ตอนที่ 2: แรงค์ F
กลิ่นยาฆ่าเชื้อ
แสงสีขาวของหลอดไฟ
และเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็จังหวะสม่ำเสมอ
คิรันลืมตาขึ้นช้าๆ
เพดานสีขาวเรียบไร้ตำหนิอยู่ตรงหน้า
“…ยังไม่ตายสินะ”
เสียงแหบแห้งของเขาดังแ่เบา
ร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกฉีกออกแล้วประกอบใหม่แบบลวกๆ
เขาพยายามขยับนิ้ว
เจ็บ
แค่การเคลื่อนไหวเล็กน้อยก็เหมือนมีมีดกรีดผ่านเส้นประสาท
แต่สิ่งที่แปลกกว่านั้นคือ—
“เงียบ…”
ไม่มีพลัง
ไม่มีแรงกดดัน
ไม่มีอะไรเลย
เหมือนเขากลายเป็ “คนธรรมดา”
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก
ชายในชุดเครื่องแบบสมาคมฮันเตอร์เดินเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตในมือ
“ในที่สุดก็ตื่นสักทีนะ… คิรัน”
น้ำเสียงไม่ได้มีความเคารพเหมือนเมื่อก่อน
มีแค่ความเรียบเฉย
“ผลตรวจออกแล้ว”
เขาพูดต่อโดยไม่รอคำตอบ
“แกนพลังทั้งหมดพังทลายค่าพลังเป็ศูนย์”
หยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดประโยคที่เหมือนตัดสินชะตา
“ตอนนี้นายคือ—แรงค์ F”
ความเงียบปกคลุมห้อง
คิรันจ้องเพดานเหมือนเดิม
ไม่มีอารมณ์
ไม่มีปฏิกิริยา
“เข้าใจไหมว่ามันหมายความว่ายังไง”
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว
“จากฮันเตอร์อันดับหนึ่งของโลก…กลายเป็ขยะ”
คำพูดนั้นหนักหน่วง
แต่คิรันเพียงหลับตาลง
“…แล้วไง”
คำตอบสั้นๆ ทำให้ชายคนนั้นชะงัก
“นาย—”
“ออกไป”
น้ำเสียงนิ่งเรียบ
แต่มีบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นวาบ
ชายในเครื่องแบบคลิกหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินออกไป
ประตูปิดลง
เหลือเพียงความเงียบอีกครั้ง
—
ไม่กี่นาทีผ่านไป
คิรันค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง
แม้ร่างกายจะต่อต้านทุกการเคลื่อนไหว
เขายกมือขึ้นมอง
มือที่เคยสามารถฉีกสัตว์ร้ายระดับ Sได้
ตอนนี้…สั่นเล็กน้อย
“อ่อนแอจริงๆ”
เขาพึมพำ
แต่ทันใดนั้น—
[ระบบที่ไม่รู้จักใช้งานอยู่]
ตัวอักษรสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ
เหมือนวันนั้นไม่มีผิด
คิรันหรี่ตา
“ในที่สุดก็โผล่มา”
[หน้าต่างสถานะพร้อมใช้งาน]
[คุณ้าเปิดใช้หรือไม่?]
“…เปิด”
ทันทีที่เขาพูด
หน้าจอโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ชื่อ: คิรัน
แรงค์: F
เลเวล: 1
เื: 32/100
มานา: 5/50
พลังโจมตีกายภาพ: 3
ความคล่องตัว: 4
ร่างกาย: 2
พลังโจมตีเวท: 7
โชค: 1
ช่องเสียบหลัก: 0 (ล็อคอยู่)
ทักษะ: —
คิรันมองนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
“…แย่กว่าที่คิด”
ค่าพลังต่ำจนแทบไม่ต่างจากคนธรรมดา
ไม่สิ—อาจแย่กว่าด้วยซ้ำ
แต่เขาไม่ได้แสดงความใ
เพียงแค่เลื่อนสายตาลง
และพบสิ่งหนึ่ง
[สกิลติดตัวที่ซ่อนอยู่: “ผู้รอดชีวิต”]
เมื่ออยู่ในสถานะใกล้ตายจะเพิ่มอัตราการเติบโตอย่างมหาศาล
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น
“น่าสนใจ”
ทันใดนั้น—
[สร้างภารกิจใหม่]
[ภารกิจฉุกเฉิน]
เอาชีวิตรอดเป็เวลา 24 ชั่วโมง
เงื่อนไข: ห้ามอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย
รางวัล: ปลดล็อก ปลดล็อกช่องเสียบหลัก+1
บทลงโทษ: ตาย
คิรันหัวเราะเบาๆ
เสียงแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความหมาย
“บังคับกันั้แ่เริ่มเลยสินะ”
เขามองไปรอบห้อง
เตียงคนไข้
เครื่องมือแพทย์
กำแพงสีขาว
“พื้นที่ปลอดภัย…”
ถ้าอยู่ที่นี่ต่อ
เควสต์ล้มเหลวแน่นอน
เขาค่อยๆ เอาขาแตะพื้น
ความเจ็บแล่นขึ้นทันที
แต่เขายืนขึ้น
แม้ร่างจะสั่น
แม้เืจะซึมผ่านผ้าพันแผล
“เริ่มเลยก็แล้วกัน”
เขาเดินไปที่ประตู
เปิดมันออก
โถงทางเดินเต็มไปด้วยผู้คน
บางคนมองเขาด้วยความใ
บางคนกระซิบ
“นั่นมัน…คิรันไม่ใช่เหรอ”
“ได้ยินว่าแรงค์ F แล้วนี่”
“น่าสมเพช…”
คิรันเดินผ่านไป
ไม่สนใจ
เพราะในหัวของเขา
มีแค่สิ่งเดียว
[24:00:00]
[เริ่มนับถอยหลัง]
เวลาเริ่มนับถอยหลัง
เกมเริ่มแล้ว
และครั้งนี้—
ไม่มีใครช่วยเขาได้
—
นอกอาคารโรงพยาบาล
ท้องฟ้ามืดครึ้ม
ลมพัดแรงผิดปกติ
และในระยะไกล
เสียงไซเรนเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
[คำเตือน: ตรวจพบรอยแยกเล็กน้อย]
คิรันเงยหน้าขึ้น
สายตานิ่งสงบ
“…โชคดีจริงๆ”
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“มีของให้ล่าทันที”
ทั้งที่เขาอ่อนแอที่สุดในชีวิต
ทั้งที่เขาไม่มีพลังเหลือ
แต่เขากลับก้าวไปข้างหน้า
สู่ความอันตราย
โดยไม่ลังเล
—
เพราะนี่คือโลกของ “นักล่า”
และในโลกนี้
คนที่หยุดเดิน
มีแค่ “คนตาย”