ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 110: ตลาดมืดเมืองหลวง

รัตติกาลเริ่มเข้าปกคลุมนครเมฆา แสงไฟจากโคมลอยฟ้าสว่างไสวไปทั่วเมืองชั้นใน แต่ในมุมหนึ่งทางทิศตะวันตกของเมือง กลับมีตรอกซอยที่มืดมิดและซับซ้อนราวกับเขาวงกต

ที่นี่คือทางเข้าสู่ "ตลาดมืดพยัคฆ์ซ่อน" แหล่งรวมสินค้าผิดกฎหมาย ของโจร และสมบัติล้ำค่าที่หาซื้อไม่ได้ในตลาดทั่วไป

หลิงเซียวสวมชุดคลุมสีดำตัวใหญ่ปกปิดใบหน้าและเรือนผมสีเงินที่เป็นเอกลักษณ์ เขาเดินผ่านตรอกแคบๆ ที่มีกลิ่นอับชื้นและสายตาไม่เป็นมิตรจ้องมองมาจากเงามืด

"รหัสผ่าน?" ชายร่างยักษ์สองคนที่ยืนเฝ้าประตูเหล็กสนิมเขรอะเอ่ยถามเสียงห้วน

หลิงเซียวโยนถุงเงินใบเล็กๆ ให้แทนคำตอบ

ชายร่างยักษ์รับถุงเงินมาชั่งน้ำหนักในมือ ก่อนจะแสยะยิ้มและเปิดประตูให้ "เชิญ... แต่จำไว้ ที่นี่ไม่มีกฎหมาย มีแต่กฎของความแข็งแกร่ง"

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้าไป บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

โถงถ้ำใต้ดินขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แสงสว่างจากผลึกหินสลัวๆ ส่องกระทบแผงลอยนับร้อยที่เรียงรายกันอย่างไม่เป็นระเบียบ ผู้คนในที่นี้ล้วนสวมหน้ากากหรือชุดคลุมปิดบังตัวตน เสียงต่อรองราคาสินค้าดังกระหึ่มแข่งกับเสียงข่มขู่

หลิงเซียวเดินแทรกตัวผ่านฝูงชน สายตาภายใต้ฮู้ดสีดำกวาดมองหาสิ่งที่ต้องการ

กระบี่วิญญาณที่เขาได้มาจากสุสานโบราณนั้นทรงพลังอย่างยิ่ง แต่มันก็เสียหายอย่างหนัก รอยร้าวบนใบมีดทำให้มันแสดงพลังออกมาได้ไม่ถึงสามส่วน หากเขาฝืนใช้มันต่อสู้กับยอดฝีมือระดับเจี้ยนเฉินหรืออัจฉริยะคนอื่นๆ มันอาจจะแตกสลายไปกลางคัน

"ข้าต้องการแร่ธาตุที่มีความทนทานสูงและสามารถนำพาพลังวิญญาณได้ดีเยี่ยม... อย่างน้อยต้องเป็น 'เหล็กดาวตก' หรือ 'ศิลาโลหิตมังกร'"

เขาเดินผ่านแผงขายอาวุธธรรมดา แผงขายพิษ และแผงขายสัตว์อสูรหายาก จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ร้านค้าขนาดใหญ่ที่ดูมั่นคงที่สุดในตลาดมืดแห่งนี้ ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า "หอสมบัติเร้นลับ"

ภายในร้านเต็มไปด้วยวัตถุดิบหายากวางเรียงราย ทั้งกระดูกอสูรระดับสูง สมุนไพรพิษ และแร่ธาตุหน้าตาประหลาด

"ต้องการสิ่งใดหรือสหายน้อย?" เจ้าของร้านที่เป็นชายชราหลังค่อมเอ่ยถาม สายตาของเขาเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก

"ข้าตามหาแร่สำหรับซ่อมแซมศาสตราวิญญาณ" หลิงเซียวตอบเสียงดัดต่ำ "ขอแบบที่ดีที่สุด"

ชายชราหรี่ตาลงเล็กน้อย "โอ้... ศาสตราวิญญาณรึ? ของแบบนั้นใช่ว่าจะซ่อมกันได้ง่ายๆ วัตถุดิบก็หายากยิ่ง... แต่บังเอิญวันนี้ข้าเพิ่งได้ของดีมา"

เขาเดินหายเข้าไปหลังร้านครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกล่องไม้เก่าคร่ำคร่า

เมื่อเปิดกล่องออก แสงสีเงินเย็นเยียบก็ส่องสว่างวาบออกมา ก้อนโลหะขนาดเท่ากำปั้นที่มีผิวขรุขระเหมือนอุกกาบาต แต่กลับแผ่ไอความเย็นและพลังงานที่หนาแน่นวางสงบนิ่งอยู่ภายใน

"ชิ้นส่วนโลหะดาวตกพันปี" หลิงเซียวอุทานในใจ ดวงตาเป็นประกาย

นี่คือของที่เขาตามหา! มันคือวัตถุดิบชั้นยอดที่สามารถผสานรอยร้าวและยกระดับความแข็งแกร่งของกระบี่วิญญาณได้!

"ตาถึงนี่" ชายชราหัวเราะหึๆ "ห้าพันศิลาปราณ ไม่มีการต่อรอง"

ราคานี้แพงมหาโหด แต่สำหรับหลิงเซียวที่มีทุนรอนจากการปล้นมามากมาย มันคุ้มค่าที่จะจ่าย

"ตกลง"

หลิงเซียวล้วงมือเข้าไปในถุงเก็บมิติเพื่อหยิบศิลาปราณ

ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะวางเงินลงบนเคาน์เตอร์นั้นเอง

"ช้าก่อน!"

เสียงที่คุ้นหูและเต็มไปด้วยความโอหังดังขึ้นมาจากทางหน้าร้าน พร้อมกับร่างของกลุ่มคนในชุดคลุมสีน้ำเงินครามที่เดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ

"โลหะก้อนนั้น... นายน้อยจ้าวต้องการมัน!"