ครอบครัวเฉิงที่หนานกิงเป็ครอบครัวเล็ก ๆ ที่มีลูกชายคนโต ลูกสาวคนรองและลูกสาวคนเล็กอยู่ร่วมกัน เฉิงไป๋ฮวาคือลูกสาวคนเล็กของบ้านนี้ เธอถูกใช้งานมาั้แ่เด็กโดยไม่เคยเอ่ยปฏิเสธ ส่วนพี่ชายพี่สาวที่ถูกเลี้ยงดูแตกต่างกันอย่างฟ้ากับเหว พวกเขามีเสื้อผ้าใหม่ ของเล่นใหม่ ได้รับอาหารดี ๆ ได้เรียนโรงเรียนดี ๆ แต่เธอที่เป็ลูกคนเล็กกลับถูกรังเกียจจากแม่ตัวเองที่หวังจะมีลูกชายอีกคนแต่ดันคลอดลูกสาวเป็เธอออกมา เธอจึงต้องเป็ที่รองมือรองเท้าของทุกคนในบ้านมาโดยตลอด
แม้กระทั่งเธอแต่งงานออกไปแล้ว เธอยังต้องนำเงินของครอบครัวมามอบให้บ้านเดิม ทั้งยังต้องทำงานบ้าน ทำอาหารให้พวกเขาอีก กระทั่งสามีของเธอรู้เข้า เขาไม่พอใจในตัวเธอมากที่เธอทำให้ครอบครัวลำบากเพราะเอาเงินทั้งหมดไปให้บ้านเดิมจนลูกชายและลูกสาวต้องตายเพราะขาดสารอาหาร เขาขอหย่าเธอทันทีที่ฝังศพลูกทั้งสองคน ั้แ่นั้นมาเฉิงไป๋ฮวาก็ต้องกลับไปอยู่บ้านเดิมและถูกเอาเปรียบทุกอย่าง กระทั่งอาหารเธอยังไม่ค่อยได้กิน เนื่องจากพี่ชายกับพี่สะใภ้้าให้ลูก ๆ ของพวกเขากินมากกว่าจะให้เธออิ่ม กระทั่งวันหนึ่ง เธอแอบได้ยินสิ่งที่คนในบ้านพูดกันเื่จะเอาเปรียบเธออย่างไรและหาว่าเธอเป็คนโง่เขลาที่กตัญญูมากจนบ้าไปแล้ว วันนั้นจึงเป็วันสุดท้ายที่คนในบ้านได้พบเธอ ด้วยเฉิงไป๋ฮวารับความเ็ปทางใจไม่ไหวอีกต่อไป เธอจึงไปะโน้ำตายและสาบานว่าหากชาติหน้ามีจริงขอให้เธอไม่มีคนเหล่านี้เป็ครอบครัวของเธออีก
แต่เหมือนกับ์กลั่นแกล้ง เธอตายก็จริง แต่ก็ย้อนเวลากลับมาตอนที่เธอกำลังจะแต่งงาน โดยวันนั้นพี่สะใภ้ไม่พอใจเธอจึงผลักเธอจนล้มหัวกระแทกผนังจนสลบไปเพราะเื่ที่เธออยากแต่งงาน พวกเขากลัวว่าจะไม่มีคนทำงานบ้านต่าง ๆ และให้เงินพวกเขาอีก จึงเกิดการทะเลาะกันขึ้นจนเธอได้รับาเ็ในตอนเช้า
หลังฟื้นตื่นขึ้นมาเฉิงไป๋ฮวายังสับสนกับเวลาอยู่ เธอแน่ใจว่าเธอตายไปแล้ว แต่เหตุใดเธอถึงได้นอนอยู่ในห้องเก็บของห้องเดิมที่เธอใช้ชีวิตอยู่จวบจนกระทั่งเธอตายไปอีกเล่า
เฉิงไป๋ฮวามองไปรอบ ๆ ห้องเก่า ๆ เล็ก ๆ ของตนเองอย่างสะท้อนใจ เธอได้แต่ต่อว่า์ว่าเหตุใดจึงยังส่งเธอกลับมาที่นี่อีก เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่กับคนใจร้ายพวกนี้อีกต่อไปแล้ว
“แค่หัวแตกแค่นี้กลับนอนเหมือนตายแล้ว นังไป๋ฮวา!!! เมื่อไหร่จะออกมาทำกับข้าวห๊ะ! คนอื่นกลับมาพวกเขาจะกินอะไร”
เสียงพี่สะใภ้ใจร้ายร้องดังเข้ามาที่ห้องเล็ก ๆ ของเธอ เฉิงไป๋ฮวาสะดุ้งสุดตัวจากปฏิกิริยาตอบสนองของตนเองดั่งในอดีต เธอหันมองปฏิทินก็พบว่านี่เป็วันก่อนที่เธอจะแต่งงานในเดือนหน้านี้แล้ว คนรักของเธอที่พบกันในที่ทำงานขอเธอแต่งงานเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาสงสารที่เธอถูกคนในบ้านรังแกอยู่เสมอจนร่างกายดูเหมือนคนขาดสารอาหารตลอดเวลา เขาจึงขอคบกับเธอเพื่อเลี้ยงข้าวเธอในบางวัน ด้วยว่าเธอเองไม่เคยได้เงินไปทำงานเลย อาหารเที่ยงเธอต้องอดทุกมื้อโดยเธอกินแค่น้ำเปล่าเพื่อประทังความหิวได้เท่านั้น แถมอาหารเช้ากับเย็นเธอได้กินเพียงโจ๊กข้าวที่มีแต่น้ำเท่านั้น ด้วยเหตุผลว่างานของเธอไม่ได้ใช้แรงงานอันใด เธอจึงไม่จำเป็ต้องกินอาหารดี ๆ อย่างพวกเขา
ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว เฉิงไป๋ฮวาไม่คิดจะเป็วัวเป็ม้าให้ใครโขกสับอีก เธอจะพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองและรักษาครอบครัวใหม่ของเธอให้ได้ในชาตินี้ เพื่อตอบแทนความเมตตาของสามีเธอที่มีให้มาตลอด ส่วนใครที่ร้ายกับเธอ เธอจะเอาคืนพวกมันให้หมด ในเมื่อพวกเขาไม่คิดว่าเธอเป็ครอบครัวเดียวกัน เธอก็ไม่ควรคิดว่าพวกเขาเป็ครอบครัวเธอเช่นกัน
เฉิงไป๋ฮวาเพิกเฉยกับการเรียกของพี่สะใภ้ เธอยังปวดหัวไม่หายจากาแ คนพวกนี้ใจร้ายจริง ๆ แม้แต่จะพาเธอไปทำแผลที่ รพ. ก็ยังไม่คิดจะทำ เธอได้แต่หัวเราะตัวเองที่โง่มากในชีวิตก่อนพร้อมน้ำตาที่ร่วงหล่น ครั้งนี้จะเป็ครั้งสุดท้ายที่เธอจะเสียน้ำตาให้กับคนพวกนี้ หลังจากนี้ไปเธอจะเข้มแข็งให้มากกว่าเดิมเพื่อเฉียนหลงกับลูก ๆ เท่านั้น
หวางฮุ่ยที่เรียกเฉิงไป๋ฮวาหลายรอบแล้วก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ เธอยิ่งโมโหจนทุบประตูแทบจะพังเพราะไป๋ฮวาล็อกประตูก่อนเข้ามานอนพัก เฉิงไป๋ฮวาที่เคยคิดว่าพี่สะใภ้เป็คนดีมาตลอด ตอนนี้เธอกระจ่างแก่ใจแล้วว่าไม่มีใครดีกับเธอเลยแม้แต่คนเดียว พี่ชายกับพี่สาวของเธอมาขอเงินที่แม่ของเธอซึ่งเก็บเงินเดือนของเธอตลอดทุกเดือน จนทำให้ทุกวันนี้เธอยังถูกด่าว่าว่าไม่มีประโยชน์ตลอดเวลาที่แม่ไม่มีเงิน เธอไม่เคยปริปากบ่นเวลาใครด่าว่า เธอไม่เคยท้อที่จะกตัญญูกับแม่ของเธอมาก่อน แต่ตอนนี้เธอหมดสิ้นแล้วกับคำว่าแม่และครอบครัว
หวางฮุ่ยเมื่อเห็นว่าเฉิงไป๋ฮวาไม่ออกมาจริง ๆ ก็ได้แต่เดินตึงตัง ๆ ไปทำอาหารเอง เธอยิ่งไม่ชอบทำงานบ้านและอาหารมาแต่ไหนแต่ไร ปกติเธอจะใช้น้องสามีโง่ ๆ คนนี้ทำมาโดยตลอดด้วยการพูดจาหวานหูให้เธอทำให้ แต่วันนี้ในเมื่อหวางฮุ่ยเป็คนผลักจนเฉิงไป๋ฮวาาเ็ เธอจึงต้องรับผิดชอบงานต่าง ๆ ด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นแม่สามีเธอคงบ่นเป็หมีกินผึ้งแน่
อีกไม่นานสามีกับพ่อสามีก็จะกลับจากทำงานกันแล้ว ส่วนแม่สามีของเธอก็ไปคุยและเล่นไพ่กับพวกเพื่อนบ้านเหมือนทุกวัน พวกเขาคงจะหิวมากถ้าไม่เห็นอาหารบนโต๊ะ เธอยังไม่อยากถูกใครตำหนิ หวางฮุ่ยจึงต้องจำใจทำอาหารด้วยตัวเองก่อนที่พวกเขาจะกลับมา
เฉิงไป๋ฮวานอนคิดว่าเธอจะทำอย่างไรต่อจากนี้ไป เพราะเงินของเธอถูกแม่แจกจ่ายออกไปแล้ว โดยที่เธอไม่เคยมีเสื้อผ้าใหม่ ๆ ใส่เลยั้แ่เด็ก เสื้อผ้าของเธอทุกตัวมาจากเสื้อผ้าเก่าของพี่สาว หากเธอต้องออกจากบ้านนี้เธอจะต้องมีเงินก่อน ซึ่งอีกไม่กี่วันก็จะสิ้นเดือนแล้ว
เฉิงไป๋ฮวาจำเป็จะต้องหาข้ออ้างในการไม่มอบเงินเดือน 400 หยวนให้กับพวกเขา ด้วยว่าเธอไม่ได้รับอนุญาตให้เรียนหนังสือเหมือนพี่ชายกับพี่สาว เธอจึงจบแค่ชั้น ม.3 เท่านั้น