ตอนที่ 22 การตอบรับของเฮ้าร์และวีต้า
ใน่การคืนการ์เวลและการ์ลอสอยู่ภายในบ้านของเขาเพื่อรอใครบางคนมาหาเขาซึ่งในตอนนั้นเองประตูห้องโถงในบ้านก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของคนสองคนที่เดินเข้ามาซึ่งทั้งสองคนนั้นก็คือวีต้าและเฮ้าร์นั้นเอง.....
“พวกเ้ามาช้านะ?” การ์เวลส่งเสียงพูดขึ้นหลังจากที่ทั้งสองก้าวเท้าเข้ามาแล้ว.....
“พวกเราพึ่งตกลงกับชาวบ้านเสร็จเลยมาช้า” วีต้าตอบพร้อมกับเปิดผ้าคลุมหัวออก.....
“แล้วสรุปผลว่ายังไง?” การ์เวลพูดขึ้นเื่ในทันที.....
“พวกเราและชาวบ้านยินดีที่จะอยู่ภายในธงและการดูแลของท่านเ้าเมืองคนใหม่แต่พวกเรายังคงไม่ไว้ใจเขาเต็มร้อยนัก หวังว่าท่านพี่จะให้เวลาพวกเราอีกสักหน่อย”วีต้าตอบกลับอีกครั้งถึงผลการตัดสินใจที่นางและชาวบ้านได้พูดคุยกันมา.....
“เื่นั้นไม่มีปัญหาข้าเองก็เข้าใจเ้าดีถึงความรู้สึกที่ไม่ดีกับเ้าเมืองคนเก่า”การ์เวลรู้และเข้าใจวีต้าดีว่านางรู้สึกเ็ปมากแค่ไหนกับเ้าเมืองคนเก่าที่ทำกับครอบครัวของนางไว้เมื่อตอนที่เ้าเมืองคนเก่ายังอยู่.......
“ข้าเองก็เช่นกันคนของข้าบอกว่าพวกเขายินดีที่จะอยู่ที่นี่ภายใต้การดูแลของท่านเ้าเมืองแต่ก็มีบางคนที่ยังรู้สึกหวาดระแวงอยู่ดังนั้นแล้วคงต้องใช้เวลาอีกสักพักในการปรับตัวและยอมรับท่านเ้าเมืองอย่างเต็มร้อยส่วนตัวข้านั้นข้ายินดีอยู่ภายใต้ธงของเขา”
ชาวบ้านเฮ้าร์กาเดี้ยนนั้นมีหลายคนที่ยังไม่เชื่อใจเ้าเมืองคนใหม่แต่นั่นมันก็ช่วยไม่ได้เพราะเ้าเมืองคนเก่าได้ทำร้ายพวกเขาไว้เยอะแต่ส่วนตัวของเฮาร์นั้นเขาสามารถมองออกว่าอากอร์นนั้นจริงใจกับพวกเขาแค่ไหนด้วยการเป็นักรบเช่นกันเขาจึงรับรู้ได้โดยไม่ต้องพูดมาก......
“เช่นนั้นก็เยี่ยมไปเลยข้าเชื่อว่าพวกเ้าต้องยอมรับเื่นี้แน่ๆถ้างั้นพรุ่งนี้เจอกันตอนประชุมเช้าแล้วกันนะ”การ์เวลพูดอย่างดีใจที่เห็นว่าทั้งสองคนยอมตกลงที่จะอยู่ที่นี่และยอมรับใช้อากอร์นภายใต้ธงรบของเขา.....
ตกลง!!
เมื่อทั้งสามพูดคุยกันเสร็จพวกเขาต่างก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนในสถานที่ของตัวเองซึ่งในวันแรกนั้นยังมีชาวบ้านหลายคนที่ไม่มีบ้านพักเป็ของตนเองต้องอาศัยอยู่ในบ้านของครอบครัวอื่นไปก่อนชั่วคราวซึ่งพวกเขาก็สามารถยอมรับกันได้......
เพราะยังมีวัสดุก่อสร้างเตรียมเอาไว้ให้จำนวนมากพอสำหรับสร้างบ้านเรือนเพิ่มให้พอจำนวนคนที่ยังเหลืออยู่ดังนั้นในเช้าวันถัดไปพวกเขาก็คิดจะช่วยกันลงมือสร้าง......
เช้าวันถัดมา......
ณ ปราสาทเ้าเมืองกลางเมืองภายในห้องโถงประชุม......
“สวัสดีตอนเช้าทุกคน”
“คารวะท่านอากอร์น!!”
เสียงกล่าวคำทักทายดังขึ้นหลังจากที่อากอร์นเดินเข้ามาในห้องประชุมและกล่าวทักทายทุกคนก่อนซึ่งคนที่อยู่ภายในห้องประชุมนี้ส่วนใหญ่แล้วก็เป็คนเดิมๆ ที่เคยเข้าร่วมเพิ่มเติมแค่เฮ้าร์กับวีต้าและคนสำคัญของพวกเขาที่เป็สภาหมาบ้านอีกฝ่ายละสามคนเท่านั้น.....
“เป็อย่างไรบ้านท่านวีต้า ท่านเฮ้าร์?” อากอร์นเปิดปากถามขึ้นด้วยรอยยิ้มพร้อมกับจ้องมองไปยังเฮ้าร์และวีต้าที่นั่งอยู่ข้างๆกับการ์เวล......
ครืดดดด!!
ทั้งสองคนยืนขึ้นพร้อมกันและพูดขึ้นพร้อมกับว่า“ทุกอย่างดีเยี่ยมขอรับ/เ้าค่ะ ท่านอากอร์น ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องเลย”ทั้งคู่พูดราวกับเตรียมตัวกันมาอย่างนั้นแหละ......
“เช่นนั้นข้าก็ดีใจแล้วขอเพียงทุกคนดีใจและมีความสุขข้าเองก็มีความสุขไปด้วย” อากอร์นยังคงพูดไปเรื่อยๆโดยไม่ถามถึงเื่นั้นในตอนนี้ซึ่งเขารู้ว่าไม่ควรรีบและควรให้เวลาพวกเขาในการตัดสินใจไปก่อน เขาเลยไม่พูดถึงมันและพยายามพูดเื่อื่น......
ตุบ!!
“เรียนท่านอากอร์นข้าน้อย เฮ้าร์หัวหน้าหมู่บ้านเฮ้าร์กาเดี้ยนขอปฏิญาณตนให้สัตย์สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อท่านบารอน อากอร์น ไลอ้อนนับแต่บัดนี้เป็ต้นไป!!” จู่ๆเฮ้าร์ก็ชันเข่าของเขาลงข้างหนึ่งและกล่าวคำปฏิญาณตนออกมาด้วยเสียงที่ดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถงประชุม......
ตุบ!!
“ข้าน้อย วีต้า ไวโอเลส หัวหน้าหมู่บ้านไวโอเลสขอปฏิญาณตนให้สัตย์สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อท่านบารอน อากอร์น ไลอ้อนนับแต่บัดนี้เป็ต้นไป!!” จากนั้นก็เป็วีต้าที่เป็คนกล่าวคำปฏิญาณตนต่อจากเฮ้าร์......
“ข้าน้อย........ขอปฏิญาณตนให้สัตย์สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อท่านบารอนอากอร์น ไลอ้อน นับแต่บัดนี้เป็ต้นไป!!”
“ข้าน้อย........ขอปฏิญาณตนให้สัตย์สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อท่านบารอนอากอร์น ไลอ้อน นับแต่บัดนี้เป็ต้นไป!!”
นอกจากเฮ้าร์และวีต้าแล้ว อีกหกคนที่เข้าร่วมประชุมใหม่ในครั้งนี้ต่างก็กล่าวคำปฏิญาณตนที่จับใช้และซื่อสัตย์ต่ออากอร์นเช่นกัน......
“ทุกคนลุกขึ้นเถอะ ข้ายินดีอย่างมากที่ทุกคนยินดีมาช่วยเหลือข้า”อากอร์นเองไม่คิดว่าเฮ้าร์และวีต้าจะยอมรับใช้เขาและอยู่ภายใต้ธงของเขาเร็วเช่นนี้......
“หลังจากที่ท่านทั้งสองรวมเป็หนึ่งในธงรบของข้าต่อไปนี้ทุกคนก็คือคนของเมืองเซนต์จูรี่และเป็คนของข้าด้วยเช่นกันและในฐานะที่เป็คนของข้าข้าจะขอมอบของจำเป็เหล่านี้ให้กับท่านการ์เวล ท่านเฮ้าร์ท่านวีต้าและเ้า.....การ์ลอส!!”
อากอร์นพูดเสร็จเขาก็ขยับมือของเขาหนึ่งครั้งก่อนจะมีชุดเกราะและอาวุธชั้นยอดสี่ชุดปรากฏออกมาที่เบื้องหน้าของคนทั้งสี่คน......
“ชุดเกราะกับอาวุธพวกนี้มัน?!” ดวงตาของการ์ลอสลุกวาวขึ้นอย่างใเมื่อเห็นชุดที่เบื้องหน้าของเขาเพราะชุดเกราะนี้เป็ชุดเกราะเต็มตัวที่ดูน่าเกรงขามมากสำหรับเขาส่วนดาบเองก็ดูเงาวาวและคมเป็อย่างมาก.....
ส่วนของการ์เวลนั้นทั้งชุดเกราะกับอาวุธของเขาเองก็มีลักษณะคล้ายๆกับของการ์ลอสเลยเพียงแต่อาวุธของเขาเป็กระบองลูกตุ้ม เพราะอากอร์นจงใจให้พวกเขาทั้งคู่เหมือนกันส่วนของวีต้านั้นเป็ชุดเกราะรัดรูปสีเงินผสมน้ำเงินเล็กน้อยและดาบเรียวที่ดูคมกริบ.....
ส่วนคนสุดท้ายเฮ้าร์ของที่เขาได้นั้นเป็ชุดเกราะเต็มตัวกับหมวกปิดบังใบหน้าที่ดูดุดันคล้ายรูปร่างของเขากับกระบองลูกตุ้มอันใหญ่ที่เหมาะมือซึ่งอาวุธเดิมของเขาก็เป็กระบอกเหล็กธรรมดาอันหนึ่งซึ่งการได้กระบองลูกตุ้มอันใหม่นี้มันได้ช่วยทำให้เขารู้สึกเืสูบฉีดมาก......
“ขอบคุณท่านอากอร์น!!”
“เื่เล็กน้อย ก็แค่ชุดเกราะกับอาวุธทั่วๆ เท่านั้นหากในอนาคตพวกเ้าทำผลงานได้ของรางวัลที่พวกเ้าจะได้ก็จะมากขึ้นไปอีกเอาละวันนี้ข้าขอปิดการประชุมแค่นี้ พวกเรายังมีงานอีกมากที่ต้องทำรวมถึงการฝึกกำลังทหารด้วย”
ขอรับท่านอากอร์น!!
เมื่อเลิกประชุมแล้วทั้งหมดต่างก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ของตนเองซึ่งหน้าที่หลักของอากอร์นและเหล่าอัศวินของเขาในตอนนี้ก็คือการฝึกซ้อมทหารรวมถึงการ์เวลและการ์ลอสด้วยที่เข้าร่วมฝึกแต่ในครั้งนี้จะมีวีต้ากับเฮ้าร์อีกสองคนที่ขอร่วมฝึกด้วย.....
หนึ่งเดือนผ่านไป.......
ย้า!!
เคร้ง!! เคร้ง!! เคร้ง!!
“หยุดการซ้อมได้!!”
เสียงร้องะโสั่งของเรเว่นดังขึ้นหลังจากที่พวกเขาฝึกกันมาตลอด่เช้าของวันสุดท้ายตามกำหนดฝึกที่พวกเขาตั้งเอาไว้.......
“ทำไมท่านเรเว่นถึงได้สั่งให้หยุดกัน ข้ากำลังมันมือเลย!”
“นั่นซิ!! ข้ากับเ้ายังไม่รู้ผลเลยว่าใครเหนือกว่ากันทำไมถึงสั่งให้หยุดซ้อมละ?”
“นี่พวกแกไม่ได้ดูเวลาหรือยังไงกัน นี่มันเที่ยงแล้วได้เวลาพักแล้วโว้ย!!”
“จริงหรือเนี่ย? ทำไมมันไวอย่างนี้วะ!!ยังไม่ทันได้เหงื่อเลยขอต่อเวลาอีกหน่อยได้ไหม?”
ทหารหลายคนต่างก็ส่งเสียงพูดถามด้วยความสงสัยว่าทำไมเรเว่นถึงได้สั่งให้หยุดซ้อมฝึกในตอนนี้ซึ่งพวกเขาไม่ได้รู้เลยว่าพวกเขาฝึกซ้อมกันมาหลายชั่วโมงแล้วและถึงเวลาพักของพวกเขาแล้วตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้นร่างกายของพวกเขาต่างก็เปลี่ยนไปมาก.....
ทหารหลายคนที่ฝึกซ้อมอยู่เป็ประจำอยู่แล้วพวกเขาก็เพิ่มกำลังและทักษะการใช้อาวุธที่หลากหลายมากยิ่งขึ้นส่วนพวกทหารใหม่นั้นพวกเขาก็สามารถที่จะใช้อาวุธได้ดีขึ้นและเข้าใจหลักของการต่อสู้มากขึ้น.......
ส่วนคนที่ไม่ค่อยฝึกซ้อมนั้นตอนนี้พวกเขาเหมือนกับมีดที่ขึ้นสนิมที่ถูกขัดใหม่จนคมกริบสามารถตัดต้นใหม่ใหญ่ได้อย่างง่ายดายและเร็วกว่าเมื่อตอนก่อนมากจากเดิมที่ชอบบ่นว่าเมื่อไหร่จะพักในตอนนี้พวกเขากับบ่นว่ารีบหยุดพักทำไมเวลาทำให้คนเปลี่ยนไปจริงๆ ........
“วันนี้เป็วันสุดท้ายของการฝึกพื้นฐานแล้วต่อไปจะเป็การฝึกซ้อมจัดขบวนทัพและรูปแบบทัพขนาดย่อยต่างๆซึ่งจะใช้เวลาฝึกฝนมากกว่าสามเดือนด้วยกันหากใครคิดว่าไม่ไหวให้ก้าวเดินออกไปและเลิกเป็ทหารซะ!!”
“พวกเราจะฝึก!!”
“ว่ายังไงนะ?!”
“พวกเราจะฝึก!!”
“ดีมาก!! เช่นนั้นวันนี้พวกแกทั้งหลายก็จงดื่มด่ำกับการฝึกพื้นฐานวันสุดท้ายนี้ซะ!!”
โอ้ว!!
เพียงคำพูดไม่กี่คำก็ทำให้เหล่าทหารใหม่พวกนี้ต่างก็เืเดือดพล่านส่งเสียงโห่ร้องกันอย่างคึกคักในทันที.....
“หลังจากนี้พวกท่านทั้งสามเองก็ควรอยู่ฝึกกับพวกเขาด้วยนะรวมถึงเ้าด้วยการ์ลอส ข้าหวังเอาไว้กับเ้าสูงมาก หวังว่าเ้าจะสามารถจดจำรูปแบบทัพและกระบวนทัพทั้งหมดได้และสามารถที่จะใช้มันได้อย่างดีในการสู้รบ”อากอร์นพูดขึ้นหลังจากที่ทุกคนหยุดพัก.....
เนื่องจากเขาจะอยู่ฝึกกับทุกคนแค่วันนี้เป็วันสุดท้ายเท่านั้นในการฝึกกระบวนทัพและรูปแบบการจัดทัพนั้นเป็หน้าที่ของเรเว่นกับเจมส์วิชที่รับหน้าที่ในการดูแลฝึกซ้อมดังนั้นแล้วตัวเขาและอัศวินอีกสามคนจะออกไปทำภารกิจอื่นที่สำคัญ......
นั้นก็คือภารกิจทำความสะอาดบ้านหรือก็คือภารกิจกำจัดกลุ่มโจรที่อยู่บริเวณโดยรอบนี้ให้หมดรวมถึงสัตว์ร้ายที่อยู่แถวๆนี้ด้วย เพื่อเป็การทำให้เมืองเซนต์จูรี่ปลอดภัยมากยิ่งขึ้นและสามารถที่จะมั่นใจได้ในเื่การขนส่งและการค้าขายอีกด้วย......
เพราะในตอนนี้เมืองเซนต์จูรี่กำลังพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นจำนวนประชากรก็มาถึงหมื่นแล้วในตอนนี้และพื้นที่รกร้างบางส่วนที่ถูกทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ตอนนี้มันถูกเติมเต็มไปด้วยบ้านเรือนและร้านค้าของชาวบ้านแล้ว.........
หากเมืองจากภายนอกเมืองเซนต์จูรี่อาจจะยังเหมือนซากโบราณร้าง แต่หากมองจากภายในแล้วละก็มันก็ไม่ได้ต่างไปจากเมืองขนาดเล็กที่พัฒนามาอย่างยาวนานแล้วและกำลังจะกลายเป็เมืองขนาดกลางในไม่ช้านี้.......
7K
