“อาซุนพอจะมีฝ้ายบ้างไหม? ในเมืองของขาดหมดเลยฉัน้าฝ้ายคุณภาพพอใช้ได้สักสองสามจิน”
อาซุนแค่นหัวเราะในลำคอเสียงหัวเราะของเขาฟังดูขมขื่นเกินจริง “ฝ้ายเหรอ? จ้งเหวินนายก็รู้ว่า่นี้มีการกวดขันหนักแค่ไหน ขนส่งลำบากจะตายไปฝ้ายน่ะขาดตลาดมาตั้งนานแล้วตลาดมืดตอนนี้มีแต่พวกแป้งหยาบกับน้ำมันถั่วเหลืองที่พอจะหาได้บ้าง แต่ฝ้ายน่ะอย่าว่าแต่สามจินเลย แม้แต่ครึ่งจิน ฉันก็ไม่มีเหลือติดมือแล้ว”
ซูเยว่รีบพูด “ไม่มีเลยจริงๆเหรอคะ?ต่อให้ราคาจะสูงกว่าปกติอีกหน่อยฉันก็ยินดีจ่ายนะ”
“ไม่ใช่เื่เงินหรอกนะมันไม่มีของจริงๆ” ซุนเหลียนจือส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ จากนั้นก็หันไปหาเพื่อน “สาวน้อยนี่ใครกัน?”
“ลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง”หลินจ้งเหวินตอบตรงๆ
“อ้อ”ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าเบาๆ “ในตลาดมืดเองก็ไม่มีฝ้ายแล้ว ฉันเดินดูมาทั้งเดือนแม้แต่ฝ้ายเก่าก็ไม่มีใครเอามาขายเลย”
ซูเยว่รู้สึกผิดหวังมากแต่ทันใดนั้นอีกฝ่ายก็พูดต่อขึ้นมาอีก “แต่ไม่แน่ว่าพี่ลู่อาจจะมีของอยู่ก็ได้แต่เขายังไม่กลับมา เอาไว้ฉันจะลองไปถามดูให้ ถ้าได้เื่ยังไงจะบอกอีกทีแล้วกัน”
หลินจ้งเหวินดูโล่งใจ “ขอบใจมากนะ”
“ระหว่างเรายังต้องมาขอบอกขอบใจอะไรโดยเฉพาะนายน่ะ” ซุนเหลียนจือยิ้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ “ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะนายน้องสาวของฉันก็คง… เอาล่ะๆ ไหนๆ พวกนายมาซื้อฝ้ายเพิ่มแล้ว ฉันยังรู้จักคนที่ซ่อมคั่งได้ด้วยนะแนะนำให้ได้ในราคาพิเศษเลย ถ้าสนใจก็บอกแล้วกัน อย่างน้อยถ้าไม่มีผ้าห่มหนาๆ จริงๆคั่งอุ่นๆ ก็พอจะช่วยประทังชีวิตไปได้บ้างน่ะนะ”
ซูเยว่ตาเป็ประกายขึ้นมาเล็กน้อยนี่เป็สิ่งที่เธอกำลังมองหาจริงๆ “ขอบคุณมากค่ะ ฉัน้ามันจริงๆ”
“ได้เดี๋ยวฉันจะบอกเขาให้ไปหาเธอก็แล้วกัน พวกนายอยู่หมู่บ้านเดียวกันใช่ไหม”ซุนเหลียนจือพยักหน้า ก่อนจะหันไปทางหลินจ้งเหวิน เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนยันว่าใช่เขาก็พูดสำทับ “แล้วก็ระวังตัวด้วยล่ะ ่นี้ตลาดมืดกำลังถูกเพ่งเล็งคราวหน้าถ้ามาแล้วไม่เจอฉันก็กลับไปก่อนได้เลย”
“แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?ตอนนี้เสบียงอาหารขาดแคลนมาก แม้แต่สหกรณ์การตลาดก็ยังแทบไม่พอขายแบบนี้ชาวบ้านจะอยู่ได้ยังไง?” หลินจ้งเหวินพูดพลางขมวดคิ้ว
“ได้ยินว่า่ก่อนมีคนแอบฉวยโอกาสกักตุนขึ้นราคาน่ะสิพวกเขาก็เลยคุมเข้มแบบนี้ แถมยัง…” ซุนเหลียนจือพูดร่ายยาว
ซูเยว่จึงได้รู้ว่าแม้แต่สถานการณ์ในตลาดมืดเล็กๆในเมืองก็ยังมีคนที่คอยควบคุมตลาดแห่งนี้อยู่หลายพวก และดูเหมือนพี่ลู่ที่พูดถึงจะเป็คนที่ซุนเหลียนจือสังกัดอยู่ด้วย
“แต่ตอนนี้เ้านายของฉันก็ไปๆมาๆ เพราะต้องคอยหาสินค้าเพิ่มนี่แหละ” หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบกุญแจมาเปิดประตูเพิงด้านหลัง“ถึงแม้่นี้ราคาจะสูงขึ้นเยอะไปสักหน่อยแต่ก็น่าจะยังมีของที่มีประโยชน์กับพวกนายอยู่นะส่วนของพวกนั้นฝากฉันไว้ที่นี่ก่อนก็ได้”
หลินจ้งเหวินพยักหน้าจากนั้นก็วางของที่เพิ่งซื้อมาเอาไว้ในกล่องเล็กๆ ด้านข้างไม่ไกลจากที่นั่งของซุนเหลียนจือจากนั้นก็พาซูเยว่เดินเข้าไปในเพิงด้านใน
ซูเยว่จึงได้พบว่าเพิงนั้นเป็เพียงประตูลับเท่านั้นเองเมื่อผ่านเข้าไปด้านใน ห้องผุพังทั้งหลังก็ว่างเปล่ามีแต่ประตูบานเดียวที่เชื่อมไปอีกฝั่ง พอเดินทะลุไปก็จะพบทางเดินแคบๆที่เต็มไปด้วยผู้คนนับสิบหลบอยู่ในเงามืดข้างกำแพง
ซูเยว่เพิ่งเคยเห็นสถานที่แบบนี้เป็ครั้งแรกไม่เหมือนในตลาดปกติ ผู้ขายบางคนแค่นั่งยองๆ ข้างกำแพงมีกระสอบหรือห่อผ้าวางอยู่ข้างตัว พอมีคนเดินเข้าไปถามจึงค่อยคลี่ออกให้ดูบางคนยืนพิงเสาไม้เก่าๆ มือสอดอยู่ในแขนเสื้อหนา ราวกับแค่ยืนหลบในเงาอยู่เฉยๆแต่พอมีใครมองสบตานานสักหน่อย อีกฝ่ายก็จะขยับตัวเล็กน้อยเหมือนเป็การส่งสัญญาณว่าตัวเองมีสินค้าอยู่
หลินจ้งเหวินเขาเดินผ่านผู้ขายไปหลายรายอย่างไม่แม้แต่จะเหลือบมอง“ดูให้ดีก่อนว่ามีของที่จะได้ใช้หรือเปล่า”
ซูเยว่ตอบรับเบาๆกวาดตามองของรอบๆ อย่างเงียบงัน
ไม่มีฝ้ายจริงๆอย่างที่ซุนเหลียนจือบอกเลย ตลอดทางเดินนั้นเธอเห็นแต่ผ้าปะเก่าหยาบๆ ถุงป่านและเสื้อฝ้ายเก่าที่ถอดสำลีออกจนบางแทบไม่เหลืออะไร
ของทุกอย่างที่นี่มีแต่ราคาที่แพงกว่าสหกรณ์ทั้งสิ้นแต่ข้อดีคือหลายอย่างไม่ต้องใช้คูปอง
แล้วซูเยว่ก็เห็นหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างประตูเก่าด้านในห่อผ้าของนางมีผ้าฝ้ายหนาไม่กี่ชิ้นวางเรียงอย่างเป็ระเบียบของพวกนี้เธอซื้อมาบ้างแล้วในสหกรณ์ แต่ยังอยากได้เพิ่มอีกหน่อยหากมีโอกาส
“ผ้าพวกนี้ขายยังไง?”
หญิงชรามองหน้าเธอก่อนจะขยับมือหยิบผ้าฝ้ายหนาผืนหนึ่งขึ้นมา “ผืนละหยวนห้าเหมา”
ซูเยว่ลูบเนื้อผ้าแล้วรู้ว่าแม้มันจะไม่ได้ใหม่แต่ยังแน่นกว่าผ้าหยาบที่เธอซื้อมาเมื่อครู่ หลังจากคิดถึงเสื้อผ้าฝ้ายของซูอันสุดท้ายเธอจึงเลือกมาอีกสองผืน
หลังจากออกจากตรงนั้น ซูเยว่เริ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้างอย่างน้อยต่อให้ไม่มีฝ้าย ฟูกกับผ้าห่มก็น่าจะพอเสริมได้อีกนิดเื่คั่งเองก็น่าจะไม่มีปัญหาแล้ว
เมื่อพวกเขาเดินไปหยุดที่ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเข่งไม้ไผ่เล็กๆก็เห็นว่าด้านในมีมันเทศแห้งกับเนื้อเค็มสีคล้ำไม่กี่ชิ้น และกระต่ายตัวเล็กๆที่ถูกชำแหละเรียบร้อยแล้วหนึ่งตัว
ซูเยว่มองมันอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่ตั้งใจ
กระต่ายตัวนั้นเล็กมากหนังถูกถลกออกแล้วจนเห็นเนื้อสีชมพูหม่นๆ แต่ยังดูสดกว่าเนื้อหมูในร้านของรัฐมาก
…ถ้าเอาไปตุ๋นกับหัวไชเท้าหรือมันแห้งได้คงจะพอจิบซุปเนื้อได้หลายมื้อ และที่สำคัญ เธอกับน้องชายไม่ได้กินเนื้อดีๆแบบนี้มานานมากแล้ว
ในเมื่อตอนนี้หลุดพ้นจากครอบครัวแล้วจะถือว่าเป็การฉลองเล็กๆ น้อยๆ ได้หรือเปล่านะ?
คนขายนั่งยองๆ อยู่เฉยๆเหมือนคนรอเวลา ไม่ได้พยายามะโเรียกลูกค้าเลยแม้แต่น้อย
หลินจ้งเหวินสังเกตเห็นสายตาเธอ“อยากซื้อไหม?”
ซูเยว่ลังเลเพียงชั่ววินาทีก่อนพยักหน้า
“ตัวนี้เท่าไหร่”หลินจ้งเหวินถามคนขาย
“2 หยวน 4เหมา” ชายคนนั้นตอบ
“แพงไป”หลินจ้งเหวินบอกทันที
“นี่เป็เนื้อสดนะ”คนขายแค่นหัวเราะ “ถ้าไม่เอาก็ไม่เป็ไร ยังไงก็มีคนอยากได้อีกเยอะพวกเ้าแค่โชคดีที่มาเจอฉันก่อน”
บรรยากาศในตลาดมืดเป็แบบนี้เสมอของดีมีน้อย คนอยากได้มีมาก ถ้ามีความมั่นใจจริงๆ ก็ไม่จำเป็ต้องง้อลูกค้าเลย
ซูเยว่ก้มมองกระต่ายตัวนั้นพยักหน้าเล็กน้อย หลินจ้งเหวินไม่พูดอะไรอีก เขาจ่ายเงิน แล้วเอากระต่ายใส่ถุงผ้าอีกชั้นอย่างระวังไม่ให้เืซึมออกมาถ้ามีขนกระต่ายด้วย ราคาคงจะแพงกว่านี้ แต่เห็นได้ชัดว่าคนขายแยกมันออกไปดูเหมือนเขาจะมีวิธีใช้ประโยชน์ในแบบของตัวเองเช่นกัน
หลังจากนั้นทั้งสองก็แวะซื้อหัวไชเท้าตากแห้งอีกเล็กน้อยถั่วเหลืองจำนวนหนึ่ง และฟืนถ่านก้อนเล็กๆ เงินในมือของเธอค่อยๆ น้อยลงเรื่อยๆแต่เธอไม่ได้เสียดายเลย เพราะเงินก้อนนี้ยังไงก็ต้องใช้ออกไปให้เร็วที่สุดอยู่แล้ว
เมื่อไม่มีสิ่งของที่้าอีกแล้วทั้งสองจึงเดินย้อนกลับไปทางเพิงของซุนเหลียนจือ
พอเห็นพวกเขากลับออกมาพร้อมของจำนวนหนึ่งชายหนุ่มก็เลิกคิ้วเล็กน้อย “ได้เื่บ้างไหม?”
หลินจ้งเหวินส่ายหน้า
ซุนเหลียนจือแค่นหัวเราะในลำคอ“ฉันก็บอกแล้วว่าอย่าได้หวังมากนัก”
เมื่อเห็นพวกเขาไม่พูดอะไรเขาก็ยกมือโบกไปทางกล่องเล็กข้างที่นั่งของตัวเอง “ของพวกเธอน่ะเอาไปแล้วรีบกลับเถอะ อย่าอยู่แถวนี้นานเกินไป”
หลินจ้งเหวินเดินไปหยิบห่อของทั้งหมดขึ้นมาถืออีกครั้งเขากล่าวขอบคุณสั้นๆ ก่อนจะพาซูเยว่เดินออกจากแถวนั้นโดยไม่รอช้า
756
