เชนเม่ยอิงสอบได้คะแนนดีทุกครั้ง ต่างจากหมานลี่ฮุยที่กว่าจะรอดสายตัวแทบขาด เพราะเธอต้องเอาตัวเข้าแลกเกรด
เชนเม่ยอิงสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เม่ยอิงดีใจเป็อย่างมากเธอเอาจดหมายตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยไปอ่านให้คุณแม่ที่อยู่บน์ฟัง
“ผมภูมิใจในตัวพี่อิงมากเลยครับ” เชนอันเกาบอกพี่สาว เม่ยอิงกอดน้องชายแน่น อันเกาก็กอดสาวแน่นเช่นกัน
“นอกจากเราแล้ว ก็คงมีแต่แม่ที่กอดพวกเราอยู่” เชนเม่ยอิงเอ่ยขึ้น ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมองบนฟ้าน้ำตาคลอ
“แม่คะ หนูสอบเข้าเรียนหมอได้ แม่คงจะดีใจกับหนูมาก หนูรู้ว่าตอนนี้แม่คงกอดหนูและน้องอยู่”
สองพี่น้องจะมาทำความสะอาดหลุมศพของแม่ทุกสัปดาห์ เมื่อทำความสะอาดเสร็จทั้งคู่ก็วางดอกกุหลาบสีชมพูที่แม่ชอบวางหน้าหลุมศพของแม่
เชนเม่ยอิงและเชนอันเกาน้องชายจับมือกันกลับบ้าน เม่ยอิงคิดว่าวันนี้เธอจะบอกพ่อ
แต่ก่อนเชนอันยูไม่สูบบุหรี่ พักหลังมานี้พ่อเริ่มสูบและสูบหนักขึ้นเรื่อยๆ เชนอันยูสูบบุหรี่เพราะกลุ้มที่ตัวเองไม่ได้เลื่อนจากตำแหน่งครูใหญ่ขึ้นไประดับสูงกว่านี้เสียที ทั้งๆ ที่เขาก็ทำผลงานส่งและคิดว่าทำได้ดีด้วย หมานผิงก็ชอบบ่นเื่นี้ เพราะถ้าได้เลื่อนขั้นก็หมายถึงได้เงินเพิ่ม
“คุณจะให้ผมทำยังไง ผมทำทุกอย่างแล้ว”
“หากคุณทำทุกอย่างแล้วทำไมถึงยังไม่ได้เลื่อนขั้น ในเมื่อคุณเก่งกว่าคนอื่น อย่าบอกนะว่าตอนเกษียณแล้วก็ยังอยู่ตำแหน่งเดิม” หมานผิงพูดเสร็จก็เดินสะบัดหน้าเข้าไปในห้องลูกสาว เสียงของสองแม่ลูกทะเลาะกันดังออกมา
“หนูอยากได้ชุดใหม่”
“แกจะซื้อเสื้อผ้า มาถมตัวแกหรือไง ดูสิ ไม่รู้กี่สิบชุด รองเท้าก็ไม่รู้กี่สิบคู่”
สองพี่น้องเปิดประตูเข้าบ้าน หมานผิงได้ยินก็รีบออกจากห้องลูกสาวมายืนเท้าสะเอวรอด่า เพราะวันนี้สองพี่น้องหายหัวเกือบทั้งวัน จานก็ยังไม่ล้าง ห้องน้ำก็ยังไม่ถู
เชนเม่ยอิงเห็นหน้าแม่เลี้ยงที่จ้องจะหาเื่ก็มองผ่าน เธอเดินตรงไปหาพ่อนั่งดูดบุหรี่ดูทีวี
“พ่อคะ หนูมีเื่จะบอกพ่อค่ะ”
หมานผิงตอนแรกคิดว่าจะด่าแต่พอได้ยิน ก็อยากให้พ่อด่าลูกแทน เพราะวันนี้สามีอารมณ์ไม่ดี เชนอันยูหันมาหาลูกสาวด้วยสายตาเซ็งๆ
“มีอะไร”
“หนูสอบติดหมอค่ะ”
เชนอันยูที่ตอนแรกไม่ได้สนใจคำพูดลูกสาว “แกว่าอะไรนะ”
เชนเม่ยอิงที่เคยชินกับคำว่าแกที่พ่อเรียกแล้วจึงไม่หงุดหงิดหรือต่อว่าพ่อ
“หนูสอบติดหมอค่ะ”
“จริงเรอะ” เชนอันยูมองลูกสาวด้วยความดีใจ เขาเอามือจับไหล่ลูกสาว
“จริงเหรอ อาอิง” เชนอันยูยิ้มและถามลูกสาว
“จริงค่ะ” เชนเม่ยอิงตอบพ่อด้วยความดีใจที่เห็นพ่อดีใจกับเธอ จึงยื่นจดหมายตอบรับให้พ่ออ่าน
เชนอันยูอ่านเสร็จก็โอบกอดลูกสาว เชนเม่ยอิงน้ำตาคลอที่พ่อกอดเธอเพราะั้แ่แม่จากไปพ่อก็ไม่กอดเธอเลย เพราะเธอก็ตั้งตัวเป็ศัตรูกับพ่อ เชนอันเกามองพ่อกอดพี่สาวก็ดีใจ
หมานผิงรีบเดินมาแย่งจดหมายจากมือพ่อไปอ่าน อ่านยังไม่ทันจบ เธอก็ฉีกจดหมายนั้นทันที เชนเม่ยอิงลึกขึ้นไปแย่งจดหมายออกจากมือของแม่เลี้ยง หญิงต่างวัยแย่งกระดาษกันอุตลุด
“หยุด” เชนอันยูบอกแต่ไม่มีใครหยุด
“หยุด ฉันบอกให้หยุด” ไม่มีใครฟัง
สายตาของเชนเม่ยอิงจ้องไปที่จดหมายจึงเปิดโอกาสให้หมานผิงขยุ้มเข้าที่ผมของเธอ
"โอ้ย" เชนเม่ยอิงร้องขึ้น
เมื่อเม่ยอิงสามารถแย่งจดหมายบางส่วนมาได้แล้ว เธอจึงฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าของหมานผิง
เชนอันยูรีบเข้าไปจับมือลูกสาวให้แยกออกจากเมีย ปกติแล้วหมานผิงไม่ยอมใครง่ายๆ แต่ตอนนี้เธอต้องมารยาจึงจับแก้มตัวเองทำเป็ร้องไห้
“คุณคะ ฮือ ฮือ ฮือ” แต่มือของเธอกำลังฉีกกระดาษที่เหลือในมือเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย เชนเม่ยอิงที่โมโหหนัก จึงยังจะโผเข้าไปตบแม่เลี้ยงอีกรอบแต่ก็ถูกพ่อผลักออก เธอจึงก้มลงเก็บกระดาษทุกชิ้นมากำไว้แน่น
เชนอันยูถามเมียว่า “คุณเป็ยังไงบ้าง”
หมานผิงร้องไห้กระแซะ กระแซะ แต่กลับไม่มีน้ำตา เชนเม่ยอิงอยากจะเข้าไปตบผู้หญิงคนนี้อีกสักฉาด แต่ก็ถูกผู้เป็พ่อผลักเธอออกอีกครั้งและสั่งให้เธอกลับเข้าไปอยู่ในห้อง
“เข้าไปในห้อง ฉันบอกให้แกเข้าห้องไม่ได้ยินเรอะ”
เชนเม่ยอิงเดินเข้าห้องไปในห้อง เชนอันเกาก็ตามพี่สาวเข้าไปในห้องเพื่อปลอบพี่สาวที่นั่งมองกระดาษและร้องไห้
สามวันแล้วเชนเม่ยอิงและพ่อไม่พูดคุยกัน เม่ยอิงรู้ว่าคราวนี้เธอต้องเป็คนเข้าหาพ่อก่อน ดังนั้นวันนี้หลังทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว ขณะที่พ่อกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เธอจึงเดินเข้าไปหา
“พ่อคะ หนูอยากคุยเื่เรียนกับพ่อค่ะ”
เชนอันยูเงยหน้ามองลูกสาว ที่ยื่นกระดาษที่ถูกปะติกันด้วยเทปใสให้เขาดู เชนอันยูเห็นแล้วก็เห็นใจลูกสาวจึงหยิบมาดู หมานผิงที่แอบมองอยู่ก็รอจังหวะว่าเธอควรจะออกมาเมื่อไหร่ดี
“พ่อคะ” เชนเม่ยอิงเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นว่าพ่ออ่านจบแล้ว ยังไม่ทันที่พ่อลูกจะพูดคุยอะไรต่อ หมานผิงก็เดินออกมาและพูดขึ้นว่า
“ฉันได้ยินมาว่า เรียนหมอค่าเทอมแพงนะคะ”
“เขามีทุนให้ หนูจะขอทุนค่ะพ่อ” เชนเม่ยอิงพูดและมองหน้าพ่อ
“แล้วมันมีให้ตลอดจนจบหรือเปล่าล่ะ” หมานผิงพูดพร้อมกับเบะปาก
“แค่มอบตัวก็ไม่รู้ว่าจะหมดเท่าไหร่ กว่าจะจบก็ใช้เวลา และถ้าเรียนไม่ไหวออกกลางคันล่ะ ก็เสียทั้งเงินทั้งเวลา อีกอย่างอีกไม่นานคุณก็จะเกษียณแล้วนะคะ ต้องคิดถึงตรงนี้ด้วย และอีกสองปี อันเกาก็จะจบ หากทุกคนที่บ้านนี้เรียนต่อกันหมดแล้วเราจะเอาเงินที่ไหนอยู่ที่ไหนกินคะคุณ"
เชนอันยูไม่ได้เลื่อนตำแหน่งมานานแล้วั้แ่ภรรยาคนแรกเสียชีวิต เขาคงอยู่ตำแหน่งเดิมจนเกษียณ
“พ่อคะ หนูอยากเรียน”
“ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวเงินไม่พอ”
“คุณก็รู้ว่าฉันพยายามประหยัดขนาดไหน”
“ที หมานลี่ฮุยยังได้เรียนเลย”
“แต่ลี่ฮุยเรียนแค่ ปวส ไม่ได้ใช้เงินเยอะเหมือนเข้ามหาลัย ไม่ต้องเสียค่าเทอมเยอะ เรียนมหาลัยไหนจะค่าหอ ค่าอาหาร” หมานผิงพูดขึ้น
“ค่าเทอมคงไม่เยอะ หนูสัญญาว่าหนูขอทุนให้ได้ นะคะพ่อให้หนูเรียน นะคะ”
“ถึงจะได้ทุนก็ต้องเสียเงินอยู่ดี ไม่เหมือนลี่ฮุย ที่เรียนใกล้บ้าน ค่าเทอมก็ไม่แพง ไม่ต้องเสียค่าหอ ค่าอาหาร ขี่จักรยานไปเรียน” หมานผิงพูดต่อเพราะกลัวว่าลูกเลี้ยงจะได้เรียน เธอเกลียดนังเด็กคนนี้นัก เพราะคอยจับผิดเธอตลอดเวลา
“พ่อคะ พ่อก็เคยเรียน พ่อรู้ดีว่า” เชนเม่ยอิงพูดยังไม่ทันเสร็จ เชนอันยูก็ะโบอกขึ้นว่า
“หยุด ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว จะเถียงอะไรกันนักกันหนา” ทั้งเชนเม่ยอิงและแม่เลี้ยงจึงหยุด
เชนอันยูพับหนังสือพิมพ์ที่อ่านอยู่วางลงบนโต๊ะดัง ปั้ง ก่อนที่จะเดินเข้าห้อง
คืนนี้หมานผิงจัดหนักเพื่อให้เชนอันยูผ่อนคลาย เธอยังไม่คุยเื่ลูกเลี้ยง รอจังหวะดีๆ ค่อยพูดเธอรู้แล้วว่าครั้งต่อไปเธอจะใช้ไม้ไหน
2K
