ตอนที่ 19
รักษาไม่ได้
ในระหว่างเดินทางร่วมกับไป๋ซิงซินมีครั้งหนึ่งไป๋ซิงซินได้อธิบายความสามารถของผู้ฝึกฝนวิชา มารราคะ ให้กับชุนหยางได้ฟังจากความรู้ที่สำนักปราบมารรวบรวมมานานหลายปีหนึ่งในความสามารถของร่างกายที่ถูกเคล็ดวิชามารราคะเปลี่ยนแปลงไปก็คือร่างของผู้ฝึกฝนวิชามารราคะจะมีภูมิต้านทานโรคติดต่อที่อาจจะเกิดขึ้นได้จากการร่วมหลับนอนกับผู้อื่นแน่นอนว่าเวลานั้นชุนหยางไม่เข้าใจว่าโรคพวกนั้นคือโรคอะไรบ้างทำให้ไป๋ซิงซินต้องยกตัวอย่างโรคขึ้นมาเพื่ออธิบายให้ชุนหยางได้เข้าใจและหนึ่งในโรคที่นางยกขึ้นมาก็บังเอิญเหมือนกับอาการของหญิงสาวที่นอนอยู่เบื้องหน้าชุนหยางในเวลานี้เลย
“พะ..พ่อหนุ่ม” เห็นชุนหยางยังเดินเข้าไปหาร่างที่นอนอยู่บนพื้นชายหนุ่มที่เข้ามาห้ามก็ส่งเสียงเตือนอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มยังไม่ทันได้พูดอะไรชุนหยางก็ก้มลงอุ้มร่างของหญิงสาวคนนั้นขึ้นมาเสียแล้ว
“พวกเราพานางไปหาหมอกันเถอะขอรับ”ชุนหยางหันไปยิ้มให้กับชายหนุ่มผู้หวังดีก่อนจะพากันออกไปจากห้องขังโรคที่หญิงสาวผู้นี้เป็อาจจะเป็โรคที่ผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักก็เลยเข้าใจว่าเป็โรคติดต่อกันไปเองแต่โรคนี้ถึงจะเป็โรคติดต่อจริงๆแต่ก็ไม่ได้ติดต่อกันง่ายดายเช่นนั้นต่อให้ชุนหยางไม่มีเคล็ดวิชามารราคะหรือความสามารถรักษาตัวเองที่ดูดซับมาจากไป๋ซิงซินชุนหยางก็ยังสามารถอุ้มร่างของนางออกมาได้โดยไม่ติดโรคอยู่ดีนั่นเป็เพราะโรคนี้ติดต่อผ่านการร่วมหลับนอนหรือไม่ก็วิธีพิเศษอื่นๆเท่านั้น
นับว่ากลุ่มผู้ถูกจับตัวมานั้นค่อนข้างโชคดีทีเดียวที่ชุนหยางไม่ใช่คนโเี้พอจะสังหารพวกโจรป่าทั้งหมดหลังจากจัดเตรียมรถม้าที่พวกโจรป่าปล้นมาได้เหล่าผู้ถูกจับก็สร้างขบวนรถเล็กๆขึ้นมาโดยมีเหล่าโจรป่าเป็คนนำทางกลับเข้าสู่เส้นทางสัญจรปกติเพราะถ้าบอกทางดีๆพวกมันก็จะถูกส่งให้ทางการเท่านั้นแต่หากไม่บอกเหล่าสามีของพวกหญิงสาวที่ถูกโจรป่าย่ำยีก่อนหน้านี้ก็พร้อมจะลงมืออยู่แล้ว
“ข้าช่วยพันแผลเท่าที่ทำได้แล้วคงต้องรอลุ้นว่านางจะทนถึงมือหมอได้หรือไม่เท่านั้นเอง” บนรถม้าที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้โดยขบวนหน้าสุดคือรถม้าที่พวกผู้ถูกปล่อยตัวนั่งร่วมกันขบวนกลางเป็รถม้าที่อัดกลุ่มโจรเอาไว้เพื่อนำตัวไปส่งทางการ ส่วนคันหลังสุดกลับเป็รถม้าที่แบ่งออกมาเป็พิเศษเพื่อให้หญิงสาวที่ชุนหยางพาตัวมาด้วยได้นอนพักเพราะอาการของนางนั้นแย่ลงเรื่อยๆไม่มีท่าทีจะดีขึ้นเลย
“ขอบคุณขอรับ” ชุนหยางที่หาหน้ากากมาสวมปกปิดใบหน้าเอาไว้เรียบร้อยแล้วกล่าวขอบคุณหญิงสาวที่เข้ามาช่วยดูแลาแของผู้ป่วยถึงชุนหยางจะอธิบายเื่โรคให้คนในขบวนเข้าใจระดับหนึ่งแต่การจะเปลี่ยนความเชื่อของผู้คนนั้นไม่ใช่เื่ยากโชคดีที่ก่อนหน้านี้ชุนหยางได้เปิดเผยใบหน้าให้หญิงสาวหลายคนได้เห็นทำให้พวกนางยอมเชื่อชุนหยางอย่างง่ายดายแถมยังอาสาช่วยเหลือตามที่ชุนหยางขอร้องอีกต่างหาก
แต่ก็ใช่ว่านางจะช่วยเหลือชุนหยางเพราะผลของมนตร์เสน่ห์เฉยๆหรอกหญิงสาวนางนั้นบอกว่านางเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวผู้ล้มป่วยมากับตาก็เลยรู้สึกสงสารเวทนานางไม่น้อยพอทราบว่าโรคของนางไม่ติดต่อผ่านการััปกตินางก็เลยอาสาเข้ามาช่วยเพราะความสงสารเพราะโชคชะตาของหญิงสาวผู้นี้ช่างน่าสงสารเหลือเกิน
.
.
.
“...” ในความทรงจำของ จูอิงนางหมดสติไปเพราะพิษไข้ที่รุมเร้าร่างกายของนางอย่างหนัก ก่อนจะหมดสตินางถึงขั้นทำใจว่าตัวเองจะไม่ไหวแล้วเสียด้วยซ้ำแต่สุดท้ายนางก็ยังตื่นขึ้นมาอีกจนได้เพียงแต่... เพดานที่นางกำลังมองอยู่นั้นช่างไม่คุ้นตาเอาเสียเลยแถมกลิ่นที่กำลังลอยเข้าจมูกของนางก็ยังไม่ใช่กลิ่นเหม็นอับของห้องขังที่พวกโจรกักขังตัวนางเอาไว้แต่เป็กลิ่นฉุนของสมุนไพรและอากาศที่ปลอดโปร่งกว่าภายในห้องขังหลายสิบหลายร้อยเท่า
ระหว่างกำลังสับสนงุนงงจูอิงพลันนึกถึงเื่ราวที่ผ่านมาั้แ่ฝันร้ายได้เริ่มต้นขึ้นหากจำไม่ผิดนางกำลังโดยสารรถม้าเพื่อจะไปเยี่ยมญาติที่เมืองทางตะวันออกแต่ระหว่างทางนางกลับโดนโจรปล้นรถม้าและลักพาตัวนางมาขังเอาไว้ภายในห้องขังที่มีคนถูกจับตัวมาก่อนหลายคนพวกมันบอกว่าจะจับทุกคนเอาไปขายเป็ทาสแรงงานเพื่อแลกกับเงิน แต่ระหว่างกำลังถูกกักขังอยู่นั้นพวกโจรก็เข้ามาและเรียกให้ผู้หญิงที่อยู่ในกลุ่มออกไปกับพวกมันดูเหมือนพวกโจรจะตั้งค่ายกันอยู่ในป่าก็เลยไม่มีที่ระบายพวกมันก็เลยเอาผู้หญิงที่จับมาได้เป็ที่ระบายเสียเลย ยามถูกพวกโจรรุมข่มขืนจูอิงรู้สึกราวกับกำลังถูกยัดเอาสิ่งเน่าเหม็นเข้ามาในร่างยิ่งร่างกายสกปรกของพวกมันแตะต้องตัวนางเท่าไหร่นางก็ยิ่งรู้สึกแปดเปื้อนราวกับถูกสาดด้วยถังอาจมแต่ความเลวร้ายมันยังไม่จบเพียงเท่านั้นหลังจากใช้งานร่างกายของพวกนางจนสาสมใจพวกมันก็คัดเลือกหญิงสาวที่น่าจะขายไม่ได้ราคามากที่สุดออกมาคนหนึ่งและหญิงสาวผอมแห้งที่มีใบหน้าจืดชืดที่สุดอย่างจูอิงก็ถูกพาตัวออกมาดูเหมือนนางจะกลายเป็ของรางวัลให้กับกลุ่มโจรคนหนึ่งที่กำลังป่วย และมันก็เป็สาเหตุที่ทำให้นางติดโรคร้ายไปด้วย
“ฮึก...” ยามความหลังย้อนเข้ามาในหัวหยดน้ำตาก็ไหลเอ่อออกมาบนขอบตาของจูอิง ทำไมโลกถึงได้โหดร้ายกับนางนัก เหตุใดนางถึงไม่ตายๆไปเสียตอนนี้เลย
“ได้สติแล้วหรือขอรับ” ระหว่างจูอิงกำลังสะอึกสะอื้นกับความรู้สึกเศร้าหมองของตนดูเหมือนเสียงสะอื้นของนางจะเรียกให้คนที่อยู่ข้างๆหันกลับมามอง ตอนนี้จูอิงเพิ่งจะสังเกตว่าที่นี่นอกจากไม่ใช่ห้องขังแล้วยังไม่ใช่ภายในรังโจรอีกด้วยแถมชายหนุ่มที่สวมหน้ากากตรงหน้านางก็เป็คนที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
“ที่นี่...” จูอิงพยายามจะถามคำถามแต่เพราะลำคอของนางทั้งบวมแดงและเหือดแห้งก็เลยพูดไม่ออกแต่ดูเหมือนชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากจะดูท่าทีของนางออกก็เลยนำน้ำดื่มมาป้อนให้นางอย่างอ่อนโยนทำเอาจูอิงที่กำลังทรมานจากโรคร้ายได้แต่สับสนว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ไม่เป็ไรแล้วขอรับ พวกโจรโดนจับไปหมดแล้วส่วนที่นี่คือโรงหมอในเมืองเทียนฉีขอรับ” ชายหนุ่มผู้สวมใส่หน้ากากป้อนน้ำให้นางดื่มเสร็จก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะอธิบายเื่ราวให้นางได้ฟังดูเหมือนนางจะถูกช่วยเหลือออกมาแล้วแถมยังได้รับการรักษาอีกต่างหาก และเหนือสิ่งอื่นใดตอนนี้นางยังมีชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังปลอบใจนางด้วยท่าทีใจดีจนนางแทบไม่อยากจะเชื่อว่าชีวิตของนางจะได้พบความอบอุ่นเช่นนี้อีกเพียงแต่นางกลับไม่อาจยิ้มออกมาได้อีกแล้ว
“โรคของข้า...มันรักษาไม่ได้หรอกนะเ้าคะ”ถึงชายหนุ่มเบื้องหน้าจะพยายามปลอบใจว่านางได้รับการรักษาจากท่านหมอแล้ว แต่น่าเสียดายที่จูอิงที่ร่ำเรียนวิชาแพทย์มากลับรู้จักโรคที่นางกำลังเป็พอดีในเมืองที่นางจากมานางเป็ผู้ช่วยของหมอประจำเมืองทำให้นางได้รักษาผู้ป่วยมาแล้วหลายต่อหลายคนและผู้ป่วยที่มีอาการของโรคที่นางกำลังเป็อยู่นี้ก็ไม่มีใครรอดเลยแม้แต่คนเดียวแถมอาการของนางก็มาถึงขั้นรุนแรงที่สุดั้แ่อยู่ที่ห้องขังของพวกโจรแล้วเพราะแบบนั้นนางจึงทราบดีว่านางไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน
“ท่านไม่จำเป็ต้องปลอบใจข้าหรอกเ้าค่ะ”จูอิงหลั่งน้ำตาออกมาก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่น ถึงจะโชคดีอยู่บ้างที่บั้นปลายชีวิตได้ตายบนเตียงของโรงหมอไม่ใช่บนพื้นของห้องขังแต่ทุกอย่างก็ยังเปลี่ยนความจริงที่ว่านางกำลังจะตายไม่ได้ ทั้งๆที่นางตั้งใจศึกษาเล่าเรียนจนได้เข้าไปผู้ช่วยของท่านหมอแล้วแท้ๆแค่นางจะเดินทางกลับไปเยี่ยมญาติที่ต่างเมืองเท่านั้นทุกอย่างก็พลิกผันไปหมด
“ฮึก...” ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกคับแค้นใจจูอิงยามนี้ทั้งเ็ปและเหนื่อยล้าเหลือเกิน นางร้องไห้ออกมาโดยไม่ปิดบังทั้งยังพยายามเบือนหน้าหนีชายหนุ่มที่กำลังเฝ้าไข้นางอยู่ไปทางอื่นแต่ยามเห็นนางร้องไห้ชายหนุ่มผู้นั้นกลับจับมือของนางเอาไว้อย่างอบอุ่นเสียอย่างนั้นถึงจะเป็การจับมือเฉยๆแต่ความรู้สึกอบอุ่นของร่างกายผู้อื่นที่จูอิงไม่ได้ััมานานกลับทำให้นางเริ่มใจเย็นลงมาบ้างแต่ถึงอย่างนั้นน้ำตาของนางก็ยังไม่หยุดไหลและร่างกายของนางก็ยังเ็ปทรมานเช่นเดิม
“ท่าน...อยากจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่าขอรับ”ระหว่างที่จูอิงกำลังพยายามทำใจอยู่นั้น อยู่ๆชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากก็เอ่ยถามเื่หนึ่งขึ้นมาเหตุใดเขาถึงถามคำถามนี้ออกมากัน...
“มันก็ต้องอยากมีชีวิตอยู่แล้วมิใช่หรือเ้าคะข้าไม่อยากตาย ไม่อยากตายเ้าค่ะ” จูอิงที่ยามตอบคำถามออกมาก็หลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้งคำถามเช่นนี้ยังกล้าถามออกมาต่อหน้าคนใกล้ตายอีก นี่เขาเสียสติไปแล้วหรืออย่างไรใช่สินางอยากมีชีวิตแต่มันเป็ไปไม่ได้แล้ว ต่อให้นางฝืนแค่ไหนก็คงมีชีวิตรอดไม่พ้นหนึ่งเดือนเป็แน่ทั้งๆที่ไม่มีทางรักษาแล้วทำไมเขาต้องถามคำถามเช่นนั้นด้วย
“แล้วถ้าหาก ข้ามีวิธีที่จะทำให้ท่านมีชีวิตต่อไปล่ะขอรับ”คำถามของชายหนุ่มผู้สวมใส่หน้ากากทำเอาจูอิงพูดไม่ออก โกหก...อาการของนางไม่มีทางรักษาแล้วแต่เหตุใดน้ำเสียงของเขาถึงได้ดูจริงจังนักนะ...
“ถ้ามีจริงก็ดีสิ” จูอิงยิ้มอย่างเศร้าสร้อยออกมาเพราะนางไม่เหลือความหวังอยู่แล้วสุดท้ายนางก็เชื่อว่าเขาแค่พูดออกมาเพื่อให้กำลังใจนางเท่านั้น
“มีอยู่ขอรับ เพียงแต่มันเป็วิธีที่ข้าไม่อยากทำเลยขอรับ...แต่ข้าเอง ก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเหมือนกันขอรับ” ชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากกำหมัดแน่นด้วยท่าทีไม่เต็มใจท่าทีของเขาราวกับกำลังจะทำเื่ผิดร้ายแรงเลย
“ท่านรู้จักสิ่งที่เรียกว่า เคล็ดวิชามารบ้างหรือไม่ขอรับ” หลังจากทำใจอยู่พักหนึ่ง ชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากก็เริ่มเล่าเื่ของเคล็ดวิชาที่จูอิงไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินวิชานั้นจะทำให้นางเปลี่ยนจากคนธรรมดากลายเป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญา แถมยังสามารถรักษาโรคร้ายที่นางกำลังพบเจอได้อีกต่างหากเพียงแต่วิธีจะใช้เคล็ดวิชานั่นนางจำเป็จะต้องหลับนอนกับเขา แถมชีวิตหลังจากนี้ของนางก็ต้องทนกับแรงกระตุ้นของวิชามารอีกต่างหากเื่เหลือเชื่อเช่นนี้ราวกับเื่หลอกลวงไม่มีผิด แต่เขาจะหลอกลวงไปทำไมกันในเมื่อร่างกายของนางยามนี้ไม่ใช่สิ่งที่น่าอภิรมย์เลยแม้แต่น้อยหากจะปั้นเื่เพื่อจะหวังร่างกายที่เต็มไปด้วยปุ่มพองของนางก็ออกจะเป็แผนการที่ขาดทุนไปเสียหน่อยกระมัง
3K
