจากนกกระเรียนขาวที่ยังคงรั้งอยู่ที่ระดับแรกเริ่มขั้นที่เจ็ด
เหยี่ยวเพเรกรินที่เหลืออีกแปดตัวต่างก็ทะลวงเข้าสู่ระดับแรกเริ่มขั้นที่แปดได้สำเร็จ
เพียงแค่กรีดร้องครั้งเดียวก็กึกก้องไปถึงชั้นเมฆ
ยากจะจินตนาการได้ว่าร่างกายเล็กๆขนาดเท่ากำปั้นของพวกมันจะสามารถส่งเสียงร้องอันทรงพลังและสูงส่งเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร
“นายท่านตอนนี้การพัฒนาของหุบเขาเป่ยอวี่ดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทางแล้วนะคะ”
ชิงเอ๋อร์ยิ้มพลางชวนสนทนาขึ้นมา
“นั่นสินะ”
เมื่อนึกถึงเหล่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่ออกหากินอย่างมีระเบียบวินัยตั้งแต่เช้าจรดค่ำอวี๋จื่ออวี๋ก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง
ทันใดนั้น ราวกับสังเกตเห็นบางสิ่งอวี๋จื่ออวี๋ก็หันกลับมามองชิงเอ๋อร์ทันที
เมื่อสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของชิงเอ๋อร์ได้ก้าวมาถึงระดับแรกเริ่มขั้นสูงสุดและพร้อมจะทะลวงผ่านได้ทุกเมื่อดวงตาของอวี๋จื่ออวี๋ก็หรี่ลงเล็กน้อย
“ใกล้แล้วหรือ?”
“ใกล้แล้วค่ะ”
ชิงเอ๋อร์พยักหน้าพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ใช่แล้ว ใกล้มากแล้ว
ตอนนี้เธอมาถึงระดับแรกเริ่มขั้นสูงสุดแล้วแค่โอกาสอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้นที่จะทะยานสู่ระดับเหนือธรรมชาติ
และโอกาสนั้น...
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้แววตาของชิงเอ๋อร์ก็ดูจริงจังขึ้นขณะกล่าวว่า
“นายท่านช่วงนี้ฉันได้แทรกซึมเข้าไปในห้องทดลองลับสุดยอดแห่งหนึ่งของมนุษย์ค่ะ”
“ห้องทดลองลับสุดยอด?”
อวี๋จื่ออวี๋แสดงสีหน้าประหลาดใจและเริ่มเกิดความสนใจขึ้นมา
“ห้องทดลองลับสุดยอดเป็นโครงการวิจัยล้ำสมัยล่าสุดของสหพันธรัฐมีทั้งหมดสิบแห่ง แต่ละแห่งกำลังทำการวิจัยที่น่าพรั่นพรึงแต่เพียงแค่ห้องทดลองแห่งใดแห่งหนึ่งประสบความสำเร็จก็เพียงพอจะผลักดันวิวัฒนาการของสหพันธรัฐให้ก้าวกระโดดได้ในเวลาอันสั้น”
เมื่อได้ยินสิ่งที่ชิงเอ๋อร์บอกอวี๋จื่ออวี๋ก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา
“ห้องทดลองแบบนี้มีถึงสิบแห่งเลยรึ?”
เขาไม่ได้แปลกใจที่มีห้องทดลองแบบนี้อยู่ทว่าจำนวนสิบแห่งนั้นมันดูมากจนเกินไป
นั่นหมายความว่าตอนนี้สหพันธรัฐมีทางเลือกในการก้าวหน้าถึงสิบเส้นทาง
“ใช่ค่ะ สิบแห่งตอนนี้ฉันได้เข้าไปในศูนย์วิจัยพันธุกรรมแล้วค่ะเป้าหมายของพวกเขาคือการควบคุมทิศทางของวิวัฒนาการและพยายามผสานพลังที่แตกต่างเข้าด้วยกัน อย่างเช่นการสกัดพลังจากมดเพื่อยกของหนักกว่าตัวหลายร้อยเท่าการสกัดความสามารถในการฟื้นฟูของไส้เดือนเพื่อสร้างอวัยวะใหม่... และอื่นๆอีกมากมายค่ะ”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ชิงเอ๋อร์ก็เผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย
“และฉันสัมผัสได้ว่าโอกาสในการทะลวงผ่านนั้น... ซ่อนอยู่ในศูนย์วิจัยแห่งนี้ค่ะ”
103K
