จูชิงพบหินสีทองหลายก้อนใต้ลำธารซึ่งดูเหมือนเปื้อนโลหิตของปลาัทองแต่เดาได้ว่าน่าจักเป็ของดี เขาเลยไม่รอช้ารีบเก็บหินเ่าั้ใส่เข้าไปในถุง
ขวดหยกห้าหกขวดแขวนอยู่ที่เอวปลาัทองสี่ตัวถูกรัดเอาไว้ที่หลัง ในแขนเสื้อมีหินทองคำหกก้อน สภาพจูชิงตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับขอทาน
เขาเดินลัดเลาะตามทางไปจนถึงปากถ้ำเมื่อแหงนหน้ามองฟ้าพลันพบว่ายังมีอีกากระหายเืจำนวนมากบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า
ครั้นจูชิงปรากฏกายพวกอีกากระหายเืก็บินโฉบลงมาในทันที แต่เหมือนกับพวกมันรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างมันกระพือปีกส่งเสียงร้องแล้วบินหนีหายไปจากที่นี่
จูชิงงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่บ้างทว่าผ่านไปสามลมหายใจเขาก็ยักไหล่แล้วเดินออกจากถ้ำ
เมื่ออีกากระหายเืหนีไปแล้วจูชิงก็กะว่าจะไปจากป่าอีกาโลหิต ไม่มีใครรู้ว่าอีกากระหายเืกลัวอะไรถ้าพวกมันกลับมาอีก จูชิงคิดจะไปจากที่นี่ก็คงสายเกินไปแล้ว
“กา กากา!” เหล่าอีกากระหายเืตัวใหญ่ั์ที่เกาะอยู่บนต้นไม้หมื่นปีพอเห็นจูชิงเดินมาใกล้ มันร้องเสียงดังก่อนที่จะกระพือปีกบินหนีไป
“ไข่อีกา!”ครั้นเหลือบไปเห็นไข่อีกาสีขาวขุ่นบนต้นไม้จูชิงตาเป็ประกายทันใด
พวกอีกากระหายเืไล่ล่าเขาชนิดที่ว่าจะไปบนฟ้าก็ไม่มีทางจะดําลงใต้ดินก็ไม่มีช่องมิหนำซ้ำยังรุมจิกกัดเขาจนตัวเป็พรุน ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างคงน่าเสียดาย
“อย่ากล่าวโทษข้าแล้วกัน”จูชิงหัวเราะแปลกประหลาดแล้วปืนขึ้นไปบนต้นไม้หมื่นปี
จูชิงหล่อหลอมแสงจันทร์ของปลาัทองเข้าไปเศษเสี้ยวหนึ่งบนตัวมีกลิ่นไอับางเบาเคลือบคลุมอยู่ และนั่นย่อมเป็สิ่งที่สร้างความหวั่นผวาให้กับอีกากระหายเื
แค่เข้าใกล้ปากถ้ำอีกากระหายเืยังไม่กล้าแค่นี้ก็เพียงพอที่จะจินตนาการได้ว่ากลิ่นไอันั้นน่าสะพรึงเพียงใด จูชิงที่มีกลิ่นไอัติดตัวสำหรับอีกากระหายเืนั้นย่อมมิต่างอันใดกับหนูเจอแมว
“ลมปราณในไข่อีกาเข้มข้นเสียจริง!”จูชิงหัวเราะฮ่าๆ ก่อนที่จักลงมือรื้อรังอีกาได้ไข่อีกามาเกือบสองโหล
แม้อีกากระหายเืจักโกรธแค้นจนอยากฉีกกระชากร่างของจูชิงให้แหลกเป็ชิ้นๆทว่าเพราะกลิ่นไอัที่แผ่ซานออกมาจากจูชิง ทำให้พวกมันไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ ทำได้เพียงะโร้องโหวกแหวกอยู่ไกลๆเท่านั้น
ยามนี้จูชิงรู้ว่าอีกากระหายเืกลัวตัวเองดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องหวาดกลัวอีกต่อไปเขาถลึงตามองอีกากระหายเืพลางพูดว่า “หุบปากซะ ไม่อย่างนั้นข้าจะจับพวกเ้าถอนขนให้หมด”
หลังจากขุดคุ้ยรังอีกากระหายเืต่ออีกสองสามรังกลิ่นไอับนร่างกายของจูชิงก็ค่อยๆ จางลงจากนั้นเขาก็เดินออกไปจากป่าอีกาโลหิตด้วยความรื่นรมย์!
“ไอ้หัวขโมยเ้ายังไม่ตายอย่างนั้นหรือ!” ทันใดนั้นเสียงของซั่งกวานจือหนิงก็ดังสะท้อนขึ้นที่ข้างหู!
จูชิงตัวหดเล็กลงราวกับลูกบอลถูกปล่อยลมเขาลืมซั่งกวานจือหนิงไปเสียสนิท
“ยังตามราวีข้าไม่เลิกลาอีก!”จูชิงเม้มปากแน่น
“ไอ้หัวขโมยตายซะเถอะ!” ซั่งกวานจือหนิงโมโหยิ่งนักเดิมทีนางรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ทำให้จูชิงต้องตาย ในใจหนึ่งคิดว่าจะบุกเข้าไปในป่าอีกาโลหิตเอาศพของจูชิงออกมาดีหรือไม่อย่างน้อยๆ อีกฝ่ายจะได้ตายมีศพให้กลบฝัง
คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้หัวขโมยนั่นจะยังมีชีวิตอยู่ทั้งยังมีชีวิตอยู่ได้ดีเสียด้วย!
“ฟึ่บ!” จูชิงสะบัดข้อมือโยนไข่อีกาออกไปใบหนึ่ง
“ลูกไม้ตื้นๆ!”ซั่งกวานจือหนิงแค่นเสียงอย่างไม่แยแสอาจหาญกล้าใช้ลูกไม้กระจอกงอกง่อยเช่นนี้ต่อหน้านางได้อย่างไร หญิงสาวไม่แม้แต่จะแลว่าจูชิงโยนอันใดมากระบี่ยาวคู่กายสั่นสะท้านคราหนึ่ง พริบตาเดียวไข่อีกาก็แหลกละเอียดเป็ผุยผง
“แครก!” ซั่งกวานจือหนิงมิทันได้ระวังตัวเศษไข่สาดกระเซ็นเปรอะเลอะอาภรณ์ของนาง
“นี่มันอะไร!”กลิ่นเหม็นคาวกับความเหนียวเหนอะทำให้ซั่งกวานจือหนิงแผดร้องออกมาอย่างขยะแขยง
“ไข่ของอีกากระหายเื”จูชิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางหยิบไข่อีกากระหายเืออกมาอีกใบหนึ่งให้ซั่งกวานจือหนิงดู
“ว่ายังไงนะ!”ซั่งกวานจือหนิงหน้าเปลี่ยนสีไปทันที ที่แท้เ้าขอทานนั่นถึงกับโยนไข่ใส่นาง!
“กา กากา!” อีกากระหายเืคำรามด้วยโทสะ เสียงอึกทึกอื้ออึงดังทั่วทั้งป่าอีกาโลหิตไม่นานนักเมฆาสีครามบนท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็สีโลหิตเหล่าอีกานับพันกระพือปีกบดบังนภาลัย
“หัวขโมย...!”ซั่งกวานจือหนิงขบกรามแน่น ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งมองจูชิงครั้นเหลือบเห็นเมฆาโลหิตที่ก่อตัวหนาแน่นอยู่บนฟ้า นางก็รีบเหยียดเท้าถอยโดยไม่ลังเล
อีกากระหายเืให้ความสำคัญกับไข่ของตัวเองมากใครก็ตามที่กล้าแตะต้อง พวกมันยินยอมทำทุกวิถีทางเพื่อสังหารอีกฝ่ายมิให้ตายดี
แม้ว่าอีกากระหายเืจักหวาดกลัวกลิ่นไอับนร่างของจูชิงทว่ามันมิได้กลัวซั่งกวานจือหนิง!
“ไอ้หัวขโมยบัดซบอย่าให้ข้าจับเ้าได้ ข้าจักบดขยี้เ้าให้แหลก!” ซั่งกวานจือหนิงโกรธมากคาดไม่ถึงว่าจักถูกไอ้หัวขโมยหลอกเอาเสียได้
ทว่าซั่งกวานจือหนิงกลับรู้สึกฉงนสงสัยในเวลาเดียวกันเหตุใดจูชิงถึงไม่เป็อะไรเลย อีกากระหายเืพวกนั้นคล้ายกับมองข้ามจูชิงไป สายตาทุกคู่จับจ้องมองมาที่นาง
ซั่งกวานจือหนิงจะรู้อะไรจูชิงไม่ยั่วโทสะอีกากระหายเืเพิ่มก็ดีมากแค่ไหนแล้ว ยามนี้อีกากระหายเืหรือจักกล้าล่วงเกินจูชิงมันทำได้แค่ะเิโทสะทั้งหมดลงกับซั่งกวานจือหนิงเท่านั้น
“ฮ่าๆๆ ไม่รู้ว่านางมารน้อยนั่นจักทำอย่างไรต่อ” จูชิงหัวเราะวันนี้ช่างเป็วันที่ดีเสียจริง!
1K
