เกือบ 4 ปี แล้วสินะ หลังจากผ่านเื่คืนนั้นมาอย่างยากลำบากมาอย่างยาวนาน สังคมใหม่ เพื่อนร่วมงานใหม่ และผู้ชายคนใหม่ที่ยอมรับผู้หญิงมีตำหนิอย่างเธอ ถึงเวลาแล้วรึยังนะ? ที่เธอจะเริ่มต้นใหม่สักที
ความผิดพลาดในครั้งนั้น ทำให้เธอกังวลกับการเริ่มต้นใหม่ คนที่เข้ามาเธอจึงค่อนข้างตั้งกำแพงพื้นที่ส่วนตัวเอาไว้สูงลิ่ว
..
"ไปกับพี่นะกรีน" นพอ้อนกรีน อยากให้เธอไปงานเลี้ยงที่บริษัทกับเขาเพราะอยากอวดแฟนสาวคนสวย ที่เขาเทียวจีบมาเกือบปี กว่าเธอจะยอมคบด้วยเมื่อเดือนก่อน
"พี่นพไปกินกับเพื่อนๆ ให้เต็มที่ไม่ดีกว่าเหรอคะ เอากรีนไปเดี๋ยวจะไม่สนุกเปล่าๆ " กรีนเงยหน้าขึ้นตอบ เธอไม่ชอบไปงานเลี้ยงที่มีผู้ชายกินเหล้าเยอะแยะ ความทรงจำล่าสุดเกี่ยวกับความเมาของเธอ ทำให้เธอระวังตัวมากขึ้น
"ขัดความสุขอะไรกัน กรีนเป็ความสุขที่สุดของพี่เลยนะ พี่อยากให้กรีนไปด้วย นะคะ" นพยังคงออดอ้อน คุยโวไว้เยอะ ว่าจีบสาวสวยร้านสปาชื่อดังได้ ถ้าเธอไม่ไปเสียหน้าแย่ งานนี้ใครๆ ก็พาคนของตัวเองไปอวดทั้งนั้น
"กว่างานกรีนจะเลิก งานพี่คงเริ่มไปแล้ว" กรีนหาข้ออ้างไปเรื่อยๆ ยังไม่อยากปรากฏตัวต่อหน้าเพื่อนๆ เขาเท่าไหร่
ถึงเขาจะเป็สุภาพบุรุษกับเธอมาตลอด แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าการที่เขาพยายามชวนเธอไปเที่ยวยามค่ำคืนบ่อยๆ เขาหวังอะไรจากตัวเธอกันแน่ อดีตสอนเธอให้จดจำจนขึ้นใจ
"พี่รอได้.. นะครับกรีน สถานที่จัดงานก็ไม่ไกล พี่เข้างานไปก่อนแล้วออกมารับกรีนก็ได้ถ้ากรีนเลิกช้า" นพยังคงตื้อต่อ เพราะคาดหวังกับค่ำคืนนนั้นมากที่สุด
"งั้นกรีนขับรถไปหาพี่ที่งานดีกว่าค่ะ" กรีนหาทางออกให้ตัวเอง ถ้าหากบรรยากาศไม่น่าอยู่ เธอจะได้ชิ่งได้
"น่ารักที่สุดเลย พี่จะรอนะครับ" นพจับมือเธอไว้ด้วยความดีใจ แม้จะอยากทำมากกว่านั้น แต่ก็กลัวเธอโกรธ เขารู้ดีว่าเธอหวงตัวมากแค่ไหน และนั่นยิ่งทำให้เขาอยากได้ตัวเธอ
เขาจึงทำได้แค่จับมือและหันหลังกลับไป เพราะกรีนยังไม่เลิกงาน แค่ได้คำตอบเขาก็สบายใจแล้ว คงต้องไปหาซื้อชุดหล่อๆ และของสำคัญสำหรับงานเลี้ยงสักหน่อย คาดหวังให้เป็ใบเบิกทางความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมากขึ้น
กรีนมองตามหลังนพรัตน์ไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอบอกให้เขารู้ว่าเธอมีอดีตไม่สวยงามนักและไม่ใช่คนตัวเปล่า แถมยังมีภาระมากมายให้รับผิดชอบ พี่นพก็ยังยืนยันจะคบกับเธอ และไม่สนใจถามเื่ราวในอดีตให้เธออึดอัดใจสักครั้ง เธอจึงตัดสินใจลองคบกับเขาดูเมื่อเดือนที่แล้ว
แต่แม้จะเอ่ยปากว่าคบกับเขา เธอก็ไม่ค่อยไปไหนกับเขาสองต่อสองมากนัก เพราะอยากยืดเวลาของการเรียนรู้กันและกันให้ยาวออกไปอีก รวมถึง.. ใจของเธอที่ยังคงสลัดความทรงจำแย่ๆ เ่าั้ทิ้งไปไม่ได้
ไม่แน่ใจว่าหากเขารู้อดีตของเธอจริงๆ เขาจะรับได้จริงมั้ย เพราะคนที่คบเธอมาเกือบ 4 ปี แต่รู้จักเธอมาแล้วถึง 7 ปี อย่างพงษ์ ยังทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยกับความผิดครั้งเดียวครั้งนั้นของเธอ ทั้งๆ ที่เธอยังเคยให้อภัยเขาตั้งหลายต่อหลายครั้ง ประสาอะไรกับคนที่พึ่งรู้จักกันไม่นาน
เพราะแบบนี้เธอจึงไม่กล้าวางหัวใจไว้ที่ใครอีก
..............
"กรีนมาถึงแล้วค่ะพี่นพ" กรีนโทรหานพเมื่อมาถึงร้านอาหารที่จัดงานเลี้ยง คนเยอะแยะไปหมด รวมทั้งเสื้อผ้าที่แต่ละคนแต่งมาในตรีมงานวัดด้วยสีสันสดใสจนลายตาไปหมด กรีนมองไม่ออกเลยว่าใครเป็ใคร
"อยู่ตรงไหนแล้วครับ เข้ามาข้างในรึยัง"
"กรีนกำลังเดินเข้ามาในร้านค่ะ พี่อยู่ตรงไหนคะ? "
"พี่อยู่ตรงป้ายร้าน ถ้ากรีนมองเข้ามาจะอยู่ทางขวามือ"
กรีนมองไปทางขวามือตามที่นพบอก
ร่างสูงคุ้นตา? ทำให้สายตาของกรีนค้างอยู่ตรงนั้นเป็ครู่ ก่อนจะเบนไปข้างๆ สะบัดความคิดเดิมๆ ออกไปจากร่างสูงนั้น เพราะมันไม่มีทางใช่
" กรีน! "
เสียงเรียกเธอดังลั่น ทำให้เธอหันไปเจอเขาทันทีด้วยรอยยิ้ม พี่นพโผล่หน้าออกมายืนโบกมือกวักเรียกเธออย่างดีใจ
ร่างที่คุ้นตาเมื่อครู่ก็หันตามพี่นพมาด้วย
เพราะเื่คืนนั้น ทำให้กรีนใจนชะงักตัวแข็งค้างจนแทบลืมหายใจ
"เต้! "
กรีนกรีดร้องในใจ
เป็เขาจริงๆ!
เขาอยู่ในกลุ่มลูกน้องที่ทำงานของพี่นพ เท้าของเธอหยุดอยู่ตรงนั้นไม่มีแรงแม้แต่จะถอยหลังกลับ
นพมองกรีนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นก็เข้าใจว่าคงเขินที่จะเดินเข้ามาหาเขากับเพื่อนๆ นพจึงเป็ฝ่ายเดินเข้าไปหาแทน
ความสวยผุดผาดของกรีน ทำให้ทุกคนตามมาด้วยความสนใจ รวมถึงเต้ที่ยืนหัวใจเต้นกระหน่ำทันทีที่ได้สบตาเธออีกครั้ง
ยิ่งเขาก้าวเข้ามาใกล้เท่าไหร่ กรีนก็ยิ่งรู้สึกอยากหายตัวไปจากตรงนี้
เธอนึกอยากหันหลังวิ่งออกไป แต่ความคิดในสมองมันตีกันวุ่นวายเกินกว่าจะตัดสินใจได้ทัน รู้สึกตัวอีกทีพี่นพก็มาหยุดตรงหน้าเธอพร้อมกับจับมือเธอไปยืนเคียงข้างและเอ่ยแนะนำตัวเธออย่างภาคภูมิใจ
"นี่กรีนแฟนพี่เอง" นพแนะนำด้วยรอยยิ้ม
คนอื่นๆ ในกลุ่มยิ้มรับ โค้งทักทายเธออย่างชื่นชม และล้อเลียนนพไม่หยุดปาก ยกเว้นเขา!
ดวงตาเขาที่หันมองมา ทำให้กรีนรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ความทรงจำ 3 ปีที่แล้วของเธอย้อนกลับมา และพึ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนั้นเธอหายไปพร้อมกระเป๋าตังของเขา! นั่นอาจจะทำให้เขาไม่พอใจ
เต้มองร่างสวย ที่ดูเย้ายวนกว่าที่เจอกันในครั้งแรกด้วยใจที่เต้นแรง ไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้ง เธอก็ยังมีคนข้างกายอยู่ดี แต่ความรู้สึกของเขากลับอยากรู้ว่าเธอ ลืมเขาได้จริงมั้ย? เพราะเขาไม่เคยลืม!
"ไม่น่าเชื่อนะครับ ว่าจะได้เจอกันจนได้" เต้พูดขึ้นพร้อมกับสายตายินดี ไม่มีใครผิดสังเกตในคำถามนี้ ยกเว้นกรีนที่ฟังคำถามนั้นด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาหมายถึงเธอกับเขา เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว เขาคงไม่ได้สนใจอะไรเธอหรอก!
"นั่นดิ นึกว่าพี่นพอำ ว่ามีแฟนสวยเหมือนนางฟ้า ที่ไหนได้นางฟ้าตัวเป็ๆ จริงๆ พี่นพไม่ได้จ้างมาใช่มั้ยครับ" เอ็มถามเย้ากรีนทีเล่นทีจริง จนนพตาขวาง
กรีนได้แค่ส่งยิ้มให้ พยายามหลบสายตาของเต้ที่มองมา
"กรีนทานอะไรมารึยังครับ" พี่นพถามอย่างเอาใจ
"ทานมาแล้วค่ะ กรีนคงอยู่ได้ไม่นานนะคะ มีธุระต่อ" กรีนตอบ รีบเอ่ยขอตัว
"จะรีบกลับทำไมล่ะครับ ดูพี่นพขึ้นแสดงก่อนสิ" เต้แทรกขึ้นทันทีที่ได้ยินว่าเธอขอตัวกลับ แม้รู้ดีว่านพกำลังจะทำอะไรต่อจากนี้ แต่ก็รั้งเธอไว้ตามแผนที่วางช่วยกันไว้ นึกเสียใจที่ไม่ได้สนใจเื่ที่พี่นพพูด ไม่ยังงั้นเขาคงได้ไปสืบหาตัวเธอนานแล้ว ในใจตอนนี้กำลังคิดทำลายแผนการของพี่นพไปเรียบร้อยแล้ว
"นั่นสิ อยู่ดูพี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวพวกพี่จะขึ้นไปร้องเพลง พี่ตั้งใจร้องให้กรีนโดยเฉพาะเลยนะ" นพรีบรับคำ เขาตั้งใจร้องเพลงให้กรีนจริงๆ อุตส่าห์ซุ่มฝึกซ้อมมาตั้งหลายวัน
นพตั้งใจว่าร้องเสร็จจะขอหมั้นกรีนวันนี้ เขาอยากเซอร์ไพร้ส์เธอ คาดหวังว่าต่อหน้าคนเยอะๆ เธอคงจะไม่ปฏิเสธเขา อย่างที่หลายๆ คนแนะนำ เขาอยากรีบแสดงตัวเป็เ้าของเธอใจจะขาด เพราะกลัวใครจะคว้าไปก่อน
"นั่นสิครับ อยู่ก่อนนะครับ นานทีจะมีโอกาสได้เจอกัน" เอ็มรีบเสริมเมื่อเห็นกรีนทำท่าจะกลับจริงๆ
"กรีน รอพี่ก่อนนะครับ แล้วพี่จะไปส่ง" นพหันมาส่งสายตาอ้อนวอน แม้กรีนจะเห็นใจ แต่สายตาของคนที่อยู่ข้างหลังเขา มันอธิบายยากกว่าคำตอบของเธอตอนนี้อีก
"ถ้าจะกลับตอนนี้ผมจะไปส่ง" เต้โพลงขึ้นมาพร้อมๆ กับเสียงปฏิเสธที่ดังสวนขึ้นมาทันทีเช่นกัน
"ไม่! "
ทุกคนหันมามองทั้งคู่อย่างสนใจ กรีนจึงต้องตอบรับนพเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์แปลกๆ ตอนนี้
"คือ...กรีนตัดสินใจจะอยู่รอพี่ร้องเพลงจบแล้วให้พี่ไปส่งค่ะ"
"ดีเลย กรีนไปนั่งกับพวกน้องๆ ที่โต๊ะนะครับ พี่จะไปเตรียมตัวหลังเวที รอขึ้นแสดง" นพรับคำอย่างดีใจ ตั้งใจจะผละไปเพราะได้ยินเสียงประกาศเริ่มงานแล้ว
"ให้กรีนอยู่กับ... คนอื่นเหรอคะ? " กรีนรั้งมือนพไว้อย่างใ เมื่อคนที่จะเดินไปคือเอ็มกับนพ ในขณะที่เต้ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่
"คนอื่นที่ไหนกัน นี่เต้รุ่นน้องพี่เอง เขารู้จักที่นี่ดีเชียวละ เดี๋ยวมันจะพากรีนไปนั่งที่โต๊ะ พี่กับไอ้เอ็มจะขึ้นเวที" นพบอกอย่างรีบร้อน อยากผละไปเตรียมแผนการอย่างตื่นเต้น
"แต่" กรีนตั้งท่าจะท้วง เสียงพิธีกรเรียกผู้เข้าแสดง 5 ชุดแรกไปเตรียมตัวหลังเวที ทำให้นพต้องรีบเดินไป
"ไปเถอะ" เต้จับมือกรีนลากออกไปอีกทางทันทีที่นพกับเอ็มเดินห่างออกไปแล้ว
12K
