เทีย ตำนานสงคราม

ตอนที่39 เกิดจากอาถรรพ์ต้องสาป

แล้วสิ่งมีชีวิตปริศนาก็โผล่พรวดออกมาจากเงามืดจนทุกคนในที่นี้ต้องผงะไปชั่วขณะหนึ่ง

"สายฟ้านั่น ฝ่าบาทหรือพ่ะย่ะค่ะ "

แล้วน้ำเสียงอันคุ้นเคยก็มาพร้อมกับใบหน้าที่ลีเดียและคนอื่นๆ ต่างรู้จัก เพราะพวกเขาคือชายร่างเล็กซึ่งกำลังวิ่งออกมาจากความมืดอย่างหวาดกลัวในบางสิ่ง

"ฝ่าบาท!! พวกเราถูกตามล่าจากสัตว์ร้ายไม่ทราบชนิด และมันยังสามารถใช้พลังแปลกๆ ได้อีกพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้รีบหนีกันเถิดฝ่าบาท "

เมื่อชายตัวเล็กทั้งสามเริ่มเข้ามาใกล้ลีเดียพวกเขาก็รีบกล่าวด้วยความรีบร้อน แต่เหมือนจะไม่ทันการเมื่อเสียงคำรามของสัตว์ร้ายได้ดังขึ้นอีกครั้งจนพื้นดินโดยรอบนั้นเริ่มสั่นไหวราวกับเปลือกโลกกำลังเคลื่อนตัวอย่างน่าหวั่นใจ พร้อมกับมือขนาดใหญ่นับสิบคู่จะพุ่งตรงมาจากความมืดในทุกทิศทางเพื่อคว้าร่างของชายตัวเล็กทั้งสามแล้วฉุดกระชากพวกเขากลับเข้าไปในความมืดอีกครั้ง

ถึงกระนั้นลีเดียก็ยังสามารถคงความเยือกเย็นพร้อมกับชูมือขึ้นเพื่อสร้างสายฟ้าไว้บนมือขวา เฟดดี้และไนท์อายจึงรีบกระโจนตัวเข้าไปคว้าร่างของชายตัวเล็กก่อนจะดึงพวกเขากลับมาอย่างสุดกำลัง เพราะลีเดียอาจจะโจมตีใส่สัตว์ประหลาดนั้นจนคนที่ถูกจับต้องตกตายไปตามกัน

แต่เรี่ยวแรงของมือขนาดใหญ่นั้นมันช่างมหาศาลเกินกว่าชายร่างยักษ์และหญิงสาวอีกหนึ่งคนจะรับมือไหว เทียจึงรีบวิ่งตรงเข้าไปในความมืดเพื่อจับแขนอันยาวเหยียดของสัตว์ร้ายตนนั้น พร้อมกับใช้กำลังทั้งหมดช่วยกระชากมันออกมาให้ทุกคนได้เห็นโฉมหน้าอันแปลกประหลาดนี้

เพราะตัวมันมีขนาดเล็กจนไม่อาจแบกหัวอันใหญ่โตของตนได้ แต่ด้วยฝ่ามือนับสิบคู่ที่ยืดยาวออกมาจากแผ่นหลัง ก็ทำให้มันสามารถเคลื่อนที่ไปไหนมาไหนได้อย่างรวดเร็ว

"เจ้านี่มันตัวอะไร!? " เฟดดี้เอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ เช่นเดียวกับไนท์อายซึ่งยืนนิ่งอยู่ในความมืดอย่างระแวดระวัง เพราะตลอดการเดินทางนางก็ไม่เคยเห็นสัตว์ร้ายหน้าตาประหลาดเช่นนี้มาก่อน

"ยังหลงเหลืออยู่อีกรึ สัตว์อสูรต่างภพ "

น้ำเสียงอันทุ้มต่ำจนผิดธรรมชาติของชายผมขาวผู้หลบซ่อนอยู่ในเงามืดเพื่อสังเกตการณ์หาอะไรบางอย่าง แล้วเขาก็ย่างกายออกมาพร้อมกับดวงตาอันแดงฉาน ซึ่งจับจ้องมายังเผ่าเคราดกอย่างเยือกเย็น

ก่อนลีเดียจะมองเห็นใบหน้าอันซีดเผือดของเหล่าคนตัวเล็ก เมื่อได้ยินนามแห่งสัตว์อสูรตรงหน้า จนนางเกิดความสงสัย แต่ก็ไม่มีเวลาให้ถามไถ่ เพราะสัตว์ร้ายตนนั้นกำลังปลดปล่อยพลังที่ทำให้ทุกคนต้องขนลุกขนชันอย่างน่าประหลาด พร้อมกับสายน้ำสีดำที่ลอยขึ้นอยู่เหนืออากาศ ประหนึ่งว่ามันเป็นเพียงแค่ขนนก

แล้วหยดน้ำทั้งหลายก็ถูกดึงมารวมไว้เหนือริมฝีปากของสัตว์อสูรต่างภพ จนกลายเป็นลูกบอลสีดำขนาดยักษ์

"หาที่หลบเร็ว!! มันกำลังจะพ่นออกมา "

โทมัสตะโกนขึ้นอย่างสุดเสียง พร้อมกับกระโจนตัวหนีสัตว์ร้ายตนนี้ด้วยความหวาดกลัวจนถึงขั้วหัวใจ จึงทำให้คนอื่นๆ เริ่มไหวตัวเพื่อหาที่หลบซ่อน

ผิดกับเฟดดี้ที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาปกป้องลีเดียและไนท์อายด้วยสัญชาตญาณ ซึ่งกำลังกรีดร้องถึงอันตรายอย่างไม่ควรเมินเฉย

เขาจึงเค้นพลังทั้งหมดเพื่อสร้างกำแพงดินขึ้นมาปกป้องตนและคนข้างหลังไว้ แล้วทันใดนั้นลูกบอลสีดำก็ถูกพ่นออกมาด้วยแรงดันมหาศาล เกินกว่ากำแพงดินของเฟดดี้จะทนรับ มันจึงพังทลายลงในชั่วพริบตา

แล้วร่างกายอันกำยำของเฟดดี้ก็ปะทะเข้ากับสายน้ำสีดำ จนทำให้เนื้อตัวเขาเริ่มเบาะช้ำ ก่อนผิวหนังนั้นจะฉีกขาดพร้อมกับเสียงแตกหักของกระดูก ได้ดังลั่นอยู่ในความโกลาหล

ลีเดียจึงรีบปลดปล่อยพลังวิญญาณก่อนจะผลักเฟดดี้ให้ล้มลง เพื่อมิให้ตัวเขาถูกฉีกเป็นชิ้นน้อยเพราะการโจมตีของสัตว์อสูรตรงหน้า แล้วนางก็ใช้สายฟ้าตอบโต้สายน้ำสีดำโดยคาดหวังว่ามัน จะสามารถหักล้างแรงดันมหาศาลนี้ออกไปได้

แล้วเสียงระเบิดจากการปะทะกันของพลัง ก็ช่วยทำให้สถานการณ์เริ่มสงบลง เพราะทุกคนกำลังถูกไอน้ำปกคลุมจนมิอาจมองเห็นรอบข้าง เช่นเดียวกับสัตว์อสูรต่างภพที่หลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เพื่อหาจังหว่ะออกล่าเมื่อม่านหมอกนี้จางลง

" เทีย อธิบายเกี่ยวกับเจ้าสัตว์อสูรต่างภพ "

ลีเดียเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น และสงบนิ่งเกินกว่าเหล่าคนตัวเล็กจะเข้าใจ เพราะพวกเขาทำได้เพียงแค่วิ่งหนีเอาชีวิตรอด เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ร้ายไร้นามตนนี้

"เจ้าสิ่งนี้เกิดจากอาถรรพ์ต้องสาปด้วยอาคมแห่งศาสตร์มืด ทำให้ความแข็งแกร่งของมันเป็นปริศนา ฉะนั้นพวกเจ้ามีดีอะไร ก็รีบสำแดงมันออกมา ก่อนจะกลายเป็นอาหารค่ำของมันเสียก่อน "

เทียเดินหน้าผ่านไอน้ำ ซึ่งกำลังจะจางลงจนแสงสีแดงจากดวงตาอันเศร้าหมองของชายผมขาว ได้ส่องประกายอยู่ในความมืด ประหนึ่งผีร้ายแห่งหนองน้ำสีดำ

แล้วจิตสังหารอันรุนแรงก็ถาโถมใส่สัตว์อสูรตรงหน้า จนมันเริ่มแสดงท่าทางหวาดกลัวพร้อมกับขู่คำรามด้วยสัญชาตญาณที่ต้องปกป้องตนเอง

" ช่างเหมาะเจาะอะไรเยี่ยงนี้ ข้ากำลังอยากจะทดสอบร่างกายนี้อยู่พอดีเลย " เฟดดี้เดินผ่านความมืดด้วยท่าทางองอาจ และไม่กลัวเกรงต่อเสียงคำรามของสัตว์อสูรตรงหน้า

เพราะเลือดของเขากำลังเดือดพล่านอย่างน่าสงสัย ก่อนบาดแผลทั้งหลายจะเลือนหายไป พร้อมกับผิวหนังที่เปลี่ยนเป็นสีเทาคล้ายกับเหล่าปีศาจ

"ข้าจะจับมันแยกส่วนแทนเจ้าก็แล้วกัน เทีย"

ลีเดียกล่าวด้วยดวงตาสีฟ้าดั่งท้องนภา ก่อนจะยืดเส้นยืดสายพร้อมกับหักข้อนิ้วอย่างสบายอารมณ์ แล้วความมุ่งร้ายของกลุ่มคนทั้งสี่ก็มุ่งตรงมายังสัตว์อสูรตนนี้