"ออกจากเมือง?" อริสราทวนคำ สมองของเธอยังคงมึนงงจากการใช้พลัง "แต่เราจะไปได้ยังไง? ทุกถนนต้องถูกจับตามองอยู่แน่"
"ใครบอกว่าเราจะใช้ถนนล่ะ?" ราตรีสวนกลับพลางยัดเหรียญไม้นกฮูกนั่นใส่กระเป๋า "มีเส้นทางที่เร็วกว่านั้น... และอันตรายกว่ามาก แต่ตอนนี้มันคือทางเลือกเดียวของเรา"
ราตรีเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ "เรามีเวลาไม่มาก ก่อนที่พวกเบื้องบนจะส่งทีมเก็บกวาดชุดใหญ่ลงมา" เธอมองอริสราั้แ่หัวจรดเท้า "สภาพเธอตอนนี้เป็ 'เหยื่อล่อ' ชั้นดีอยู่แล้ว แต่เราต้องทำให้มันแเีกว่านี้"
ราตรีกลับเข้าไปในห้องพักอีกครั้งและกลับออกมาพร้อมกับขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุของเหลวสีดำสนิทอยู่ภายใน "ดื่มนี่ซะ มันจะช่วยกด 'กลิ่น' พลังของเธอได้ชั่วคราว... รสชาติห่วยแตก แต่ก็ดีกว่าตาย"
อริสราลังเล แต่ก็รับขวดนั้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด รสชาติของมันขมปร่าและเหม็นไหม้จนเธอแทบสำลัก แต่ทันทีที่มันลงท้อง เธอก็รู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง พลังที่เคยร้อนรุ่มและพร้อมจะปะทุอยู่ตลอดเวลากลับสงบลง... เหมือนไฟที่ถูกราดด้วยน้ำ
"ดี" ราตรีพยักหน้าอย่างพอใจ "ทีนี้ก็ถึงเวลาไปผจญภัยกันจริงๆ แล้ว"
ทั้งสองกลับขึ้นไปบนมอเตอร์ไซค์อีกครั้ง แต่คราวนี้บรรยากาศรอบตัวน่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิม อริสราใช้ "สายตา" ของเธอมองไปรอบๆ และพบว่าคำพูดของราตรีไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย...
เธอเห็นประกายแสงสีทองเคลื่อนที่ไปตามยอดตึกต่างๆ ด้วยความเร็วสูง... พวกมันไม่ใช่เฮลิคอปเตอร์ แต่เป็เหมือนดาวตกที่กำลังลาดตระเวนอยู่บนท้องฟ้า พวก "พราน" กำลังเริ่มการค้นหาอย่างเต็มรูปแบบ
"พวกมันกำลังสแกนหาคลื่นพลังงานที่ผิดปกติ" เสียงราตรีดังขึ้นในหัวของเธอผ่านต่างหู "ของเหลวที่เธอดื่มไปจะช่วยซื้อเวลาให้เราได้บ้าง... แต่ก็ไม่นานนัก"
ราตรีขับขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยความชำนาญ หลบหลีกจากถนนเส้นหลักเข้าสู่ย่านที่อยู่อาศัยที่มืดและเงียบสงบยิ่งขึ้น เป้าหมายของพวกเขาคือ "ประตู" บานหนึ่งที่ราตรีรู้จัก ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใครคาดคิด
"เราใกล้ถึงแล้ว" ราตรีบอก "มันอยู่ในสถานีรถไฟร้างท้ายเมืองนั่น"
แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่มุ่งตรงไปยังสถานี... จู่ๆ อริสราก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป...
มันไม่ใช่แสงสีทองของพวกเบื้องบน... ไม่ใช่เงาที่นิ่งสงบของชายลึกลับคนนั้น... และไม่ใช่พลังที่สั่นไหวของราตรี...
แต่มันคือ "ความหิวโหย" ที่ดิบเถื่อนและปราศจากความคิด... เป็ความรู้สึกเดียวกันกับที่เธอััได้จากพวกเงาในโรงพยาบาล แต่รุนแรงกว่า... และมีจำนวนมากกว่า
"ราตรี! ข้างหน้า!" อริสราะโผ่านความคิด "มีบางอย่าง... เยอะมาก!"
ทันใดนั้น! ร่างหลายร่างก็กระโจนออกมาจากเงามืดของตรอกซอกซอยข้างทาง พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีแขนขาที่ยาวเก้งก้างและเคลื่อนไหวด้วยสี่ขา ดวงตาสีขาวขุ่นของพวกมันเรืองแสงในความมืด ิัซีดเผือดและเน่าเปื่อยในบางแห่ง...
"บัดซบ! กูล!" ราตรีสบถออกมาอย่างหัวเสีย "กลิ่นพลังของเธอตอนที่สู้กับเ้านกฮูกนั่นต้องไปปลุกพวกมันที่จำศีลอยู่ใต้เมืองแน่ๆ!"
กูลฝูงหนึ่งพุ่งเข้าใส่รถของพวกเธออย่างบ้าคลั่ง!
ราตรีหักรถหลบอย่างฉิวเฉียดพลางชักปืนพกรูปทรงประหลาดที่เคยทำความสะอาดออกมาจากข้างเอว
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เธอไม่ได้ยิงะุ แต่ยิงลำแสงสีเงินเส้นเล็กๆ ออกไป ลำแสงนั้นพุ่งทะลุร่างของกูลตัวหนึ่งจนเกิดเป็รูไหม้เกรียมและกรีดร้องโหยหวน แต่จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป!
กูลตัวหนึ่งกระโจนขึ้นมาบนท้ายรถได้สำเร็จ! กรงเล็บที่เหม็นเน่าของมันตะกุยเข้าใส่หลังของอริสรา!
182K
