เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        ตัดกลับมาทางมหาวิทยาลัยเพลิงสวรรค์ ภายในห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยช่องว่างมิติดันเจี้ยนมากมายสำหรับนักเรียนชั้นปีที่ 1

        “หะ..เห้ย ไม่จริงใช่ไหมนั่น!”

        ในตอนนั้นเสียงฮือฮาก็ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อนักเรียนกลุ่มใหญ่เริ่มหันไปสนใจผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา หญิงสาวผมสีทองผู้มีรูปลักษณ์งดงามตระการตา ราวกับเทพธิดาและนางมารร้ายรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เธอสวมชุดเดรสสีขาวตัดสั้น โค้งเว้าสวยงามที่เผยให้เห็นเรือนร่างที่เย้ายวน

        หน้าอกอวบอิ่มขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เส้นผมสีทองระยับที่แผ่กระจายเป็นประกายคล้ายแสงอาทิตย์เมื่อกระทบในห้องโถง ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวช่างเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจ ทำให้ทั้งนักเรียนชายและหญิงต่างตกตะลึง ราวกับว่ามีมนตร์สะกดซ่อนอยู่ในทุกก้าวของเธอ

        นักเรียนชายหลายคนที่ยืนอยู่ในบริเวณนั้นต่างหยุดชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหลงใหล เหม่อลอยราวกับจิตวิญญาณถูกดึงดูดจนแทบไม่อาจห้ามใจได้

        ทุกย่างก้าวของเธอช่างสง่างามจนแทบจะสะกดสายตาของทุกคนไว้ ดวงตาสีฟ้าประกายของเธอเฉยชาราวกับรู้ว่าทุกคนกำลังมองมา

        แต่เธอก็ไม่สนใจ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบางเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจแห่งความเย้ายวนที่ไม่มีผู้ชายคนใดอาจมาต้านทานได้ และในชั่วพริบตาเดียว เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นในหมู่ฝูงชน ขณะที่ดวงตาของทุกคนต่างจับจ้องไปยังหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของชั้นปีที่ 1

        “นั่นรุ่นพี่เฟรย่าไม่ใช่หรือ... ผู้เป็นเทพธิดาแห่งความงดงาม!”

        “เธอมาทำอะไรที่นี่กันนะ? หรือว่าเธอมีธุระสำคัญในดันเจี้ยน?”

        ความเงียบและน้ำเสียงอันตกตะลึงผสมปนเปกันไปทุกที่ โดยเฉพาะนักเรียนชายที่เริ่มรู้สึกวาบหวิวอย่างผิดปกติ สายตาเหม่อลอย ร่างกายหยุดชะงักราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความลุ่มหลง ใจเต้นระรัว ความรู้สึกอยากเข้าใกล้เธอ มันเหมือนพุ่งทะยานจากเบื้องลึกของจิตใจ

        “นี่คือรุ่นพี่เฟรย่าเหรอ?”

        ทว่าบรรดานักเรียนที่มีค่าสถานะจิตวิญญาณสูงกว่า ต่างรู้สึกถึงแรงกดดันอันแปลกประหลาดจากเธอ บางคนถึงกับรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย เมื่อตระหนักว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา

        แต่คือ เฟรย่า ผู้เป็นเสมือนเทพธิดาแห่งความงามและอำนาจลึกลับ อวาตาร์แห่งความงดงามดุจเทพเจ้าที่ไม่มีใครต้านทานได้ พลังของเธอไม่ได้มีเพียงรูปลักษณ์ที่เย้ายวน แต่ยังแผ่กระแสพลังที่สามารถสะกดจิตใจผู้คนได้โดยง่าย

        เฟรย่าไม่ได้แสดงท่าทีสนใจต่อความฮือฮารอบตัว เธอเดินผ่านนักเรียนที่มองดูอย่างอึ้งทึ่ง

        โดยไม่มีแววลังเลหรือหันกลับไปมองใคร เพียงแค่มีรอยยิ้มบางๆบนใบหน้า แต่ก็แอบแฝงไว้ด้วยความเย้ายวนอยู่ไม่น้อย

        ท่ามกลางบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดอันน่าเกรงขามของเฟรย่า เธอเดินผ่านห้องโถงโดยทิ้งความสะกดงันและเสียงซุบซิบไว้เบื้องหลัง ราวกับว่าเสน่ห์ของเธอคือสิ่งที่เหนือกว่าความงามทั่วไป เสน่ห์นั้นคือพลังอันตรายที่ใครๆก็หวาดหวั่น และยิ่งอยากครอบครอง

        เฟรย่าก้าวเดินอย่างแช่มช้าท่ามกลางสายตาที่จ้องมองไม่วางตาของเหล่านักเรียนชั้นปีที่ 1 ในห้องโถงใหญ่ ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยอำนาจแฝงของพลังอวาตาร์แห่งเทพธิดา ร่างอันงดงามประหนึ่งรูปสลักเทพเจ้าขยับเขยื้อนไปอย่างสง่างาม ทว่าในทุกการเคลื่อนไหวนั้น กลับแฝงด้วยแรงดึงดูดอันลึกลับที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจละสายตาได้

        “รู้สึกถึงพลังนี้ไหม?”

        “เฟรย่า…เธอไม่ใช่แค่สวย แต่เหมือนกับว่าเธอจะครอบงำทุกคนได้จริงๆ”

        นักเรียนคนหนึ่งกระซิบกระซาบกับเพื่อนใกล้ๆด้วยความประหม่า พร้อมกับนัยน์ตาที่ดูเลิ่กลั่กและร้อนรนขึ้นเป็นอย่างมาก

        “ใช่แล้ว.. มันอาจเป็นทักษะสกิลของเธอ หรือเสน่ห์ของผู้หญิงสุดเร้าร้อนคนนี้กันแน่”

        อีกคนตอบเบาๆพลางลอบกลืนน้ำลาย เหล่าผู้ชายที่ได้สัมผัสถึงอำนาจแห่งความงามนี้ ต่างก็ถูกครอบงำด้วยแรงดึงดูดจากเธอ

        เสน่ห์ที่เหนือชั้นได้ก่อให้เกิดความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความหลงใหลและความเกรงกลัว เพราะพลังอวาตาร์ของเฟรย่านั้นทำให้เธอไม่ใช่เพียงหญิงสาวธรรมดา แต่เป็นผู้ที่ถูกเทพเจ้าแห่งความงามประทานพลังมาโดยเฉพาะ

        “เขาลงดันเจี้ยนเกาะหรรษาอยู่เหรอ?”

        “งั้นก็รอรบกวนหน่อยละกันนะพ่อหนุ่มน้อยทั้งหลาย”

        เฟรย่าหยุดก้าวเท้าตรงหน้าทางเข้าดันเจี้ยน และหันสายตาคมกริบไปทางกลุ่มนักเรียนที่ยืนจับจ้องเธออย่างแน่นิ่ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความนิ่งเฉย ผสมกับรอยยิ้มเยือกเย็นประหนึ่งเทพธิดาที่กำลังเมตตาสรรพสิ่งรอบข้าง เสียงหัวใจของนักเรียนชายหลายคนแทบหยุดเต้น

        “มะ..ไม่เป็นไรครับรุ่นพี่เฟรย่า เชิญรอได้ตามสบายเลย”

        “ถะ..ถะ..ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ผมได้พูดคุยกับรุ่นพี่ครับ!”

        ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำ บางคนยิ้มเขิน บางคนถึงกับถอยหลังเพราะไม่อาจทนต่อแรงกดดันนั้นได้

        “ทะ..ท่านเฟรย่ามาหาใครกันน่ะ”

        ภายใต้ความสง่างามและความเย้ายวนที่ทุกคนเห็น ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจของเฟรย่ากลับเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

        หญิงสาวผู้มีรูปลักษณ์ประหนึ่งเทพธิดา แต่ในจิตใจกลับเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นในการตามหาใครบางคน เธอเคยได้ยินชื่อของนักเรียนปีหนึ่งผู้มีพรสวรรค์มากมาย และคำร่ำลือที่มาพร้อมกับพลังของเขา มันก็ได้กระตุ้นให้เฟรย่าสนใจอยากรู้จักกับบุคคลนี้มากขึ้น

        “อนาเธอร์..”

        เธอเอ่ยชื่อชายหนุ่มผู้นี้เบาๆภายในใจ ริมฝีปากเรียวของเธอเผยรอยยิ้มเล็กน้อยที่เต็มไปด้วยความสนใจ

        เฟรย่าพลันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ดึงดูดให้เธอต้องเผชิญหน้ากับอนาเธอร์

        ผู้ที่ได้รับพลังอันยิ่งใหญ่และทำให้เกิดเสียงฮือฮาทั่วทั้งมหาวิทยาลัย แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้พบเขา แต่พลังลึกลับที่เขามี กลับส่งผลให้เธออยากรู้ว่าทายาทแห่งตระกูลซิกฟรีดผู้ยิ่งใหญ่คนนี้เป็นตัวตนแบบใดกันแน่

        ในอาณาเขตบริเวณ นักเรียนหลายคนที่อยู่รอบข้าง ต่างอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอด้วยความเคลิบเคลิ้ม แต่ในขณะเดียวกันก็มองไปยังช่องว่างมิติด้วยความอยากรู้และตื่นเต้น

        หญิงสาวผู้ได้รับการยกย่องเป็นเทพธิดาแห่งความงดงาม มาปรากฏตัวเพื่อรอใครสักคน และคนผู้นั้นจะต้องมีอะไรพิเศษอย่างแน่นอน

        “ครืนนนนนนนนนนนน!”

        และแล้วไม่นานนัก ร่างของอนาเธอร์ก็ปรากฏขึ้นจากช่องว่างประตูมิติ เขาสะพายพลองบนไหล่และเดินออกมาด้วยท่าทางที่สบายๆ

        ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความกังวล ราวกับการเข้าไปในดันเจี้ยนที่ยากลำบากนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่ออนาเธอร์ก้าวออกจากดันเจี้ยนและหันมาเห็นหญิงสาวผมทองผู้สง่างามที่ยืนรออยู่เบื้องหน้า

        เขาถึงกับชะงักไปชั่วครู่ สายตาของเขาถูกสะกดให้จ้องมองใบหน้าของเธออย่างไม่รู้ตัว