บทที่ 19 เ้าสารเลว รับกระบี่ของข้าไปซะ
"ในเมื่อเ้าบอกว่าเขาเป็ศิษย์พี่เจ็ดของเ้า เช่นนั้นเขาก็ถือเป็คนในสำนักพันธมิตร ดังนั้นโปรดอธิบายหน่อยเถิดว่า เหตุใดจึงต้องผนึกดินแดนลับ ทำร้ายศิษย์ของสำนักเจ็ดดาราของข้า แล้วยังแย่งชิงวิหคเมฆาเพลิงจากพวกข้าไปอีก!"
ศิษย์พี่ใหญ่ได้รับาเ็ ตอนนี้เยี่ยหรงเยวี่ยจึงต้องออกมาเป็ตัวแทนของสำนักเจ็ดดารา มิเช่นนั้นสำนักเจ็ดดาราที่ไร้ผู้นำก็จะถูกคนที่มีเจตนาร้ายรังแกจนตาย!
"ศิษย์พี่เจ็ด เมื่อครู่พวกเราได้ฟังคำให้การด้านเดียวของพวกเขาไปแล้ว ตอนนี้ถึงตาท่านบอกมาบ้างว่าเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่" เยี่ยหลิงหลงหันไปถามจี้จื่อจั๋ว
ปรากฏว่าจี้จื่อจั๋วไม่ได้รีบแก้ต่างให้ตัวเอง แต่กลับชี้ไปที่เยี่ยหลิงหลงแล้วถามเผยลั่วไป๋ด้วยความดีใจ "ศิษย์พี่ใหญ่ นางคือศิษย์น้องหญิงคนใหม่ของพวกเราหรือ"
"ใช่แล้ว"
"นางน่ารักมากเลย แถมยังฉลาดและกล้าหาญอีกต่างหาก เมื่อครู่นางคอยปกป้องข้าด้วย"
"พูดให้ถูกคือ นางลากข้ามาจากสำนักเพื่อมาช่วยเ้า"
ดวงตาของจี้จื่อจั๋วเป็ประกาย รอยยิ้มบนใบหน้าตุ๊กตายิ่งสดใสมากขึ้น
"ถึงอาจารย์จะเป็คนที่ทำอะไรไม่ค่อยน่าเชื่อถือ แต่ศิษย์ที่เขาพากลับมาทุกคนล้วนเป็คนเก่ง ศิษย์น้องหญิง เ้าสบายดีนะ"
"ศิษย์พี่เจ็ด เื่ทักทายเอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถิด ท่านเล่าเื่เมื่อครู่ให้ฟังได้หรือไม่"
"ได้ ข้าจะฟังเ้า"
เยี่ยหลิงหลงแทบจะหัวเราะออกมา ศิษย์พี่คนนี้ถูกใส่ร้ายไม่ร้อนใจ คนอื่นชักกระบี่ล้อมโจมตีก็ไม่สนใจ สายตาและความสนใจจดจ่ออยู่ที่นางซึ่งเป็ศิษย์น้องหญิงเล็กทั้งหมด
ราวกับว่าการได้ศิษย์น้องหญิงคนหนึ่งคือเื่สำคัญที่สุดในโลก ส่วนคนและเื่วุ่นวายอื่น ๆ เขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
"เมื่อเดือนก่อน ข้าได้ยินอาจารย์บอกว่าเขาจะไปเข้าร่วมการประชุมรับศิษย์ครั้งนี้ และจะพาศิษย์ใหม่กลับมา ตอนนั้นข้าก็คิดว่าถ้ามีศิษย์ใหม่เข้ามาต้องให้ของขวัญต้อนรับหน่อย แต่คิดไม่ออกว่าจะให้อะไรดีก็เลยเดินเที่ยวไปเรื่อย จนกระทั่งเมื่อวานข้าพบว่าดินแดนลับหุบเขาประจิมมีความเคลื่อนไหว"
"หลังจากข้าเข้ามาในดินแดนลับก็พบวิหคเมฆาเพลิงตัวนั้น ขนของนกตัวนี้แข็งแกร่งมากมีพลังป้องกันสูงมาก เป็วัตถุดิบที่หายากในการทำอาวุธิญญาประเภทป้องกัน ข้าก็เลยคิดว่าจะจับมันมาให้ศิษย์พี่หญิงสามช่วยทำอาวุธิญญาเพื่อมอบให้ศิษย์ใหม่"
"ตอนที่ข้ากำลังจัดการกับวิหคเมฆาเพลิง พวกเ้าลอบโจมตีข้าจากด้านหลัง พวกเ้า้าแย่งชิงวิหคเมฆาเพลิงของข้า แต่ข้าไม่ยอมจึงต่อสู้กับพวกเ้า"
"ข้าคำนึงถึงเื่ที่ว่าพวกเ้าเป็เพียงผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้น ถึงแม้จะเลวทรามแต่พลังก็อ่อนด้อยเกินไป ข้าี้เีลงมือ จึงสั่งสอนเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วไล่ไปเท่านั้น"
"แต่ใครจะรู้ว่าดินแดนลับนี้กลับสั่นคลอนเหมือนกำลังจะพังทลายในไม่ช้า ข้าตั้งใจจะเอาวิหคเมฆาเพลิงแล้วจากไป แต่ปรากฏว่าตอนที่ข้ามาถึงทางเข้า ทางเข้ากลับถูกพวกเ้าผนึกเอาไว้ ข้าเดาว่าพวกเ้าคงกลัวคนอื่นจะมาแย่งผลประโยชน์ ดังนั้นจึงผนึกทางเข้าทันทีที่มาถึง แต่ใครจะรู้ว่าสุดท้ายกลับทำร้ายตัวเอง"
"พอออกไปไม่ได้ จึงได้แต่พยายามทำให้ดินแดนลับเสถียรที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดังนั้นข้าจึงใช้พลังไม่น้อยในการซ่อมแซมดินแดนลับที่กำลังพังทลายนี้ นี่ถึงทำให้มันหยุดการพังทลายลง รักษาชีวิตของทุกคนเอาไว้"
จี้จื่อจั๋วแค่นหัวเราะ
"แล้วดูสิ พอเห็นว่าคนของตัวเองมาช่วย ก็รีบใส่ร้ายว่าข้าทำร้ายพวกเ้าและผนึกดินแดนลับเพื่อแย่งชิงวิหคเมฆาเพลิง ตอนนี้ยังพาคนมารุมโจมตีข้าอีก"
"หากวันนี้ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์น้องหญิงเล็กไม่มา ข้าที่ใช้พลังจนหมดไปกับการซ่อมแซมดินแดนลับ คงสู้พวกเ้าไม่ได้แน่ ได้แต่หนีอย่างอับจนหนทาง ปล่อยให้พวกเ้าใส่ร้าย"
เื่ราวที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงของจี้จื่อจั๋ว ทำให้ศิษย์ของสำนักอื่นต่างใอย่างยิ่ง
หากเยี่ยหลิงหลงไม่ได้พยายามขวางเอาไว้ เกรงว่าตอนนี้ทุกคนคงจะเชื่อคนของสำนักเจ็ดดารา และลงโทษจี้จื่อจั๋วแล้วกระมัง
แต่ว่า ทั้งสองฝ่ายต่างยืนยันคำพูดของตัวเอง ใครพูดจริงกันแน่
คำพูดของจี้จื่อจั๋วพิสูจน์การคาดเดาทั้งหมดในใจเยี่ยหลิงหลงแล้ว
ทางเข้าดินแดนลับถูกศิษย์สำนักเจ็ดดาราผนึกเอง และเขาผู้อยู่ในขอบเขตจินตานมาที่ดินแดนลับหุบเขาประจิมซึ่งมีแค่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตสร้างรากฐาน ก็เพียงเพื่อเตรียมของขวัญชิ้นหนึ่งให้ศิษย์ใหม่เท่านั้น
แต่น่าเสียดายที่ในต้นฉบับ นางไม่ได้ไปสำนักชิงเสวียน แต่กลับตามเยี่ยหรงเยว่ไปสำนักเจ็ดดาราอย่างดื้อรั้น ปีนั้นสำนักชิงเสวียนไม่มีศิษย์ใหม่เข้ามา และจี้จื่อจั๋วที่ออกจากสำนักไปนานก็ไม่รู้เื่นี้ ของขวัญที่เขาหามาอย่างยากลำบาก สุดท้ายถึงแม้จะได้มาก็ไม่มีใครรับ
นี่ยังแสดงให้เห็นอีกว่า จี้จื่อจั๋วเป็คนที่มีความคิดเรียบง่ายตรงไปตรงมา ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่ถามให้แน่ใจก่อนว่ามีศิษย์ใหม่เข้ามาหรือไม่ แต่กลับรีบไปเตรียมของขวัญล่วงหน้าแบบนี้
ดังนั้น ที่ว่าเขาวางแผนอย่างละเอียดเพื่อทำร้ายศิษย์ขอบเขตสร้างรากฐานของสำนักเจ็ดดาราจนทำให้ตัวเองเสื่อมเสียชื่อเสียง เยี่ยหลิงหลงไม่เชื่อเลยสักนิด
โชคดีที่ครั้งนี้นางมาทันเวลา ไม่ได้ทำให้ศิษย์พี่เจ็ดที่ตั้งใจเตรียมของขวัญให้ต้องผิดหวัง
"เ้ากล่าวหาข้าอย่างไม่มีหลักฐาน! พวกข้าศิษย์ของสำนักเจ็ดดารา เป็ผู้ที่ซื่อสัตย์และมีเกียรติ จะทำสิ่งต่ำช้าน่ารังเกียจได้อย่างไร! มีแต่สำนักต่ำต้อยอย่างพวกเ้าเท่านั้นที่จะทำเื่ต่ำช้าเช่นนั้น!"
หนึ่งในศิษย์ของสำนักเจ็ดดาราชี้หน้าสาปแช่งจี้จื่อจั๋ว
"เ้าจะใส่ร้ายข้าก็แล้วไป แต่ยังกล้าดูถูกสำนักของข้าอีกหรือ?" จี้จื่อจั๋วโกรธจัด เขายกมือขึ้นรวบรวมพลังิญญาเตรียมจะตบหน้าคนผู้นี้ให้หนัก ๆ สักที
แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ เขาก็เห็นศิษย์น้องหญิงเล็กหยิบกระบี่สีขาวเล่มหนึ่งออกมา แล้วยกขึ้นฟาดใส่หน้าศิษย์คนนั้นทันที
เมื่อฉากที่คุ้นเคยนี้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง...
ศิษย์จากสำนักอื่น ๆ: อีกแล้ว นางเขวี้ยงกระบี่เล่มนี้เป็ครั้งที่สามแล้ว สองครั้งก่อนตบหน้าสำนักเจ็ดดารา ครั้งนี้จะทำได้อีกครั้งหรือไม่? ไม่น่าเป็ไปได้หรอก? นางอยู่แค่ขอบเขตก่อปราณเท่านั้นเอง!
ศิษย์สำนักเจ็ดดารา: คิดจะใช้วิธีเดิมหรือ? เขาเตรียมพร้อมรับมือไว้แล้ว ด้วยการโจมตีอันไร้แบบแผนและการฝึกฝนอันต่ำต้อยเช่นนี้ จะสำเร็จได้อย่างไร ดูสิว่าเขาจะจัดการนางอย่างไร!
ศิษย์พี่เจ็ดจี้จื่อจั๋ว: แย่แล้ว ศิษย์น้องหญิงเล็กของข้าไม่เพียงพลังต่ำเตี้ย ฝีมือการต่อสู้ก็ไม่ค่อยดี ท่าทางการเหวี่ยงกระบี่นี่เหมือนโยนขยะเลย ต้องไม่โดนแน่ ๆ อีกทั้งจะกลายเป็ตัวตลกในสายตาผู้อื่นอีก ต้องรีบหาทางช่วยรักษาหน้านาง
เยี่ยหรงเยว่จากสำนักเจ็ดดารา: ข้าไม่เชื่อหรอก ข้าไม่เชื่อว่าด้วยทักษะของนางจะทำสำเร็จ! นางเป็แค่ขยะที่มีพร์ต่ำต้อยเท่านั้น ไม่ได้ ไม่นะ ไม่!
ศิษย์พี่ใหญ่เผยลั่วไป๋: ศิษย์น้องหญิงเล็กยังต้องฝึกอีกเยอะ ไม่ว่าท่าทางการเหวี่ยงกระบี่ของนางจะดูน่าเกลียดแค่ไหน กระบี่เล่มนั้นก็จะพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อช่วยรักษาหน้าให้นางเอง ช่างน่ายินดีจริง ๆ
แม้ในขณะนี้ทุกคนจะมีความคิดที่แตกต่างกัน แต่สายตาทุกคู่ก็จ้องมองไปที่เส้นทางของกระบี่ขาวอย่างใจจดใจจ่อ
เห็นศิษย์ของสำนักเจ็ดดารา ผู้นั้นเตรียมพร้อมตั้งรับ ตั้งใจจะกู้หน้าตาที่ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขาเสียไป
"เ้าสารเลว กล้าดูิ่สำนักของข้า จงรับกระบี่ของข้าไปซะ!"
เมื่อเสวียนอิ่งพุ่งออกไป เยี่ยหลิงหลงก็ะโเสียงดังเพื่อเสริมกำลังใจให้ตัวเองอีกด้วย
พิเศษ !! มีตอนนำที่ www.enjoybook.co