มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบสงบ

แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องพัก

นัทลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะหันไปมองอาวุธที่วางพิงอยู่ข้างผนัง

ง้าว

อาวุธชิ้นใหม่ที่เพิ่งผ่านการทดสอบจริงเป็นครั้งแรกเมื่อวาน

มันยังดูใหม่

หัวอาวุธยังไม่มีร่องรอยเสียหายมากนัก ระบบล็อกยังแน่น และด้ามยังรับแรงเหวี่ยงได้ดี

นัทลุกขึ้นจากที่นอน

เดินไปหยิบมันขึ้นมา

เขาหมุนข้อมือเบา ๆ

ฟึ่บ

ปลายคมของง้าวกรีดผ่านอากาศ

นัทเหวี่ยงอีกครั้ง

ฟ้าว!

น้ำหนักของอาวุธส่งผ่านแขนลงไปถึงลำตัว

เขารู้สึกได้ทันทีว่า...

มันเหมาะกับเขา

อย่างน้อยในพื้นที่โล่ง

เมื่อวานเขาได้ลองใช้มันจริงแล้ว

ระยะการโจมตีที่ยาวกว่าเดิมทำให้เขาไม่จำเป็นต้องเข้าใกล้มอนสเตอร์มากเกินไป

หัวง้าวที่มีคมสำหรับฟันทำให้การโจมตีแต่ละครั้งมีน้ำหนักมาก

ส่วนปลายอีกด้านสามารถใช้แทงได้

และที่สำคัญ...

มันทำให้ท่าที่เขาคุ้นเคยอยู่แล้วสามารถนำมาใช้ได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนวิธีคิดทั้งหมด

นัทหมุนง้าวอีกครั้ง

แต่คราวนี้เขาหยุดกลางคัน

เพราะจู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา

ถ้าไม่ได้อยู่ในที่โล่งล่ะ?

เขามองรอบห้อง

เพดานต่ำ

ผนังอยู่ใกล้

โต๊ะอยู่ด้านหน้า

เก้าอี้อยู่ด้านข้าง

นัทลองยกง้าวขึ้น

จากนั้นลองหมุนเหมือนตอนต่อสู้

หัวอาวุธเกือบชนเพดาน

เขาหยุดทันที

“อืม...”

เสียงหนึ่งดังจากด้านหลัง

“อะไร?”

มาร์โกเพิ่งตื่นและเดินออกมาจากอีกห้อง

นัทหันไป

“กำลังคิดเรื่องง้าว”

มาร์โกมองอาวุธในมือ

“มีปัญหา?”

“เปล่า”

นัทมองพื้นที่รอบตัว

“แค่คิดว่าถ้าอยู่ที่โล่ง มันดีมาก”

“แล้ว?”

“แต่ถ้าอยู่ในที่แคบ...”

นัทลองเหวี่ยงอีกครั้ง

หัวง้าวชนขอบประตูดัง

กึก!

มาร์โกมอง

นัทมองง้าว

ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง

มาร์โกยกมือขึ้นกอดอก

“ฉันว่าเรารู้ปัญหาแล้ว”

นัทพยักหน้า

“ใช่”

เขาวางง้าวลง

จากนั้นเปิดคลังมิติ

ดาบสั้นเล่มเดิมปรากฏขึ้นในมือ

นัทดึงออกจากฝัก

ใบดาบสะท้อนแสงอ่อนจากหน้าต่าง

รอยบิ่นเล็ก ๆ ตามคมยังคงอยู่

เขามองมันเงียบ ๆ

“ต้องมีดาบ”

มาร์โกไม่ได้แปลกใจ

“ฉันก็คิดแบบนั้น”

การทดสอบที่ไม่เป็นไปตามแผน

ช่วงสาย ทั้งสองกลับไปยังกิลด์

ภารกิจใหม่ถูกติดประกาศอยู่เต็มกระดาน

หลังจากภารกิจที่ผ่านมา ทั้งสองไม่ได้รับงานพิเศษอะไรจากกิลด์ พวกเขายังคงเป็นนักล่าระดับ F เหมือนเดิม

นัทเดินดูรายชื่อภารกิจทีละใบ

ล่ามอนสเตอร์

เก็บสมุนไพร

คุ้มกันสินค้า

กำจัดสัตว์อสูรที่รบกวนพื้นที่ทำกิน

สำรวจเส้นทาง

ไม่มีอะไรโดดเด่นมากนัก

มาร์โกเดินเข้ามาหยุดข้าง ๆ

“เอาภารกิจไหนดี?”

นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนหยุดที่ใบหนึ่ง

ภารกิจสำรวจและกำจัดมอนสเตอร์บริเวณเหมืองร้าง

เขาอ่านรายละเอียด

พื้นที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองมาก

เส้นทางช่วงแรกเป็นพื้นที่เปิด

แต่ช่วงท้ายมีอุโมงค์เก่า

มาร์โกอ่านตาม

“มีอุโมงค์ด้วย”

นัทหันมอง

“นั่นแหละ”

มาร์โกเข้าใจทันที

“อยากลองง้าวในพื้นที่เปิด แล้วดูว่าดาบจำเป็นแค่ไหนในพื้นที่แคบ?”

“ใช่”

มาร์โกยิ้ม

“งั้นเอาอันนี้”

ทั้งสองรับภารกิจ

การเดินทางออกจากเมืองเป็นไปอย่างราบรื่น

อากาศวันนี้ปลอดโปร่ง

ถนนนอกเมืองเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินทางไปมา

บางกลุ่มเป็นพ่อค้า

บางกลุ่มเป็นนักล่า

บางกลุ่มเป็นคนงานที่ออกไปทำเหมืองหรือเก็บวัตถุดิบ

นัทเดินอยู่ด้านข้างของมาร์โก

ง้าวพาดอยู่บนไหล่

ทุกครั้งที่คนเดินผ่าน สายตาบางคู่จะหันมามองอาวุธชิ้นใหม่ของเขา

นัทไม่ได้สนใจ

เขายังไม่คุ้นกับการที่คนอื่นมองอาวุธของเขา

สำหรับเขา...

มันก็แค่ของที่เพิ่งสร้างเสร็จ

เมื่อเข้าใกล้พื้นที่เหมือง

สภาพแวดล้อมเริ่มเปลี่ยนไป

ต้นไม้ลดจำนวนลง

พื้นดินเต็มไปด้วยก้อนหิน

มีร่องรอยการขุดเก่า ๆ อยู่ตามเนิน

และในที่สุด...

ทางเข้าของเหมืองก็ปรากฏตรงหน้า

เป็นช่องหินขนาดใหญ่

ด้านในมืดสนิท

มาร์โกมองเข้าไป

“นี่แหละ”

นัทมองตาม

“เข้าไปก่อน”

ทั้งสองเดินเข้าไป

ในช่วงแรกยังมีพื้นที่กว้างพอสมควร

นัทสามารถถือ ง้าว ได้อย่างไม่ติดขัด

แต่ยิ่งเดินลึก...

ทางเดินก็เริ่มแคบลง

จากเดิมที่สามารถเดินพร้อมกันสองคน

กลายเป็นต้องเดินเรียงหนึ่ง

นัทเริ่มลดง้าวลง

ปลายอาวุธเกือบชนผนัง

เขาลองขยับอีกครั้ง

ไม่ได้

หมุนไม่ได้

เหวี่ยงไม่ได้

แม้แต่การตั้งท่าก็ยังทำได้ไม่เต็มที่

นัทหยุด

มาร์โกหันกลับมา

“เป็นไง?”

นัทมองทางเดิน

“แย่”

“ง้าว?”

“ใช่”

เขาลองยกขึ้นอีกครั้ง

หัวอาวุธชนเพดาน

กึก

นัทถอนหายใจ

“ถ้ามีอะไรพุ่งออกมาตอนนี้ ฉันใช้มันไม่ได้เต็มที่”

มาร์โกพยักหน้า

“ถึงได้บอกว่าต้องมีอาวุธหลายแบบ”

นัทไม่ได้ตอบ

เขาเก็บง้าวเข้าคลังมิติ

จากนั้นหยิบดาบเล่มเดิมออกมา

ชักออกจากฝัก

แกร๊ก

ใบดาบสะท้อนแสงจากผลึกเล็ก ๆ ตามผนัง

นัททดลองขยับ

หนึ่งก้าว

สองก้าว

ฟันแนวตั้ง

ฟันแนวนอน

แทงตรง

ทุกอย่างทำได้

แม้พื้นที่จะจำกัด

นัทมองดาบในมือ

ก่อนพูดเบา ๆ

“ใช่”

มาร์โกมอง

“อะไร?”

“ฉันต้องมีดาบใหม่จริง ๆ”

เสียงจากความมืด

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเดินต่อ

เสียงบางอย่างดังมาจากด้านหน้า

ครืด...

นัทหยุดทันที

มาร์โกหรี่ตา

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

ครืด...ครืด...

บางสิ่งกำลังลากตัวเองไปบนพื้นหิน

นัทกระชับด้ามดาบ

มาร์โกค่อย ๆ ขยับไปด้านข้าง

เงาของเขาทาบไปตามผนัง

สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากความมืด

มันมีรูปร่างคล้ายสัตว์สี่ขา

แต่ขาหน้าของมันยาวผิดปกติ

ดวงตาสีเหลืองสองคู่จ้องตรงมา

มันส่งเสียงคำราม

ก่อนพุ่งเข้าหานัท

นัทก้าวถอย

พื้นที่ด้านหลังแคบเกินกว่าจะถอยมาก

เขาไม่สามารถใช้วงกว้างของง้าวได้

แต่ดาบในมือยังอยู่ในตำแหน่งพร้อม

สัตว์ร้ายกระโจน

นัทเอียงตัว

ใบดาบฟันผ่านขาหน้า

ฉัวะ!

มันร้อง

ร่างหมุนกลางอากาศ

นัทก้าวตาม

สับบดขยี้ไร้แบบแผน

คมดาบฟาดลงด้วยวิถีที่ไม่เป็นเส้นตรง

สัตว์ร้ายพยายามหลบ

แต่การโจมตีเปลี่ยนทิศทางกลางจังหวะ

คมดาบกระแทกเข้าที่ลำตัว

มันล้มลงกับพื้น

นัทถอยหนึ่งก้าว

ยังคงถือดาบไว้

มาร์โกโผล่ออกจากเงาด้านหลังของมัน

เงาแฝงร่าง

ร่างของเขาปรากฏขึ้นจากเงามืด

มีดคู่ถูกชักออกมา

คมมีดฟันซ้ำ

สัตว์ร้ายหยุดเคลื่อนไหว

ทั้งสองยืนอยู่กลางทางเดินแคบ

นัทมองศพ

จากนั้นมองดาบ

เขาเงียบไป

มาร์โกถาม

“เห็นหรือยัง?”

นัทพยักหน้า

“เห็นแล้ว”

“อะไร?”

นัทเก็บดาบเข้าฝัก

“ง้าวดี”

เขาหันไปมองทางด้านหลัง

“แต่ดาบจำเป็น”

พวกเขาไม่ได้สำรวจเหมืองลึกมาก

หลังจากตรวจสอบพื้นที่ตามภารกิจและพบว่าไม่มีสิ่งผิดปกติอื่น ทั้งสองก็เริ่มเดินกลับ

ระหว่างทาง นัทเอาง้าวออกมาอีกครั้ง

ทันทีที่ออกจากอุโมงค์

เขาหยุด

พื้นที่ด้านหน้าเปิดกว้าง

นัทเหวี่ยงง้าว

ฟึ่บ!

อีกครั้ง

ฟ้าว!

จากนั้นหมุนตัว

วงล้อศัสตราพายุหมุน

หัวง้าวกวาดผ่านอากาศเป็นวงกว้าง

นัทหยุด

มองอาวุธ

คราวนี้เขาเข้าใจมันอย่างชัดเจน

ง้าวคืออาวุธของพื้นที่เปิด

แต่ดาบ...

คืออาวุธสำหรับพื้นที่ที่ง้าวไม่สามารถทำงานได้

เมื่อกลับถึงเมือง

นัทไม่ได้แวะที่ไหน

เขาตรงกลับที่พักทันที

วางง้าวลง

วางปืนไว้ข้างโต๊ะ

มีดสั้นยังคงอยู่กับตัว

ส่วนดาบเก่า...

เขาถอดออกมาวางตรงหน้า

มาร์โกเดินตามเข้ามา

นัทพูดก่อน

“ทำดาบใหม่”

มาร์โกพยักหน้า

“ฉันกำลังคิดอยู่”

“เร็วหน่อย”

“รู้”

นัทมองดาบ

“วันนี้ถ้าไม่มีดาบ ฉันลำบาก”

มาร์โกนั่งลง

“งั้นเราจะไม่ทำดาบที่เหมือนเล่มเดิม”

นัทหันมอง

“ยังไง?”

มาร์โกหยิบกระดาษขึ้นมา

“เล่มเดิมของนายเน้นความคล่องตัวและการฟัน”

เขาวาดเส้นใหม่

“แต่เล่มใหม่ต้องรับแรงได้มากกว่า”

“หนักขึ้น?”

“เล็กน้อย”

นัทขมวดคิ้ว

“ไม่เอาหนักเกิน”

“รู้”

“ยังต้องเร็ว”

“รู้”

“ต้องใช้ปราณได้ดี”

มาร์โกหยุดวาด

มองนัท

“ข้อนี้สำคัญที่สุด”

เขาวางดินสอ

“เรากำลังเริ่มเข้าใจแล้วว่าอาวุธของโลกนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องความแข็ง”

นัทพยักหน้า

มาร์โกพูดต่อ

“มันต้องรับการไหลของปราณด้วย”

“ถ้าโลหะรับปราณไม่ดี ต่อให้แข็งก็ไม่มีประโยชน์”

นัทมองแบบร่าง

“งั้นทำให้มันรับปราณได้ดี”

“ใช่”

“และไม่พังง่าย”

“ใช่”

“เร็วด้วย”

มาร์โกถอนหายใจ

“นายต้องการทุกอย่างเลยหรือไง?”

นัทตอบทันที

“ใช่”

มาร์โกหัวเราะ

“เออ”

การสร้างเริ่มขึ้นอีกครั้ง

เตาหลอมถูกจุดขึ้น

มาร์โกคัดวัสดุทีละชิ้น

นัทช่วยเตรียมชิ้นส่วน

ไม่มีใครพูดมาก

เสียงค้อนดังเป็นจังหวะ

กึง!

กึง!

กึง!

เหงื่อไหลผ่านใบหน้าของมาร์โก

โลหะร้อนถูกนำออกจากเตา

ถูกตี

พับ

ขึ้นรูป

จากนั้นนำกลับเข้าเตาอีกครั้ง

นัทนั่งอยู่ด้านข้าง

มองดาบเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะ

มันผ่านอะไรกับเขามามาก

ตั้งแต่วันที่มาถึงโลก 2

ผ่านการต่อสู้

ผ่านภารกิจ

ผ่านถ้ำ

ผ่านอสูร

และผ่านดันเจียน

ตอนนี้มันยังไม่พัง

แต่เขารู้แล้วว่า...

ไม่ควรฝืนมันต่อ

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง

มาร์โกหยุดมือ

“ลองจับ”

นัทลุกขึ้น

รับดาบที่ยังไม่สมบูรณ์เต็มที่

เขาถือมัน

น้ำหนักต่างจากเล่มเดิมเล็กน้อย

แต่ไม่หนักเกินไป

นัทลองฟัน

ฟึ่บ!

อีกครั้ง

ฟ้าว!

จากนั้นส่งปราณเข้าไป

พลังไหลจากร่างเข้าสู่แขน

ผ่านมือ

เข้าสู่ด้าม

และไหลไปตามตัวดาบ

ไม่มีการสะดุด

ไม่มีแรงต้านผิดปกติ

นัทหยุด

มาร์โกมองหน้าเขา

“เป็นยังไง?”

นัทมองดาบ

“ดี”

“แค่นั้น?”

“ดีมาก”

มาร์โกยิ้ม

“งั้นยังเหลือขั้นสุดท้าย”

“อะไร?”

“ทำให้มันเป็นอาวุธที่สมบูรณ์”

นัทพยักหน้า

“ทำต่อ”

หลายวันต่อมา

นัทกับมาร์โกยังคงรับภารกิจอย่างต่อเนื่อง

ไม่มีเหตุการณ์ใหญ่เหมือนดันเจียน

ไม่มีบอสที่ทำให้ทั้งสองต้องหนีเอาชีวิตรอด

แต่ทุกภารกิจ...

พวกเขาทำสำเร็จ

บางภารกิจเป็นการกำจัดมอนสเตอร์

บางภารกิจเป็นการคุ้มกัน

บางภารกิจเป็นการเก็บวัตถุดิบ

บางครั้งต้องออกสำรวจเส้นทาง

นัทเริ่มชินกับง้าวมากขึ้น

เมื่ออยู่ในพื้นที่โล่ง

ง้าวกลายเป็นอาวุธที่เขาชอบใช้มากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เมื่อเข้าสู่พื้นที่แคบ

เขาจะเปลี่ยนกลับเป็นดาบทันที

เขาเริ่มรู้จักจังหวะของอาวุธทั้งสอง

โดยไม่จำเป็นต้องคิดนาน

มาร์โกเองก็ยังคงใช้วิธีต่อสู้เดิม

เงาแฝงร่าง

และ

ก้าวผ่านเงา

เป็น Active จากคลาสที่เขามี

ส่วนความสามารถอื่นที่ทั้งสองฝึกฝนด้วยตัวเองยังคงใช้ได้ตามปกติ

พวกเขาไม่ได้กลับไปหาผู้อมตะเพื่อเรียน Active คลาสเพิ่มเติม

ไม่ได้มีสกิลใหม่ตกลงมาจากระบบ

สิ่งที่เพิ่มขึ้นจริง ๆ คือ

ประสบการณ์

วันหนึ่ง หลังกลับจากภารกิจ

เจ้าหน้าที่กิลด์คนเดิมที่เคยรับรายงานจากพวกเขามองเอกสารอยู่ครู่หนึ่ง

“นัทกับมาร์โก?”

ทั้งสองหันมา

“ครับ”

เจ้าหน้าที่มองจำนวนภารกิจที่เสร็จสมบูรณ์

“ช่วงนี้พวกคุณรับงานต่อเนื่องมากนะ”

มาร์โกยิ้ม

“ก็ต้องหาเงินครับ”

เจ้าหน้าที่หัวเราะ

“เหตุผลตรงดี”

เธอปิดแฟ้ม

“ผลงานก็ดีด้วย”

นัทไม่ได้ตอบ

เขาเพียงรับค่าตอบแทนแล้วเก็บเข้าไปในคลัง

ก่อนเดินออกไป

เจ้าหน้าที่มองตาม

แล้วหันกลับไปมองแฟ้มอีกครั้ง

ชื่อของทั้งสองเริ่มปรากฏอยู่ในรายงานบ่อยขึ้น

ไม่ใช่เพราะพวกเขาทำภารกิจใหญ่ที่สุด

แต่เพราะ

ภารกิจที่รับมักจบลงด้วยความสำเร็จ

เย็นวันนั้น

นัทกับมาร์โกเดินออกจากกิลด์

ระหว่างทาง นัทมองป้ายกิลด์ที่ติดอยู่บนเสื้อของตัวเอง

F

ยังเหมือนเดิม

มาร์โกมองตาม

“คิดอะไร?”

“ไม่มี”

นัทแตะป้าย

“แค่คิดว่าเราถืออันนี้มานานแล้ว”

มาร์โกหัวเราะ

“อยากเปลี่ยนแล้ว?”

“ยัง”

“ทำไม?”

นัทมองถนนด้านหน้า

“ถ้าจะเปลี่ยน ก็ต้องให้สมกับที่เปลี่ยน”

มาร์โกพยักหน้า

“เห็นด้วย”

ทั้งสองเดินต่อ

ไม่มีใครรู้ว่าอีกไม่นาน...

ป้าย F ที่อยู่บนตัวพวกเขามานานจะเริ่มกลายเป็นของเก่า

เพราะผลงานที่สะสมมาทีละภารกิจ

กำลังเข้าใกล้เกณฑ์บางอย่างที่พวกเขายังไม่รู้ตัว

คืนนั้น

มาร์โกนำดาบที่สร้างเสร็จสมบูรณ์ออกมาวางบนโต๊ะ

มันไม่ใช่อาวุธระดับสูง

ไม่มีออร่าประหลาด

ไม่มีพลังลึกลับ

ไม่มีความสามารถพิเศษที่ทำให้มันเหนือกว่าอาวุธทุกชนิด

มันเป็นเพียง...

ดาบระดับประณีตที่สร้างขึ้นอย่างดี

แต่สำหรับนัท

มันมีค่ามากกว่านั้น

เพราะมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาที่เขาเจอด้วยตัวเอง

นัทหยิบมันขึ้นมา

ทดลองฟัน

ฟึ่บ!

เขาแทง

ฉึก!

หมุนข้อมือ

เปลี่ยนท่า

ทุกอย่างลื่นไหล

เขาหันไปมองดาบเล่มเก่าที่วางอยู่ข้างกัน

จากนั้นเก็บดาบใหม่เข้าฝัก

“เล่มนี้เอาไว้ใช้ในพื้นที่แคบ”

มาร์โกพยักหน้า

“แล้วง้าว?”

นัทหันไปมองอาวุธอีกชิ้นที่พิงอยู่ตรงมุมห้อง

“พื้นที่โล่ง”

“มีด?”

“สำรอง”

“ปืน?”

นัทตอบทันที

“ระยะไกล”

มาร์โกยิ้ม

“เริ่มแบ่งหน้าที่เป็นแล้วนี่”

นัทไม่ได้ตอบ

แต่ในใจเขารู้ดีว่า...

นี่ไม่ใช่แค่การมีอาวุธเพิ่ม

มันคือการเริ่มเข้าใจว่า

นักสู้คนหนึ่งไม่จำเป็นต้องมีอาวุธที่ดีที่สุดเพียงชิ้นเดียว

แต่ต้องมีอาวุธที่เหมาะกับสถานการณ์ตรงหน้า

นัทเดินไปเก็บดาบเก่าลงในคลังมิติ

เขาไม่ได้ขาย

ไม่ได้ทิ้ง

มันยังเป็นอาวุธของเขา

เพียงแต่จากนี้...

มันจะกลายเป็นอาวุธสำรอง

นัทหันกลับมา

ง้าวอยู่ด้านหนึ่ง

ดาบใหม่อยู่อีกด้าน

มีดสั้นยังติดอยู่กับตัว

และปืนยังอยู่ในคลัง

เขามองทั้งหมดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพูดกับมาร์โก

“พรุ่งนี้รับภารกิจใหม่”

มาร์โกมองเขา

“ไม่พักหรือไง?”

“พักแล้ว”

“เมื่อไหร่?”

“ตอนทำดาบเสร็จ”

มาร์โกถอนหายใจ

“นั่นไม่เรียกว่าพัก”

นัทหัวเราะ

ก่อนเดินไปนั่งลง

ทั้งสองยังไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะนำไปพบอะไร

พวกเขาเพิ่งออกจากดันเจียนมาไม่นาน

เพิ่งพบมนุษย์จากโลก 1

เพิ่งเริ่มสร้างอาวุธใหม่

และเพิ่งเริ่มมีชื่อในกิลด์

ทุกอย่างกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไป

ช้า ๆ

แต่ชัดเจน

และในอีกไม่ไกล...

ชื่อของนักล่าระดับ F สองคนที่ทำภารกิจสำเร็จซ้ำแล้วซ้ำเล่า

กำลังจะเริ่มดึงดูดสายตาของคนในกิลด์มากขึ้นเรื่อย ๆ