เกิดใหม่เป็นภรรยาสุดโหดยุค​ 80 (จบ)

         บทที่ 37 อสูรภูมิในโลกมนุษย์(1)

        สวี่ชิงถูกกระตุ้นโดยคำพูดของหญิงสูงวัยทันที “ทำไมต้องทุกข์ทรมานล่ะคะ?”

        หญิงสูงวัยยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมพูดกับสวี่ชิงอย่างมีเลศนัย “เพราะภรรยาของติงชางเหวินไม่ใช่คนธรรมดาน่ะสิ หล่อนเปี่ยมด้วยชื่อเสียงและอำนาจ ก้าวร้าวและไร้เหตุผล อึดถึกบึกบึนราวกับชายหนุ่ม แถมยังเสียงแหลมปรี๊ด ฉันเคยได้ยินมาว่าตอนที่ผู้เชี่ยวชาญติงถูกส่งมาที่นี่ ภรรยาของเขาก็คอยดูแลพ่อแม่สามีอยู่ที่บ้านอย่างกตัญญู”

        สวี่ชิงขมวดคิ้วพร้อมครุ่นคิด แสดงว่าภรรยาของติงชางเหวินไม่เพียงทรงพลัง แต่ยังเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ด้วย

        ยิ่งหญิงสูงวัยบอกเล่าเรื่องราวมากเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งมีความสุขมากจนไม่อาจหยุดได้ “อีกอย่าง ติงชางเหวินก็ไม่ใช่คนดีอะไร เขาคบหาผู้หญิงไปทั่ว ถูกภรรยาจับได้ไม่รู้กี่ครั้ง มีครั้งหนึ่งที่หญิงชู้ถูกจับเปลื้องผ้าประณามอยู่กลางถนนด้วย”

        สวี่ชิงนึกภาพฟางหลานซินเปลือยกายล่อนจ้อนพร้อมโดนประณามอยู่กลางถนน เพียงเท่านั้นก็ทำให้เธอมีความสุขอย่างมาก

        เธอเผยสีหน้าเป็นกังวลทันที “ฉันจะกลับไปบอกแม่เลี้ยง หวังว่าหล่อนและผู้เชี่ยวชาญติงจะเลิกติดต่อกันเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา”

        คุณป้าเอามือป้องปากก่อนจะเอนตัวกระซิบสวี่ชิง “ตอนนี้ภรรยาของติงชางเหวินกลับมาจากบ้านแม่ของหล่อนแล้ว พวกเขาควรระวังตัวให้ดี”

        หลังพูดจบนางก็ถอนหายใจยาว แววตาเปี่ยมด้วยความกังวล กลัวว่าครอบครัวอาจต้องบ้านแตกสาแหรกขาด

        คุณป้านึกยกย่องสวี่ชิงว่าเป็นหญิงที่มีจิตใจดีและชอบธรรม 

        ก่อนจากไป สวี่ชิงก็ย้ำกับคุณป้า “คุณป้าอย่าบอกเรื่องนี้กับใครทั้งนั้นนะคะ” 

        คุณป้าตบหน้าอกด้วยความมั่นใจ “ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่นำเรื่องนี้ไปพูดกับใครอย่างแน่นอน เธอเชื่อใจป้าได้”

        สวี่ชิงยิ้ม รู้ดีว่ายิ่งห้ามมากเท่าใด คุณป้าก็ยิ่งแพร่งพรายเร็วขึ้นเท่านั้น

        คนปากหอยปากปูชอบนินทาเช่นนี้ไม่มีทางเก็บความลับไว้คนเดียวได้ แน่นอนว่านางคงอดใจรอที่จะเล่าให้คนอื่นฟังไม่ไหวแล้ว 

        สวี่ชิงกลับมาถึงซอยฮวยซู่อย่างอารมณ์ดี ระหว่างทางเธอได้ซื้อเค้กพุทราที่ทำสดใหม่มาฝากคุณย่า

        เมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าเฟิงซูฮวากำลังจับหนอนอยู่ในสวนผัก นางใช้ไม้ขนาดเล็กเขี่ยหนอนทั้งหมดบนใบผักลงใส่จานเล็ก ๆ ในมือ

        สวี่ชิงจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “คุณย่ากำลังทำอะไรกับหนอนพวกนี้เหรอคะ?” 

        เฟิงซูฮวายิ้ม “ย่ากำลังให้อาหารพวกมัน”

        นับตั้งแต่พิฆาตสี่เก่าแตกสลาย นางก็หยุดเลี้ยงกู่ แต่ถ้าจะทำให้ดวงตาของโจวจินหนานดีขึ้น เขาก็ต้องเลี้ยงกู่ที่มีพลังมากกว่าเพื่อให้ดูดกลืนพิษในร่างกายของตัวเอง

         เพื่อความสุขในชีวิตของหลานสาว นางจึงเต็มใจที่จะทำมันอีกครั้ง

        เมื่อสวี่ชินนึกภาพหนอนที่คลานยั้วเยี้ยไปมาทุกที่ หนังศีรษะก็รู้สึกชาขึ้นมา แต่ก็ยังมีความกล้าที่จะช่วยเฟิงซูฮวาจับมัน

        หลังจากสังเกตอย่างถี่ถ้วนก็พบว่าหนอนบนใบผักไม่เหล่านี้ไม่เหมือนกับหนอนที่หล่อนเคยเห็น แม้จะมีสีเขียว แต่กลับโปร่งใสจนมองเห็นของเหลวสีขาวข้างใน

        ทุกการเคลื่อนไหวล้วนน่าขยะแขยง

        สวี่ชิงไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ถาม หลังจากช่วยเฟิงซูฮวาป้อนอาหารหนอนเหล่านี้แล้วก็ล้างมือ เดินไปนั่งบนสนามหญ้า และตบกระเป๋าของตัวเอง “คุณย่าคะ ลองเดาสิคะว่าฉันเอาอะไรกลับมาให้?”

        ฟางซูฮวาย่นจมูก “เค้กพุทรา เค้กพุทราที่ครอบครัวหลินขาย!”

        สวี่ชิงหัวเราะ “คุณย่านี่น่าทึ่งจังเลยนะคะ แค่ดมก็รู้แล้วเหรอคะว่าเป็นเค้กพุทราของใคร?”

        เธอกล่าวพร้อมหยิบเค้กพุทราที่ห่อด้วยกระดาษทาน้ำมันออกจากกระเป๋าก่อนจะยื่นให้เฟิงซูฮวา

        เฟิงซูฮวาหยิบเค้กพุทราขึ้นพร้อมกล่าวอย่างร่าเริง “เค้กพุทราที่ครอบครัวหลินทำนั้นอร่อยมาก พุทราสีแดงสด ลูกใหญ่ ไร้รสขม แถมยังใช้แป้งขาวทำอีกด้วย รสชาติอร่อยไร้ที่เปรียบ”

        สวี่ชิงยิ้มขณะจ้องมองเฟิงซูฮวาที่ค่อย ๆ ละเลียดกินเค้กพุทรา แม้เวลาจะล่วงเลยไปหลายปี แต่ท่าทางของหญิงชราผู้นี้ยังคงเหมือนเดิม

        ท่าทางสง่างามสลักลึกอยู่ในกระดูกของนาง เป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่สามารถเรียนรู้ได้

        สวี่ชิงเงยหน้ามองดูเฟิงซูฮวาที่กินเค้กพุทราอย่างเพลิดเพลิน

        หลังจากที่เฟิงซูฮวากินเค้กพุทราแล้ว สวี่ชิงก็นำทะเบียนสมรสที่ได้รับมาให้นางดู “คุณย่าคะ นี่คือทะเบียนสมรสของฉันและโจวจินหนานค่ะ”

        เฟิงซูฮวารีบลุกขึ้นทันที “เดี๋ยวก่อนนะ ย่าขอล้างมือแล้วจะมาดู”

        นางล้างมือด้วยสบู่เหลวกลิ่นหอมอย่างประณีตและระมัดระวัง หลังเช็ดมือจนแห้งก็นำเอาทะเบียนสมรสของสวี่ชิงมาชื่นชม “เยี่ยม เยี่ยม ชิงชิงกำลังจะไปเป็นสะใภ้บ้านอื่นแล้วสินะ”

        สวี่ชิงรู้สึกเขินอายอย่างอธิบายไม่ถูก “คุณย่าคะ ยังไงเราก็จะยังอยู่ด้วยกันนะคะ” 

        เฟิงซูฮวาอ่านอย่างระมัดระวังอยู่หลายรอบ จากนั้นจึงหรี่ตาพร้อมยิ้มให้สวี่ชิง “ตอนนี้ทุกอย่างกำลังดีขึ้น อนาคตของหลานก็จะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”

        สวี่ชิงพยักหน้า “ค่ะ มันจะต้องดีขึ้น พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปที่บ้านของคุณโจว คุณย่าอยากไปด้วยกันไหมคะ?”

        เฟิงซูฮวารู้สึกเศร้าใจทันที นี่เป็นครั้งแรกที่สวี่ชิงจะไปยังบ้านของชายหนุ่ม แต่กลับไม่มีญาติผู้ใหญ่ไปพร้อมกับเธอเลย

        เรื่องนี้ส่งผลกระทบโดยตรงต่อเธอ เพราะแน่นอนว่าสวี่จื้อกั๋วและแม่เลี้ยงของสวี่ชิงไม่ยอมไป

        “พรุ่งนี้ย่าจะไปกับหลาน”

        สำหรับอาหารเย็น เฟิงซูฮวาขอให้สวี่ชิงก่อไฟเพื่อที่นางจะต้มโจ๊กมันหวานและผักใบเขียว

        สวี่ชิงรู้เพียงว่าผักใบเขียวมีรสขมปนหวานเล็กน้อย นี่อาจเป็นรสชาติของผักหลายชนิดที่ผสมปนเปกัน

        เฟิงซูฮวาผลักจานไปตรงหน้าสวี่ชิง “กินเยอะ ๆ อาหารจานนี้ล้วนมีประโยชน์และดีต่อหลาน” 

        สวี่ชิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอดทนกินให้หมด

        ก่อนเข้านอน หญิงสาวก็รู้สึกราวกับมีกระแสน้ำอุ่นไหลเวียนในท้อง ซึ่งทำให้รู้สึกสบายอย่างมาก จนสงสัยว่าคุณย่าแอบใส่อะไรเข้าไปในนั้นหรือไม่?

        แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ต้องดีต่อร่างกายอย่างแน่นอน 

        เธอหลับสนิทโดยไม่ฝันจนถึงรุ่งสาง 

        เมื่อตื่นนอนตอนเช้า เฟิงซูฮวาก็สวมชุดสีทองอ่อนที่ไม่เคยสวมมาก่อน คอเสื้อถูกปักเป็นลายเมฆาม้วน ปักขอบลายด้วยดิ้นทอง เห็นได้ชัดว่าเป็นวัสดุถักทอที่ยอดเยี่ยมยิ่ง

        ในยุคที่สีน้ำเงินและสีเทาเข้มเป็นที่นิยมเช่นนี้ มีคนหนุ่มสาวเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สวมเสื้อผ้าสีสดใส ยิ่งผู้สูงวัยแล้วยิ่งไม่มีใครทำเลย

        ผมของนางถูกชโลมด้วยน้ำมันกุ้ยฮวา หวีอย่างเรียบร้อยไว้ด้านหลังศีรษะด้วยหวีซี่ละเอียด เกล้าเป็นมวยปักด้วยปิ่นไม้มะเกลือดูเรียบง่าย

        สวี่ชิงโอบกอดเฟิงซูฮวาจากด้านหลังด้วยสองแขน “คุณย่าสวยมากเลยค่ะ ลายของชุดนี้ก็ดูงดงาม นี่คือผ้าอะไรเหรอคะ?”

        เฟิงซูฮวาดึงมุมเสื้อของหล่อน “นี่คือผ้าลายเมฆาม้วนที่ย่าเก็บไว้นานแล้ว”

        สวี่ชิงหัวเราะ “สวยมากเลยค่ะ ยิ่งคุณย่าใส่ก็ยิ่งดูเหมือนคุณหญิงคุณนายเลย”

        เฟิงซูฮวากะพริบตา ระงับความทรงจำในหัวใจพร้อมโบกมือ “พูดจาอะไรไร้สาระจริง ๆ ย่าเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว รีบกินรีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสายเอา” 

        หลังรับประทานอาหารเช้าอย่างเร่งรีบ สวี่ชิงก็เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีขาวแถบแดงพาเฟิงซูฮวาขึ้นรถบัสไปยังบ้านตระกูลโจว 

        เมื่อสวี่ชิงและเฟิงซูฮวามาถึงมหาวิทยาลัยประจำมณฑล ก็พบนักศึกษามากมายที่กำลังเร่งรีบเข้าเรียน

        เฟิงซูฮวาหยุดเดิน หรี่ตาลง ถือไม้ค้ำพร้อมกล่าวต่อสวี่ชิง “น่าเสียดาย ถ้ามีโอกาส ย่าก็อยากให้หลานเรียนหนังสือ”

        สวี่ชิงจับแขนเฟิงซูฮวาด้วยรอยยิ้ม “ค่ะคุณย่า ฉันจะสมัครเรียนภาคค่ำเพื่อไม่ให้รบกวนเวลาทำงานในตอนกลางวันนะคะ”

        เฟิงซูฮวาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “อืม นั่นเป็นความคิดที่ดี”

        จากนั้นทั้งสองก็เดินไปที่บ้านของตระกูลโจวอย่างเชื่องช้า

        เมื่อไปถึง สวี่ชิงก็ประหลาดใจอย่างมาก เธอไม่คิดว่าทุกคนในตระกูลโจว แม้กระทั่งโจวลี่หงจะอยู่ที่นี่ 

        หล่อนนั่งข้างฟ่านเจี๋ยและหลิวเหวินผิงผู้เป็นลูกสาว

…………………………………………………………………………………………………………………… 

(1)อสูรภูมิในโลกมนุษย์ (人间修罗场) หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่มีความสลับซับซ้อน มักใช้เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ เช่น หญิงหรือชายที่เกี่ยวข้องในความสัมพันธ์ปรากฏตัวในโอกาสเดียวกัน

สารจากผู้แปล

ชิงชิงหาสายสืบถูกคนแล้วค่ะ ป้าขายไอติมนี่อีกไม่นานก็คงจะเอาไปเล่าจนรู้กันทั่วทั้งบางแน่ แล้วเมียหลวงของชู้ก็คงจะมาเล่นงานนังแม่เลี้ยง

เจออดีตคนรักของจินหนานเสียแล้ว มันต้องมีเรื่องน่าปวดหัวตามมาแน่ๆ

ไหหม่า(海馬)