มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

มันเดล่า คลับเฮ้าส์ เป็นคลับที่มีสมาชิกมีชื่อเสียงที่สุดในซู่หนาน มีเพียงเศรษฐีที่อยู่ในระดับสูง หรือ บุคคลสำคัญเท่านั้นที่จะเข้ามาในคลับนี้ได้

เหล่ากลุ่มอิทธิพลในเมืองซู่หนานต่างพากันหวังที่จะได้รับบัตรสมาชิกของมันเดล่า เพราะการได้รับบัตรสมาชิกหมายถึงการยืนยันสถานะอย่างหนึ่งในเมืองซู่หนาน ไม่อย่างนั้น ต่อให้ท่านมีเงินนับร้อยล้าน ในสายตาของเหล่าสมาชิก ท่านก็เป็นได้แค่เศรษฐีใหม่เท่านั้น

เมื่อเป็นลูกสาวของซูเซี่ยนปิง ซูเฟยย่อมเป็นสมาชิกของคลับอย่างแน่นอน

เมื่อซูเฟยหยิบบัตรสมาชิกระดับโกลด์ออกมา การ์ดทั้งสองที่ทางเข้า รีบยิ้มประจบ แล้วเชิญเธอกับฉินเฉาเข้าไปข้างใน

คลับแห่งนี้ตั้งอยู่ที่เขตนอกเมือง เพื่อความสงบแล้วแยกตัวออกจากรอบข้าง ก่อนที่จะเข้าไป ฉินเฉาได้กวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างระวัง แม้ว่าเขาจะมาเป็นเพื่อนร่วมงานเลี้ยงกับซูเฟยแค่ในนาม เขาก็ไม่ลืมว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่

นั่นก็คือปกป้องซูเฟย

ภายในของคลับหรูหรา ยิ่งกว่านั้น ที่ผนังยังวาดรูปดอกไม้หลากชนิด ปลา แมลง แล้ว นกที่ผ่อนคลาย ดูเหมือนจะเป็นการวาดแบบโบราณแบบหนึ่ง

เมื่อเดินผ่านทางเข้ามา หนึ่งสิ่งที่สามารถเห็นได้คือ ตู้ปลาขนาดใหญ่พอ ๆ กับผนังที่เต็มไปด้วยปลาหายากแล้วสวยงามหลากชนิด เหมือนกับเป็นการอวดอ้างคอลเล็กชั่นสัตว์เลี้ยงของคุณลุงคนหนึ่ง เหล่าปลาว่ายน้ำอย่างเกียจคร้านไปทั่วอควาเรียม ที่เหล่าคนดูสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

“คุณซู ทางนี้ค่ะ” พนักงานต้อนรับสาวสวยในชุดเดรสที่เหมาะสมยืนอยู่ถัดจากอควาเรียม ทำตัวเหมือนกับเป็นไกด์ของซูเฟย

“ปลาเหล่านี้ต้องแพงมากแน่ ๆ ” ฉินเฉาพึมพำขณะมองไปที่ปลาที่มีขนาดใหญ่กว่าทั่ว ๆ ไป

“อ่า ปลาบางตัวเหล่านี้สามารถซื้อที่ที่นายอยู่ตอนนี้ได้เลยนะ” ซูเฟยพูด

ฉินเฉาน้ำลายไหลแล้วกระซิบ ทำให้ซูเฟยแทบหัวเราะออกมาเสียงดัง

“เป็นปลาที่แพงอะไรขนาดนี้ มันต้องอร่อยมากแน่ ๆ ”

ภายใต้การนำทางของพนักงานต้อนรับ พวกเขาก็ผ่านโถงทางเดินยาวแล้วมาถึงสถานที่เปิด

มันมีโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยอาหารราคาแพง อาหารที่คิดได้แทบจะมีอยู่ในนี้ทั้งหมด

พนักงานชายที่กำลังเดินผ่านทางเดินขณะที่ถือแก้วไวน์ ใครก็ตามที่ต้องการ สามารถหยิบมันใส่เข้าไปในปากของพวกเขาได้ แล้วลิ้มรสของมันอย่างช้า ๆ

บางทีผู้คนในงานนี้มีมากกว่า 50 คน พวกเขาทั้งหมดแต่งกายงดงาม ส่วนมากจะเดินอยู่ในฮอลล์ บางทีก็มีสุภาพบุรุษยืนคุยกันเรื่องการเมือง ธุรกิจ แล้วสาวงาม กลุ่มหญิงสาวเล็ก ๆ ต่างกำลังหยอกล้อกันด้วยเรื่องเล็ก ๆ เหมือนพวกเธอจะกำลังพูดคุยเกี่ยวกับเครื่องสำอางแล้วสามีของพวกเธอ

“นี่เป็นงานเลี้ยงสไตล์บุฟเฟ่ต์” ซูเฟยหยิบแก้วสีอำพันจากมือพนักงาน แล้วพูดกับฉินเฉาด้วยรอยยิ้ม “ฉันรู้ว่านายยังไม่ได้กินอะไรเมื่อตอนเย็น กินอยู่ที่นี่ให้สบายเถอะ!”

แม้ว่าฉินเฉาจะหิว เขาก็ไม่กล้าผละจากข้างตัวซูเฟยแม้ครึ่งก้าว ‘ใครจะรู้ว่านักฆ่าอาจจะซ่อนตัวอยู่ในฮอลล์นี้ก็ได้ ต้องตื่นตัวไว้’ นี่คือสิ่งที่ฉินเฉาคิด เพื่อเตือนไม่ให้เขามองไปที่อาหารที่ยั่วกิเลสนี้ แต่ทำตัวติดกับซูเฟย

“อยู่ที่นี่นายไม่ต้องเป็นห่วง” เมื่อเห็นท่าทางของฉินเฉา ซูเฟยรู้สึกอบอุ่น เธอนำฉินเฉาไปที่โต๊ะ หยิบอาหารจานที่สวยที่สุดบนนั้น แล้ววางใส่ในมือฉินเฉา

“อยู่ที่นี่ กินทุกอย่างที่นายต้องการได้เลย ไม่ต้องห่วงเรื่องของฉัน ที่นี่เป็นคลับเฉพาะ พวกนักฆ่าไม่มีทางลอบเข้ามาที่นี่ได้หรอก”

“ไม่เป็นไร ผมไม่หิว!” ฉินเฉาส่งสัญญาณว่าเขาไม่หิว แต่ท้องของเขาเหมือนว่าจะไม่ได้ตกลงกับปาก มันส่งเสียงออกมา

หน้าหนา ๆ ของฉินเฉาแดงก่ำ ในขั้นนี้ ความอยากอาหารของเขาเพิ่มมากขึ้น แถมเขายังเพิ่งเสร็จจากศึก 2 ศึก การออกแรงของเขาไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

แต่ต่อหน้าซูเฟยมันทำให้เธอเห็นใจเขา

ซูเฟยหัวเราะคิกคัก “เอางี้ละกัน ฉันจะกินเป็นเพื่อนนาย ตกลงมั้ย?”

หลังจากที่ซูเฟยพูดอย่างนั้น ฉินเฉาก็ไม่อายอีกต่อไป เขาหยิบถาดแล้วเริ่มเลือกอาหารจากบนโต๊ะ เขาไม่ลืมที่จะหยิบขาเป็ดอาหารโปรดของเขามาหลายชิ้น

จากนั้น เขาก็ยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับถาดที่เต็มไปด้วยอาหารแล้วเริ่มกินมัน ซูเฟยยืนอยู่ข้าง ๆ เขา พลางมองด้วยรอยยิ้ม แล้วช่วยเขาถือแก้วแชมเปญจากมือของพนักงานเสิร์ฟ เมื่อเห็นมือของฉินเฉาทั้งสองข้างกำลังยุ่งกับการถือจานแล้วส้อม เธอจึงช่วยถือแก้วให้เขา

อัตราความเร็วในการกินของฉินเฉาสามารถเรียกว่าดีที่สุดในโลก แม้ว่านี่จะเป็นงานเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์ แต่ไม่มีใครมาที่นี่เพื่ออาหาร บุฟเฟต์เป็นแค่แนวทางที่จะให้คนเลือกอาหารแล้วเครื่องดื่มอย่างอิสระเพียงแค่นั้น เหล่าหนุ่มสาวผู้ร่ำรวยต่างใช้โอกาสนี้เพื่อสร้างสะพานแล้วทำความรู้จักกับคนอื่น ๆ

สำหรับการกินแบบ ‘กวาดเรียบ’ อย่างนี้เป็นเรื่องน่าอายอย่างมาก เหล่าหนุ่มสาวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ต่างรีบพากันถอยห่าง ไม่มีใครคิดที่จะทำความรู้จักกับตัวกินล้างกินผลาญตัวนี้

แต่เขาไม่สนใจสายตาของคนอื่น ฉินเฉาที่หิวมาก ๆ ยิ่งกว่านั้นถ้าเขาไม่กินให้อิ่ม เขาจะมีแรงไปสู้ได้ยังไง

โดยเฉพาะ เมื่อเขาข้ามผ่านเข้ามาสู่ขั้นกำเนิดจิตนี้ได้แล้ว ความต้องการอาหารของเขายิ่งเพิ่มขึ้น สิ่งที่มีความสุขที่สุดสำหรับเขาก็คือ เขาสามารถกินเท่าไหร่ก็ได้โดยไม่ต้องจ่ายเงิน นี่เป็นความสุขที่เขายึดมั่น

ขณะที่ถือถาด เขาได้กินอาหารทั้งหมดจากหัวโต๊ะจนกระทั่งถึงท้ายโต๊ะ

ทุกคนแข็งค้าง ขณะมองมาที่ฉินเฉาผู้ที่ ‘กวาดเรียบ’ อาหารที่อยู่บนโต๊ะ

‘นี่มันเกินไปแล้ว หรือว่าชายคนนี้หนีความอดอยากมาจากแอฟริกากัน?’ พวกเขาพากันคิด

เหล่าสุภาพสตรีเอามือปิดปากพวกเขา หัวข้อที่พวกเธอใช้คุยกันเริ่มเปลี่ยนเป็นเรื่องร่างกายฉินเฉาทีละน้อย

ฉินเฉาไม่ได้มีความคิดที่จะกลายเป็นหัวข้อสนทนา เขารู้สึกแค่ว่าไม่เคยหิวมากขนาดนี้มาก่อน กระเพาะของเขาเหมือนกับหลุมที่ไร้ก้น ที่จริงแล้วเขาก็แค่สูญเสียความแข็งแกร่งของเขาไปกับการควบคุมระฆังหยินหยางเพื่อป้องกันการระเบิดของระเบิดมากไปหน่อยแค่นั้นเอง

อาร์ติแฟคเวทย์ตัวนั้นทรงพลังอย่างแท้จริง แต่สำหรับตอนนี้ เขาเหมือนกับเด็กสามขวบที่กำลังถือโล่ที่หนักนับร้อยกิโล

ราคาที่ต้องจ่ายคือกำลังกายที่มากมหาศาล พลังงานที่ถูกเผาผลาญนั้นมากมาย การสูญเสียพลังงานนี้สามารถทดแทนได้ด้วยอาหาร จำนวนมากมาย มีแต่เมื่อฉินเฉาก้าวสู่ขั้นความสามารถเทวะถึงจะสามารถดึงพลังงานจากโลกมาใช้ แล้วสามารถลดความต้องการอาหารได้

ฉินเฉากำลังอยู่ท่ามกลางความเพลิดเพลินในการกินอาหาร แล้วไม่ได้รู้เลยว่า แรงดึงดูดจากการกินของเขานั้นแข็งแกร่งขนาดไหน

ซูเฟยก็ตกใจเช่นกัน เธอเพิ่งพบว่าฉินเฉากินได้มากขนาดนี้ ‘ไม่แปลกที่เขาจะแข็งแกร่ง เขากินมากขนาดนี้ แต่กลับไม่อ้วนเลย แถมยังหุ่นดีเหมือนกับน้องสาวเธอ?’

‘ใช่แล้ว น้องสาวของฉันก็กินเยอะอย่างนี้เหมือนกัน พวกเขาทั้งคู่ไม่แปลกที่จะกลายเป็นคู่รักกันคู่รักถังข้าว ฮึ’

ซูเฟยไม่ได้รู้เลยว่าความรู้สึกของเธอนั้นคือความอิจฉา เธอมองเข้าไปที่ตาของฉินเฉาด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวาน

ฉินเฉาช่างสมกับเป็น ‘อาศัยอยู่ในความอุดมสมบูรณ์โดยไม่สังเกตเห็น’ (ไม่รู้จักของดี) แม้ว่าจะมีสาวสวยอยู่ด้านข้าง เขาเอาแต่จดจ่อกับการกำจัดอาหาร หลังจากเสร็จสิ้นอาหารบนโต๊ะ เขาก็ยังไม่หยุด เพราะว่ามันยังมีโต๊ะอีกจำนวนมาก เมื่อฉินเฉาย้ายไปที่โต๊ะอื่นพร้อมกับถาดของเขา ทุกคนกลายเป็นบ้า

ฉินเฉาไม่ได้รู้ถึงความเมตตาของสาวงาม แต่คนอื่นกลับสังเกตเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของซูเฟย พวกเขารู้สึกอิจฉาแล้วรีบเดินเข้ามาขณะที่ถือแก้วไวน์

“ไง ไม่ใช่ว่านี่คือผู้อำนวยการซูเหรอครับ?!” คนที่มาพร้อมกับผมสีทองที่ลุกโชน แว่นตาที่หรูหรา แล้วชุดสูทจากดีไซเนอร์เข้ามาทักทายเธอพร้อมกับใบหน้าที่เป็นมิตร เขาได้ดึงดูดใจสาวน้อยผู้ร่ำรวยจำนวนมาก

แต่เขาเพียงแค่คุยกับพวกเธอแค่สองสามคำ เขาเหมือนกับหญิงงามชั้นสูงจากยุคโบราณที่เลือกแขกที่จะเข้าพบ

ชื่อของเขาคือ หลงเหยาเริ่น ลูกชายของหลงเทียนเจิ้งพ่อบุญธรรมของฟางหัว ของกลุ่มเทียนหลง เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีว่าเป็นคาสโนว่าตัวพ่อในสังคมชนชั้นสูง ตอนที่เขาอยู่ในโรงเรียนมัธยม เขาได้ทำให้สาวงามมากมายตั้งท้อง แล้วส่งพวกเธอไปทำแท้ง ตอนนี้เขาก็ยังขับรถ BMW เพื่อไปตกสาวมหาวิทยาลัยบ่อย ๆ ยิ่งกว่านั้น เขายังเปลี่ยนผู้หญิงวันแต่วัน เขาไม่เคยตกสาวคนเดิมซ้ำ

ด้วยประสบการณ์แล้วท่าทางของเขา เขาไม่เคยพบอุปสรรค เมื่อเขาโปรยเสน่ห์ให้กับหญิงสาวที่เป็นที่นิยม

แม้ว่าเหล่าหญิงสาวที่เขาจีบมาจะพยายามมัดใจของเขา แต่พวกเธอก็ล้มเหลว

ยกเว้นเพียงแค่คนเดียว เธอทำให้หลงเหยาเริ่นทั้งรักทั้งชังจนต้องกัดฟัน เธอคือซูเฟย สาวสวยที่เติบโตมาในสังคมชนชั้นสูง

ผู้หญิงคนนี้เต็มไปด้วยหนามที่แหลมคม

อย่างไรก็ตาม หลงเหยาเริ่นที่ถึงแม้จะรักเธอ แล้วปรารถนาที่จะเอาชนะเธอ เขาพยายามทุกวิธีที่จะตามจีบผู้หญิงคนนี้ เพื่อที่เขาจะได้ยินเธอเรียกชื่อของเขาตอนที่กำลังทำรักกับเธอ!

แต่ซูเฟยก็ปฏิเสธเขาทุกครั้ง เขากระทั่งเชื่อว่าซูเฟยเป็นเลสเบี้ยน แต่วันนี้ เบื้องหน้าชายคนนี้ เธอกำลังมองฉินเฉาด้วยสายตาที่อ่อนโยน ทำให้สายตาที่มองอยู่ของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ!

ยกโทษให้ไม่ได้!

แม้ว่าในใจของเขาจะกำลังถูกเผาด้วยความโกรธ ใบหน้าของหลงเหยาเริ่นก็ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น ทำเหมือนกับเขากำลังอาบน้ำในฤดูใบไม้ผลิ

“นายน้อยหลง สวัสดี” ซูเฟยพยักหน้าเบา ๆ ในตอนนี้เอง ในมือที่ยังถือชิ้นเค้ก แล้วปากที่ยังทานไม่เสร็จ ฉินเฉาหันหัวกลับมา ดวงตาของเขาสำรวจไปที่นายน้อยหลง

‘ชื่อนี้ตลกจริง นายน้อยหลง หึ! ฉันเป็นเจ้าชายลำดับที่ 3 ของราชามังกร’

“มันไม่เป็นไร นายไม่ต้องห่วงเรื่องของฉัน” เมื่อเห็นฉินเฉายังกินไม่เสร็จ เธอพูดอย่างอ่อนโยนว่า “นี่คือนายน้อยของกลุ่มธุรกิจเทียนหลง”

ความหมายของซูเฟยชัดเจน นี่คือนายน้อยของกลุ่มเทียนหลง ไม่ใช่นักฆ่าของสเกลตั้น

ฉินเฉาพยักหน้า หันหัวกลับไปทานอาหารของเขาต่อ แต่หูของเขาก็เหมือนกับเรดาร์เล็ก ๆ สองอัน ที่ยังคงสังเกตสถานการณ์รอบ ๆ พวกเขา

“นี่คือเพื่อนเธอเหรอ?” แม้ว่าหลงเหยาเริ่นจะมองไปที่ฉินเฉาอย่างดูถูก แต่เมื่อเขาถามซูเฟย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“เขาเป็นพ่อบ้านของฉัน ฉินเฉา” ซูเฟยปฏิบัติกับนายน้อยหลงคนนี้ต่างออกไป ต่างกับที่เธอปฏิบัติกับฉินเฉา นี่ทำให้หลงเหยาเริ่นอิจฉามากยิ่งขึ้น เขาไม่สามารถทนรอที่จะทำให้ฉินเฉาเป็นไอ้งั่งต่อหน้าทุกคนได้

เขามองไปที่ฉินเฉาที่กำลังยุ่งกับการกวาดอาหารเข้าไปในปาก กลอกตาหลังแว่น แล้วพูดกับซูเฟย

“ถ้าผู้อำนวยการซูไม่รังเกียจ ได้โปรดมาคุยกันกับผมเถอะครับ คุณไม่ได้ปรากฏตัวในงานเลี้ยงแบบนี้มานานแล้ว เพื่อนของคุณคิดถึงคุณมาก ผมรู้ว่าทำไมผู้อำนวยการซูถึงมาที่งานเลี้ยงนี้ เพื่อที่จะหารือกับที่ดินที่ตงชวน ซึ่งเป็นเขตหนึ่งในเมืองคุนหมิง จังหวัดยุนนาน กับผู้อำนวยการเหลียว ลูกสาวของเขาเหลียวชาชาก็มาที่นี่ด้วย ทำไมพวกเราไม่ทำความรู้จักกันก่อนล่ะ?”

หลงเหยาเริ่นชี้ไปที่กลุ่มของเด็กหนุ่มสาวที่อยู่ห่างออกไป

ซูเฟยดันแว่นของเธอ แล้วไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ สักครู่ฉันจะไป”

แต่ไฟอิจฉาของหลงเหยาเริ่นยิ่งลุกโชติช่วง เขาเห็นชัดเลยว่าซูเฟยดูจะใส่ใจพ่อบ้านของเธอเป็นพิเศษ เธอต้องการรอจนกว่าเขาจะทานเสร็จ เขาคิดว่า ‘ฮึ พ่อบ้านงั้นเหรอ คอยดูเถอะ ว่าฉันจะจัดการกับแกยังไง!’

จบตอน#