ตอนที่ 51 จิตวิญญาณดวงใหม่ไม่คาดคิด
ความงัวเงียหลงเหลืออยู่ภายในหัวของโพรทาเลียจนเธอเดินจูงมือโนอาห์ไปทั้งที่กึ่งหลับตากึ่งลืมตา ทั้งสองคนเดินลงมาจนมาถึงชั้น 2 โพรทาเลียแอบมองคนเป็นคุณย่าอยู่แถวๆขั้นบันได คุณย่ากำลังทำอาหารอยู่ในครัวเมื่อทุกทีทำให้นึกถึงเวลาสมัยเด็กที่เธอและพี่น้องแอบมองคุณย่าจากข้างประตูครัวทุกครั้งแล้วพวกเธอจะได้เห็นรอยยิ้มอันงดงามของท่านแซลลี่รู้สึกว่ามีคนจ้องมองก็เห็นหลานสาวสุดรักและเจ้าหนูตัวน้อยกำลังจ้องมองเธออยู่แถวๆบันได
“ไงจ๊ะ ทั้งสองคน! ตื่นแล้วเหรอ?”
“คะ...ค่ะ...” โพรทาเลียค่อยๆเดินออกมาพร้อมกับยิ้มให้คนเป็นย่า
“คะ...ครับ” โนอาห์พยายามขานตอบแบบเด็กผู้ชาย
พอเห็นเด็กน้อยพยายามขานตอบแบบเด็กผู้ชายโพรทาเลียก็ยกมือลูบหัวของเด็กน้อยเบาๆ
“เก่งมาก โนอาห์”
“คิกๆ” โนอาห์ยิ้มอย่างดีใจที่มีคนชมตัวเอง
โพรทาเลียพาโนอาห์ไปนั่งที่โซฟาก่อนจะเดินไปหาคุณย่าแล้วกอดคุณย่าจากด้านหลัง “คุณย่าอยากให้หนูช่วยอะไรไหมคะ?”
แซลลี่หันไปมองหลานสาวพร้อมกับหอมแก้มหนึ่งครั้ง “ไม่ต้องหรอกจ้ะหลานไปอยู่กับเจ้าหนูน้อยเถอะ อีกสักพักเดียวย่าจะทำอาหารเสร็จแล้วล่ะ”
“จะดีเหรอคะ?”
“ดีจ๊ะ ย่าทำแบบนี้มาเยอะแล้วนะจ๊ะ”
“ก็ได้ค่ะ…เดียวหนูไปดูแลโนอาห์นะคะ”
โพรทาเลียเดินออกมาหาเจ้าหนูโนอาห์ในทันทีโนอาห์กำลังพยายามเปิดทีวี เธอเห็นแบบนั้นก็เลยยื่นมือไปหาเด็กน้อยทันที
“มาพี่ช่วยนะ!”
โนอาห์เห็นแบบนั้นก็ยื่นรีโมทไปให้พี่สาวทันทีโพรทาเลียรับรีโมทมาก่อนจะมองปุ่มต่างๆ ตอนแรกเธอก็ไม่เคยใช้รีโมทพวกนี้เลยดีที่โฟกัสสอนเธอกดปุ่มรีโมททีวีตอนที่มาครั้งแรกโพรทาเลียหันไปทีวีก่อนจะกดปุ่มทีวีก็เปิดขึ้นก็เจอรายการการ์ตูนในทันที
“การ์ตูน!!”
โนอาห์ร้องอย่างดีใจ แล้วตั้งใจดูทีวีอย่างชอบใจโพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็นั่งลงข้างๆ โนอาห์เพื่อดูการ์ตูน
สักระยะหนึ่งโฟกัสก็ลงตามมาหัวของเธอยุ่งเหยิงไปหมดคงเพราะผมสั้นลงแล้วเลยยุ่งได้ง่าย โฟกัสเดินลงมาก็เจอพี่สาวกับโนอาห์นั่งกันดูการ์ตูนโฟกัสเดินมานั่งข้างๆ พี่สาวแล้วซุกไหลหลับต่อทันทีโพรทาเลียดูการ์ตูนก็รู้สึกว่าคนมานั่งข้างๆหันสายตามองก็เห็นเป็นโฟกัสก็แอบยิ้มหน่อยๆ แล้วดูการ์ตูนต่อผ่านไปสักระยะหนึ่งคุณย่าก็เดินมาหาเด็กๆ ที่กำลังนั่งดูการ์ตูนอยู่
“เอาล่ะ ปิดทีวีแล้วมาทานอาหารได้แล้วนะ!”
โพรทาเลียละสายตาจากการ์ตูนทันที "อาหาร!โนอาห์ได้เวลาอาหารแล้วล่ะ!!"
“อาหารเหรอ!” โนอาห์ได้ยินก็ตาลุกวาวทันที
“ใช่แล้ว” โพรทาเลียเรียกโนอาห์เสร็จก็หันไปหาคนข้างๆที่ซุกหลับอยู่ “โฟกัสตื่นได้แล้วถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว!”
“หือ...?” โฟกัสได้ยินเสียงพี่สาวที่ปลุกเธอ“ฮ้าววววว...อาหารเช้าเหรอ?”
“ใช่ ตื่นเร็ว!” โพรทาเลียขยับตัวให้น้องตื่น
“ค่าาาาาาาา เดียวหนูขอไปแปรงฟันก่อนนะ...” โฟกัสพยายามลุกขึ้นก่อนจะเดินขึ้นข้างบนเพื่อไปแปรงฟัน
โพรทาเลียมองน้องสาวกำลังขึ้นข้างบนไป พอหันกลับมามองคนเป็นย่าเธอก็โดนมองแบบจับจ้อง
“อะไรเหรอคะ?”
“ไม่ต้องมาอะไรเลยนะ หลานแปรงฟันกันแล้วเหรอ?”
โพรทาเลียอึ้งทันทีที่ย่าถามแบบนั้นก่อนจะยิ้มแฮะๆ ออกมา“แฮะๆถูกจับได้ซะแล้ว”
“ไปเลย!!”
“ค่ะ!!” โพรทาเลียลุกขึ้นแล้วอุ้มโนอาห์ขึ้นข้างบนในทันที
แซลลี่มองหลานสาวขึ้นข้างบน เธอส่ายหน้าเบาๆเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นแม่ที่มีลูกเพิ่มจริงๆโพรทาเลียเดินตามขึ้นข้างบนไป แล้วเข้าไปในห้องของน้าเอสเทลน้าสาวนั้นกำลังหลับอยู่ที่เตียง โพรทาเลียเดินผ่านเข้าไปในห้องน้ำกำลังเห็นโฟกัสกำลังแปรงฟันอยู่ โฟกัสเห็นทั้งสองคนเข้ามา เธอยื่นแปรงอันใหม่ที่น้าสาวเตรียมไว้ให้ให้กับทั้งสองคน โพรทาเลียรับมาก็ส่งให้แก่โนอาห์ เด็กน้อยรับแปรงมาจะแปรงฟันโพรทาเลียลากเก้าอี้ให้เด็กได้เห็นตัวเองแปรงฟันพอได้เห็นตัวเองในกระจกก็แปรงฟันต่อโฟกัสมองพี่สาวที่กำลังดูแลเด็กน้อยอย่างกับแม่คนหนึ่ง พอโพรทาเลียเห็นน้องสาวมองเธอ
“มีอะไรเหรอ?”
“เปล่าค่ะแค่มองพี่ดูแลเด็กน้อยดีเกินไปเท่าล่ะ”
“แหม อิจฉาเด็กหรือไงโฟกัส” โพรทาเลียชนแขนน้องสาวเบาๆก่อนที่เธอจะเริ่มแปรงฟัน
“จะบ้าเหรอ! ฉันอยู่กับพี่ตลอดจะอิจฉาทำไม?” โฟกัสพูดแล้วก็บวมฟองของยาสีฟันออกจากปากของตนเองก่อนจะบวมน้ำล้างปากทันที “ดูอิจฉาเด็กก็เกินไปแล้วนะ”
“เอรออออ (เหรออออ)" โพรทาเลียมองไปที่น้องอย่างขำๆเธอแปรงฟันอยู่นานก่อนจะบวมฟองของยาออกจากปากแล้วบวมน้ำล้างปากของเธอ “เดียวพี่จะมีเรื่องอยากถามเธอหน่อยนะ”
“เรื่องอะไรเหรอ?”
“ได้ถามแน่ๆล่ะ” โพรทาเลียพูดจบเธอก็บีบยาเพิ่มแล้วแปรงฟันรอบสองต่อ
“พี่นี่เหมือนตอนเด็กๆ จริงๆอะไรก็ต้องสองรอบไม่เว้นแม้กระทั่งการแปรงฟัน”
“ก็พี่ไม่ชอบทำให้สุขภาพร่างกายไม่แข็งแรงนี่น่ายิ่งฟันต้องแปรงเยอะๆ ไม่งั้นไม่แปรงอะไรเลยเดียวแมงมันก็มาหรอก”
“ค่า ค่า พี่นี้รักสะอาดจริงๆ”
โฟกัสยังยืนมองพี่สาวกำลังแปรงฟันถึงแม้ตัวเธอนั้นจะทำอะไรเสร็จแล้ว ยิ่งมองพี่สาวดูแลเจ้าหนูโนอาห์ทำให้เธอนึกถึงช่วงที่พี่สาวอยู่กับลูกสาวเวลาตอนอยู่ในค่ายมันดูน่ารักดีแต่พอนึกเรื่องราวของพี่สาว มีแต่เรื่องน่าเจ็บปวดจริงๆเธออยากเจอเทพชั่วร้ายที่จับพี่สาวเธอไปขังไว้บนเกาะบ้านั้นอยากชกหน้าสักครั้งหนึ่งจริงๆ แต่พอมานึกเรื่องเด็กเธอจำได้ว่าในความทรงจำของพี่สาว มีลูกชายอีกคนที่เธอยังไม่เคยเจอพอนึกหน้าเด็กคนนั้นเธอรู้สึกคุ้นๆ เคยเห็นที่ไหน พอระลึกความทรงจำทั้งหมดของเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าเคยเห็นหน้าหลานชายที่ไหน
“เด็กคนนั้น!!!”
“หือ?” โพรทาเลียได้ยินเสียงน้องสาวตะโกนออกมาทำให้สงสัยว่าน้องเป็นอะไร“เป็นอะไรหรือเปล่า? โฟกัส”
"อ๊ะ!" โฟกัสหันไปมองพี่สาวอย่างตกใจ“เปล่านะคะหนูพึ่งนึกอะไรออกเกี่ยวกับใครบางคนนะ”
“งั้นเหรอ?” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัยแต่เธอก็หันไปแปรงฟันต่อ
เห็นว่าพี่สาวไม่สนใจเธอต่อโฟกัสถึงกับโล่งใจที่พี่สาวไม่ถามอะไรต่อพอเธอนึกถึงเด็กชายคนหนึ่งที่อยู่กับฟีนีอุสขึ้นมาได้จำได้ว่าเด็กคนนั้นก็ชื่อเดวิคเหมือนกัน นั้นทำให้เธอคิดและวิเคราะห์ได้ว่านั้นหลานชายเธอแน่ๆ
‘ฉิบแล้ว! หลานชายเราอยู่กับฟีนีอุสเหรอ? อย่างงี้ก็แปลว่าฟีนีอุสเขา...’
เมื่อโพรทาเลียแปรงฟันเสร็จเธอก็หันไปมองน้องสาวที่กำลังครุ่นคิดบางอย่าง โนอาห์แปรงฟันเสร็จพอดีเจ้าตัวเล็กเลยอยากไปข้างล่างก่อน
“พี่โพร หนู...ผม...ขอไปข้างล่างก่อนได้ไหม?”
“เอาสิ! เดียวพี่ตามไปนะ”
“คะ...ครับ…”
โพรทาเลียลูบหัวโนอาห์เบาๆเพื่อเหมือนชมเจ้าตัวเล็กว่าเก่งมากๆ ตอนนี้ภายในห้องน้ำเหลือแค่พวกเธอสองคนโฟกัสมองพี่สาวว่าทำไมไม่ออกไป
“เอาล่ะพี่มีเรื่องคุยจริงๆล่ะ”
“คุยในนี้นะเหรอ?”
“ใช่ เอาล่ะ ส่งพลังไปที่มือ”
“มือข้างไหนเหรอ?” โฟกัสยกมือตัวเองขึ้นมามอง
“ข้างที่มีสัญลักษณ์นะ”
“โอเค...”
โฟกัสมองไปที่มือข้างขวาของตนเองในทันใดก่อนจะส่งพลังของตัวเองเข้าไปที่มือ ก่อนจะมีแสงประกายจากสัญลักษณ์บนมือเกิดขึ้น
“แล้วให้ใส่พลังทำไมเหรอ?”
“ก็มองที่มือสิ!”
โฟกัสเอียงคออย่างสงสัยก่อนจะมองไปที่มือของตนเองก่อนจะเห็นบางอย่างที่มือของเธอดวงตาของเธอโตขึ้นในทันใด
“อีกตราหนึ่งมันมาได้ไง!!”
“ฉันควรมาถามเธอนะ”
“พี่เห็นมันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
“เมื่อคืนนะ พอดีฉันฝันแปลกๆว่าเห็นสัญลักษณ์คล้ายๆ ของเทพีองค์หนึ่งเขา จนสะดุ้งตื่นขึ้นตอนแรกฉันตรวจที่มือตัวเองแต่ไม่ใช่ จนเห็นมือของเธอมีแสงสว่างนี่ล่ะ”
โฟกัสจ้องมองฝ่ามือตัวเองที่มีสัญลักษณ์ใหม่ขึ้นมา “ทำไมของฉันถึงชอบมาแบบไม่มีอะไรบอกสักอย่างของพี่ยังมีบอก แต่ฉันไม่มีเลยนะ”
“เหอะๆ ...คงเพราะ...เธอเป็นที่รักของพวกอดีตชาติของตัวเองล่ะมั้ง”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ โพรทาเลีย!!” เสียงของเซเรน่าพูดออกมาทันทีพร้อมกับโผล่ออกมากลางอากาศ “พวกเราก็รักเจ้านะแต่แค่หน้าที่ของเรานั้นดู ถ้ารุนแรงกว่าพวกอดีตชาติของโฟกัสนะ”
“จริงด้วย!” เฟอร์ร่าโผล่ออกมากลางอากาศแล้วเข้ามาใกล้ๆใบหน้าของโพรทาเลีย “พวกเราก็อยากทำให้งานมันง่ายนะแต่พอเราโดนควบคุมด้วยจิตของตนเอง ความรุนแรงของการทดสอบมันก็...”
“มันก็เป็นไปตามที่เธอเห็นตอนโดนทดสอบนะ” รัลลอยตัวอยู่กลางอากาศ
“แล้วแบบว่าคนที่จะเจอแต่การทดสอบที่ต้องได้รับบาดเจ็บก็มีแต่พี่สาวฉันเหรอ?” โฟกัสถามพวกจิตวิญญาณก่อนที่พวกนั้นจะพยักหน้าให้โพรทาเลีย โฟกัสรีบไปกอดพี่สาวทันที “แงงงงง พี่คะ! ทำไมพี่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วยค่ะ!!”
“ฉันจะรู้ไหมล่ะ!! เธอเถอะเรียกจิตวิญญาณตนใหม่ออกเร็ว! จะได้ดูว่าเขายอมรับเธอแล้วจริงๆ ใช่ไหม?”
“จริงด้วย!” โฟกัสผละตัวออกแล้วยกมือที่มีสัญลักษณ์ออกมา“อดีตชาติผู้ไร้นามโปรดเผยโชว์ของท่านออกมา ให้เราได้รับรู้การมีตัวตนของเจ้า!!”
เมื่อคำกล่าวเรียกจบลงก็มีแสงสว่างขึ้นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งโผล่มา เธอใส่เสื้อผ้าเหมือนพวกนักล่าสัตว์เธอมีรัดเกล้าอยู่ที่หน้าผา ทำให้โพรทาเลียสนใจว่าเธอคนนี้เป็นใครในหมู่พรานหญิงของอาร์เทมีส
“คุณเป็นใคร?” โพรทาเลียถามออกไป
หญิงสาวตรงหน้าที่มีขนาดปกติจริง ค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะมองพวกเธอสองคน
“ร่างจุติทั้งสองเอย ข้ามีนามว่า ไดแอนข้าคือธิดาแห่งอาร์เทมีส”
“ธิดา?” โพรทาเลียสงสัยเลยว่าอาร์เทมีสไม่เคยมีลูกเลยไม่ใช่เหรอ“เอ่อ...คือ...”
“เจ้าสงสัยสินะร่างจุติคนพี่ว่าข้านั้นทำไมเป็นธิดาแห่งอาร์เทมีสได้?”
“ถูกต้องตามที่ท่านพูด...”
“นานแสนนานมาแล้วมีอยู่วันหนึ่งมารดาของข้าเกิดประชวรขึ้นอย่างกะทันหัน”
“ประชวร? เทพประชวรได้เหรอ?”
“เทพยังตายได้เจ้านึกว่าเทพประชวรไม่ได้หรือสาวน้อย?” ไดแอนจ้องมองโพรทาเลียอย่างสงสัย
โพรทาเลยรูดซิปของตนเองทันที “โทษค่ะ! เชิญต่อ!”
“หึ...ตอนนั้นแม่แม่ข้าประชวรเพราะมีเทพที่ไม่ค่อยชอบท่านแม่ จึงวางยาท่านถึงแม่พิษจะไม่ทำให้ท่านแม่ถึงตาย แต่ทำให้ท่านนั้นรู้สึกประชวรจนเป็นลมไปตอนนั้นอะพอลโลต้องมาช่วยดูอาการเลยล่ะ”
“ขนาดนั้นเชียว...” โฟกัสฟังยังรู้สึกแย่แทนเลย
“ใช่ร่างกายของท่านแม่นั้นปกติหมดยกเว้นอาการที่แสนจะทรมานในท้องอะพอลโลเลยให้ยาแก้พิษในร่างกาย พอได้ดื่มไปตอนแรกนั้นแม่รู้สึกสบายท้องขึ้นเยอะแต่แล้วก็เกิดความเจ็บปวดละรอบสุดท้าย ก็มีบางอย่างกระเด็นออกมาจากร่างท่านแม่ และนั้นก็คือข้าในร่างเด็กตัวน้อย”
“ว้าว ตอนเล่าข้านึกว่าท่านมาจากสมองของนาง เหมือนกับที่ซุสให้กำเนิดท่านยายของเราซะอีก”
“อ๋อ หมายถึงอาธีน่าสิก็จริงที่ข้านั้นเกิดจากความเจ็บปวดของท่านแม่ก็พอๆกับตอนที่ซุสปวดหัวจนอาธีน่าออกมาล่ะนะ”
“ก็จริงแหะ...งั้นท่านก็เป็นอดีตชาติของน้องข้าสินะ”
ไดแอนหันไปมองโฟกัสพร้อมกับยิ้มอย่างพอใจ “ใช่แล้วล่ะ”
ไดแอนลอยตรงไปหาโฟกัสใกล้ๆ ก่อนจะสัมผัสใบหน้าของโฟกัส
“เอ๋...?” โฟกัสมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายมีอะไรขึ้นเจ้ามาใกล้เธอ
“ข้าดูเจ้ามาตลอดหลายปีว่าเจ้านั้นจะมีความโอบอ้อมอารีแค่ไหนโฟกัส เจ้านั้นช่วยเหลือผู้คนมาเสมอ กระทั่งตอนนี้...”
“ช่วยเหลือ?”
“อย่าบอกนะที่ท่านเอ่ยขึ้นนั้นเพราะว่าน้องสาวข้านั้น ช่วยเหลือญาติท่านที่เป็นสายเลือดของอะพอลโล”
“พูดมาก็ถูกครึ่งไม่ถูกครึ่งนะ”
“หมายความว่าไง?”
“ข้ายอมรับน้องเจ้าเพราะนางช่วยเหลือผู้คนตามจำนวนที่ข้าต้องการส่วนเรื่องที่เจ้าพูดว่าช่วยสายเลือดของอะพอลโลข้าไม่ได้สนใจเลยว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยสายเลือดของอะพอลโล!”
น้ำเสียงของไดแอนที่ดูดุดันทันทีที่พูดถึงสายเลือดอะพอลโลทำให้โพรทาเลียตกใจสักเล็กน้อยที่เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าที่เปลี่ยน
“ดูท่านจะเคยบาดหมางกับสายเลือดญาติของท่านเหรอ?”
“ข้าเกลียดสายเลือดของท่านลุงที่สุด!”
โพรทาเลียเงียบปากทันที เธอพอรู้ละว่าไม่ควรเอ่ยถึงพวกสายเลือดอะพอลโลให้อดีตชาติคนนี้ฟังเด็ดขาด
‘แต่เมื่อกี้นางยังพูดถึงอะพอลโล ตอนที่ช่วยแม่ตนเองได้อยู่เลยแท้ๆคนสองบุคลิกหรือไงกันนะ อดีตชาติคนนี้!?’ โพรทาเลียคิดอย่างสงสัยกับอดีตชาติคนนี้จริงๆ
“แปลว่าท่านยอมรับฉันแล้วสินะคะ”
“ใช่แล้ว ข้ายอมรับเจ้า โฟกัสเมซ่า แจ็กสันข้า ไดแอน ธิดาแห่งอาร์เทมีส ยอมรับให้เจ้าผ่านบททดสอบของข้า!”
แสงที่มือของโฟกัสส่องประกายทันที
“เท่านี้ก็จบนะ ฉันคงต้องไปแล้วล่ะนะขอไปนอนเพราะเสียพลังให้เจ้ามาเยอะ”
“พลังเหรอ?” โฟกัสมองอย่างสงสัย
“ใช่ เพราะว่าตลอดหลายปีที่ข้าอยู่กับเจ้าตลอดข้าส่งพลังเพื่อปกป้องเจ้าจากสิ่งชั่วร้าย และจากอสูรร้ายที่ปลอมเป็นเจ้า” ไดแอนหันไปมองโพรทาเลีย
โพรทาเลียได้ยินก็ไม่แปลกใจที่น้องเธออยู่มาได้ทุกวันนี้“ขอบคุณมากท่านไดแอน”
“เรื่องเล็กน้อย ข้าขอตัวไปพักนะ” ไดแอนโค้งตัวก่อนจะหายตัวไปทันที
“ดูเข้าๆ หายไปแบบง่ายๆ เลยล่ะ” เซเรน่าอยากไม่ชอบใจกับสายเลือดของอาร์เทมีส
“พอเถอะ เซเรน่า พวกเจ้ารีบกลับไปเถอะ”
“เข้าใจแล้ว!”
พวกเซเรน่าหายเข้าไปในตัวของโพรทาเลียพอข้างในห้องน้ำสงบลง สองพี่น้องมองหน้ากัน
“พี่ดีใจที่ไดแอนช่วยเหลือเธอตลอด”
“ฉันก็ด้วยค่ะ...ไม่งั้นตลอดหลายปีฉันคงโดนนูอัสเล่นงานแน่ๆ”
“ก็จริงของเธอ”
ทั้งสองต่างคุยกันอยู่นานจนทำให้เอสเทลที่กำลังมองพวกเขาอยู่นั้นต้องเคาะประตูห้องน้ำให้ทั้งสองคนสนใจเธอ
‘ก๊อก ก๊อก’
สองพี่น้องตกใจกับเสียงเคาะประตู พวกเธอหันไปมองต้นเสียงที่เคาะประตูในทันใดพอหันไปก็เจอน้าสาวกำลังยื่นพิงประตูมองพวกเธออยู่
“พี่เอสเทล...”
“คือ...ไม่อยากขัดจังหวะเท่าไร แต่...” เอสเทลเดินเข้าหาทั้งสองคนก่อนจะจับคอเสื้อทั้งสองคนแล้วอุ้มออกมาปล่อยที่หน้าประตูห้องน้ำ“ฉันจะใช้ห้องน้ำ!!”
“เอ๋?”
สองพี่น้องมองกันอย่างสงสัยว่าตัวเองโดนลากออกมากันง่ายแบบนี้เลยเหรอ
“พี่เขาแรงเยอะจัง”
“คงเพราะสมัยก่อนไปขอให้พ่อเราสอนเรื่องพละกำลังบ่อยๆน่านะ...” โฟกัสกระซิบกับโพรทาเลียก่อนจะมองเวลา “ตายล่ะ เสียเวลาในห้องน้ำมาเยอะล่ะลงไปข้างล่างกันเถอะค่ะ!”
“จริงด้วยนะ” โพรทาเลียมองเวลาที่ตอนนี้มันเจ็ดโมงครึ่งแล้ว“ลงข้างล่างกัน!”
เมื่อเห็นเวลานั้นผ่านไปเร็วมากทั้งสองคนต่างพากันเดินลงมาข้างล่างก็เห็นสีหน้าของคุณย่าที่ไม่พอใจที่พวกเธอเดินลงมาข้างล่างช้าแบบนี้ทั้งสองคนเห็นแบบนั้นก็รีบเดินไปนั่งทานอาหารที่โต๊ะทันทีแซลลี่ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจที่หลานๆ นั้นทำตัวเหมือนเด็กไม่เหมือนสองพี่น้องทานอาหารกันอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะได้รีบไปทำงานตอนแปดโมงทั้งสองคนทานอาหารหมดภายในสิบนาที คนเป็นน้าสาวก็ลงมาข้างล่างพอดี
“ทานฉันเสร็จแล้วเหรอ?” เอสเทลถามหลานๆที่กำลังเตรียมตัวจะไปทำงานกัน
“ค่ะ เรากำลังจะไปกันแล้วนะคะ”
“พี่เอสเทล หนูฝากโนอาห์ไว้กับพี่ได้ไหม?”
โนอาห์กำลังดูการ์ตูนอยู่นั้นก็ได้ยินที่พี่สาวพูดจึงลุกออกจากโซฟาทันที
“ไม่ได้หรอกๆ พี่ต้องไปมหาลัยอีกนะฝากไว้กลับย่าสิ!” เอสเทลปฏิเสธในทันที
“งั้นไว้กับย่าก็ได้นะ” แซลลี่เสนอตัวทันทีแค่เลี้ยงเด็กคงไม่ลำบากสำหรับเธอ
โนอาห์เดินมาอยู่ข้างๆ เอสเทลทันที “พี่ๆ จะทิ้งผมเหรอ!?”
พอได้ยินโนอาห์พูดแบบนั้นโพรทาเลียรีบเดินไปหาโนอาห์พร้อมกับย่อตัวมองเด็กน้อยทันที
“เปล่านะ โนอาห์ พวกพี่ต้องไปทำงาน อีกสัก 6 วันเดียวก็มารับเราไปหาพี่โอลิเวอร์นะ”
“ไม่เอาๆ! หนูจะอยู่กับพวกพี่โพรทาเลีย!!” โนอาห์โวยวายดิ้นไปมา
“โนอาห์...” โพรทาเลียมองเด็กน้อยกำลังดิ้นด้วยความไม่พอใจที่พวกเธอจะทิ้งเขาไว้ที่นี้
“ก็พาไปสิ” เอสเทลพูดขึ้น
“เอ๋...แต่ว่า...” โฟกัสมองคนเป็นน้าอย่างสับสน
“พี่ว่าเฮอร์มีสคงยอมให้อยู่ถ้าบอกเหตุผลไปนะ”
สองพี่น้องมองหน้ากันอย่างสงสัยว่าทำไงดีโฟกัสพยักหน้าให้พี่สาวเหมือนบอกว่าทำแบบนั้นก็ไม่น่าเสียหายโพรทาเลียคิดอยู่สักพักก่อนจะมองโนอาห์ที่ทำหน้าอย่างจะร้องไห้ทำให้โพรทาเลียใจอ่อนในทันที
“ก็ได้ งั้นไปกับพวกพี่!”
“เย้!!” โนอาห์ยกแขนไชโยในทันที
“แต่ไปแล้วอย่าดื้อ อย่าซนเด็ดขาดเข้าใจพี่ไหม โนอาห์”
“เข้าใจคะ...ครับ!”
“ดีมาก!! โอเคไปกันได้แล้วโฟกัสพาโนอาห์ออกไปเลย”
“ได้ค่ะพี่ ไปกันโนอาห์” โฟกัสเข้าไปจูงมือโนอาห์ออกจากประตูไปทันที
“โพรทาเลีย” แซลลี่เรียกหลานสาว
“ค่ะ คุณย่า...” โพรทาเลียได้ยินเสียงย่าเรียกจึงหันกลับไปมองอย่างสงสัยว่าเรียกเธอทำไม
แซลลี่เข้าไปหาหลานสาวพร้อมกับยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มของหลานสาว
“ทำวันนี้ให้ดีที่สุดนะจ๊ะหลานจะทำอะไรหรือมีเรื่องเดือดร้อนอะไร ครอบครัวเป็นที่พึ่งของหลานเสมอนะ...”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้น เธอเกือบน้ำตาแตกก่อนจะยิ้มให้คนเป็นย่า
“ค่ะ หนูจะจำไว้!” โพรทาเลียกอดย่าทันที
แซลลี่กอดหลานสาวอย่างมีความสุขก่อนที่พวกโพรทาเลียจะเดินออกจากประตูไปทันทีแซลลี่มองหลานสาวที่เดินออกไปแล้วก่อนจะเอ่ยพูดบางอย่างออกมา
“ลูกรู้เรื่องนี้ก่อนพ่อกับแม่อีกสินะเอสเทล...”
เอสเทลได้ยินที่แม่ถามทำเอาเธออ้ำอึ้งไปหมด “ขอโทษนะคะแม่...หนูไม่กล้าบอกแม่...เพราะมัน...เป็นเรื่องที่...อาจจะทำให้แม่เสียใจเหมือนกัน...”
“แม่ไม่นึกนะ...ว่าเด็กคนนั้นจะเจออะไรที่เลวร้ายกว่าพี่ชายของลูกเจอ...”
“ค่ะ...ตอนหนูได้ยินหนูก็รู้สึกแย่เหมือนกัน...”
“ทำไม...มีอะไรไม่เคยบอกกันก่อนเลย...นิสัยเหมือนเพอร์ซีย์ไม่มีผิด”แซลลี่รู้สึกน้อยใจไม่เคยมีใครบอกอะไรเธอก่อนเลยก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"ขอโทษที่ไม่เคยบอกอะไรเพราะผมคนหนึ่งที่ไม่อยากให้คนที่ผมรักเจ็บปวดไปมากกว่านี่ไงล่ะ"
“เอ๋!” แซลลี่หันไปทางต้นเสียงที่คุ้นเคยในทันที
เอสเทลเห็นคนที่พูดขึ้นทำให้เธอมีสีหน้าแปลกใจทันที “นี่ นาย!!”
“เรียกพี่ชายตัวเองว่านาย นี่ไม่เหมาะสมเลยนะ เอสเทล!”
“เพอร์ซีย์/ พี่เพอร์ซีย์!!”
จบตอนที่ 51 โปรดติดตามตอนที่52 ต่อไป
3.84M
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676557888_64513782.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286087_19211915.webp)