ทะลุนิยายกระชากใจนายมาเฟีย

    ณ บ้านของอิคคิว

    อิคคิวนั่งสติหลุดลอยคิดถึงเเต่เ๹ื่๪๫ที่เขาฝัน ใบหน้าของชายคนนั้นลอยอยู่ในหัวของอิคคิวไปมา จนกระทั่งเขาทำการบ้านไม่รู้เ๹ื่๪๫เลย อิคคิวตัดสินใจเก็บการบ้านลงไปและเดินไปหยิบสมุดเขียนนิยายมาเขียนต่อให้จบ

      "ทำไมในหัวเราถึงมีเเต่หน้านายคนนั้นลอยไปลอยมานะ ไหนๆก็ฝันถึงละเอามาเขียนลงในนิยายเลยละกัน น่าจะเอามาเสริมคาเเรคเตอร์ของพระเอกของเราได้นะ" อิคคิวเเต่งนิยายไปนึกถึงหน้าผู้ชายในฝันของเขาไปด้วยจนกระทั่งเขาเขียนนิยายเ๱ื่๵๹ดังกล่างจนจบ

      "เย้!!ในที่สุดนิยายที่พยายามเเต่งมาตลอดครึ่งปีก็จบลงซักที เฮ้อ!!เล่นเอาปวดหัวเลยนะเนี้ย นอนพักหน่อยละกัน ตื่นมาค่อยไปอาบน้ำละกันเนาะ" อิคคิวตัดสินใจงีบหลับไปเพราะเขาใช้สมองนั่งคิดพล็อตนิยายอยู่ร่วม 3 ชม.ในขณะที่อิคคิวกำลังหลับอยู่ สมุดนิยายที่เขาเขียนบนโต๊ะดันเปิดออก

      "อิคคิวๆ ทำการบ้านเสร็จยังลูก ไปทานข้าวกันวันนี้น้าทำไข่ลูกเขยเมนูโปรดของอิคคิวเลยนะลูก อิคคิวน้าเข้าไปนะ อ้าว!!ไม่อยู่หรอสงสัยออกไปทำงานละ แล้วนี้สมุดการบ้านก็ไม่เก็บให้เรียบร้อยเลย!!" น้าของอิคคิวเข้ามาจัดโต๊ะให้อิคคิวเเล้วพลางหยิบสมุดนิยายของอิคคิวทับไว้กับหนังสือเรียนแล้วเดินออกจากห้องไป ตอนนี้ภายในห้องว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ในห้องเลย น้าเลยเข้าใจว่าอิคคิวออกไปทำงานจึงไม่ได้เอะใจอะไร อิคคิวที่หลับอยู่เค้ารู้สึกเหมือนว่าได้ยินเสียงน้าเรียกเขาจึงลืมตาขึ้น แต่ทว่าบรรยากาศรอบๆตัวของเขาตอนนี้มันเปลี่ยนไป เขาตื่นมาบนเตียงนอนสีดำขนาดใหญ่ ห้องที่กว้างโอ่โถง อิคคิวมองไปรอบๆห้องเพื่อจะประเมินสถานการณ์ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน

      "เห้ย!!ที่นี่ที่ไหนเนี้ย เราจำได้ว่าเรสเขียนนิยายเสร็จแล้วเผลอหลับไปในห้องที่บ้านน้าเราไม่ใช่หรอ แล้วนี่มันห้องใครกันน่ะ" อิคคิวรู้สึกแปลกใจและรู้สึกกลัวๆขึ้นมาเพราะเขาไม่เคยรู้จักที่นี่ด้วยซ้ำ เสียงน้ำจากฝักบัวห้องน้ำดังเข้ามาในหูของอิคคิว ทำให้เขารู้ทันทีว่าตอนนี้ไม่ได้มีเเค่เขาอยู่ในห้องนี้ อิคคิวได้ยินเสียงปิดน้ำและเปิดประตู เขาจึงรีบมุดลงไปแอบใต้เตียงเพราะเขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ในห้องกับใคร เสียงผู้ชายฮำเพลงและเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี เขาเดินมาที่ตู้เสื้อผ้าและปลดผ้าเช็ดตัวลง ระหว่างนั้นก็มีเสียงมือถือดังขึ้น เขาเดินมาที่เตียงเพื่อรับโทรศัพท์โดยที่ยังไม่ได้ใส่อะไรแม้เเต่ชิ้นเดียว ทำให้อิคคิวที่อยู่ใต้เตียงเห็นการกระทำของเขาทุกอย่าง

       "ฮัลโหล นั่นใครน่ะ อ่ออื้ม!ฉันกลับมาถึงบ้านแล้ว ใช่!มันโดนฉันจัดการซะหมอบไปเลยล่ะ หึหึ หรอ?แล้วนี่แกรู้ได้ไงวะ เอ้าหรอ!!" ขณะที่ลีโอกำลังคุยโทรศัพท์อิคคิวก็พยายามขยับตัวเพราะเขาอยู่ใต้เตียงนานจนตะคริวกินที่ขาของอิคคิวเเล้ว อิคคิวพยายามพลิกตัวด้วยเสียงที่เบาที่สุดเพื่อไม่ให้คนบนเตียงรู้ ขณะนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นลีโอจึงวางมือถือไว้บนเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูให้

      "อ้าวเฮีย มีอะไรอ่ะผมกำลังจะนอน"

      "นี่นายจะนอนแบบไม่ใส่อะไรแบบนี้ไม่ได้นะลีโอ นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ พี่มีอะไรจะคุยด้วยเ๱ื่๵๹งานน่ะพี่ขอเข้าไปในห้องแกได้ไหม"

     "ไม่!!เฮียก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาในห้องของผม มีอะไรก็คุยตรงนี้แหละ"

     "นายนี่โลกส่วนตัวสูงจริงๆ คืองี้พ่อเค้าเห็นว่านายทำงานที่เพ่อมอบหมายให้ได้ดี พ่อเลยจะให้นายไปดูแลผับอย่างถาวรเลย นายจะโอเคไหม"

     "แล้วโรงงานล่ะ ป๊าให้เฮียดูเเลงั้นหรอ"

     "คือพ่อเค้าคิดว่าเเกยังเด็กเกินไปที่จะมานั่งบริหารคนเป็๲พันๆคนน่ะ พ่อเค้าเลยให้พี่ดูเเลไปก่อน รอแกพร้อมแกก็ค่อยมาทำต่อจากพี่ละกัน

     "ไม่เอาอ่ะ!! เฮียก็รู้ว่าผมชอบชีวิตอิสระมากกว่า เฮียดูแลโรงงานไปนาะดีแล้ว ส่วนที่ผับเดี๋ยวผมจัดการเอง เ๹ื่๪๫ใช้กำลังนี่แหละผมถนัดเลย"

    "ตอนเเรกพี่คิดว่านายจะไม่พอใจซะอีก..ก็เห็นว่าแกอยากให้พ่อยอมรับในตัวนายมากนิ"

     "โถ่เฮีย..ผมจะไม่พอใจเริ่องอะไรอ่ะ เฮียเป็๞พี่ชายแท้ๆของผมใครทำก็เหมือนกันแหละเจ้ และผมคิดว่าป๊าเค้าก็คงเห็นแล้วแหละว่าลูกชายคนไหนเหมาะกับงานอะไร อย่าคิดมากเฮีย!"

     "ได้คุยกับนายแบบนี้พี่ก็สบายใจ งั้นพี่ไปนอนละนะ ฝันดี"

     "เฮียก็ฝันดีเช่นกันนะ" ทันทีที่โลกิเดินเข้าห้องเขาไปลีโอก็ปิดประตูและเดินกลับมาคุยโทรศัพท์ต่ออย่างไม่เอะใจหรือผิดสังเกตุอะไร

     "ฮัลโหล เอ่อไม่มีอะไร พอดีพี่ชายฉันมาคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่ผับไหมวะจะได้คุยต่อยาวๆตอนนี้พ่อฉันให้ฉันไปดูเเลที่นั่นแล้วเว้ย ไปฉลองให้ฉันหน่อยเจอกันเว้ย!!" ลีโอกดวางสายก่อนจะเดินไปใส่เสื้อผ้าที่ตู้...อิคคิวพยายามพลิกตัวอีกครั้งเพราะใต้เตียงของลีโอเเคบมาทำมห้อิคคิวหายใจไม่ถนัด ตุบ!! เสียงแขนของอิคคิวไปฟาดเข้ากับมุมเตียงทำเอาลีโอชะงักและหันกลับไปมองต้นเสียงทันที อิคคิวหายใจหืดหอบเพราะกลัวว่าลีโอจะจับได้ เขาเพิ่งจะได้ยินว่าลีโอไม่ชอบให้ใึรเข้ามาในห้องของเขาซะด้วย ถ้าลีโอมาเจอตัวเขาตอนนี้มีหวังโดนฆ่าหมกห้องเเน่ ลีโอใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยจึงเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ขณะนั้นอิคคิวพยายามดันตัวออกมาจากใต้เตียงและพยายามจะย่องออกจากห้องของลีโอไปเพราะนี่เป็๲เวลาที่เหมาะสมกับการออกไปจากที่นี่เเล้ว เเต่ทว่าลูกดอกปาเป้าฟิ้ว!!ผ่านหน้าอิคคิวไป 2 ดอก อิคคิวกำลังจะมองไปต้นตอที่มาของลูกดอกและลูกดอกอันที่ 3 ก็เล็งมาที่เขา อิคคิวพยายามจะหลบเเต่ไม่ทันลูกดอกเฉียดไปที่ข้างเเก้มขวาของอิคคิวจนล้มลงที่พื้น

      "นายเป็๞ใคร..กล้าดียังไงเข้ามาในห้องส่วนตัวของฉัน!!" สายตาอันเเข็งกร้าวและดุดันจ้องมองมาที่อิคคิว วินาทีนั้นอิคคิวทำอะไรไม่ถูกเพราะเขาไม่รู้จริงๆว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ลีโอเดินเข้ามาใกล้และกระชากคอเสื้อของอิคคิวลุกขึ้น

      "ฉันถามว่านายเป็๲ใคร เข้ามาทำอะไรในห้องของฉัน ฮ้ะ!!!" ลีโอเริ่มใช้น้ำเสียงที่ดังขึ้นจนอิคคิวเริ่มรู้สึกกลัวจนตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความ๻๠ใ๽กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

      "ฉันถาม นายไม่มีหูรึไง ฮ้ะ!! ถ้านายไม่ตอบดอกต่อไปมันจะปักเข้าไปในแกนสมองของนาย!! ตอบมา!!" อิคคิวทำตัวไม่ถูกได้เเต่ยืนร้องไห้ตัวสั่น เพราะไม่รู้จะตอบลีโอว่ายังไง วินาทีนี้อิคคิวภาวนาให้ใครก็ได้เข้ามาช่วยเขาที ลีโอผลักอิคคิวลงที่พื้นแล้วเดินไปหยิบลูกดอกขึ้นมา แล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาอิคคิวใกล้ๆ อิคคิวกลัวมากเเต่ไม่รู้จะหนีไปทางไหนได้เเต่ถอยหลังไปเรื่อยๆจนติดผนังและไม่มีทางหนีแล้วเพราะลีโอได้เอามือข้างหนึ่งกั้นเขาไว้ อิคคิวจะอธิบายเ๹ื่๪๫นี้กับลีโอยังไงแล้วใครจะเข้ามาช่วยอิคคิวให้รอดพ้นเงื้อมมือของลีโอหรือไม่ ติดตามอ่านต่อใน Ep. หน้านะคะ