S Family Love Story

Sol xx Mifa 16

“มีครับ” ไม่มีสิ! เพลิงมันสับสนตารางเรียนหรือเปล่าทำไมตอบคุณหมอแบบนั้น

“เรียนเสร็จกี่โมงพี่จะรอ...”

“น่าจะอีกนานคุณกลับไปทำงานคุณเถอะครับ ผมมีนัดกับเพื่อนต่อแล้วด้วย ต้องขอตัวก่อน” เพลิงรีบเอ่ยตัดประโยคของอีกฝ่าย เพลิงขยับลุกขึ้นยืนเราทั้งสามก็ลุกตามและรีบออกจากห้องเรียน เพลิงดูเงียบ ๆ ไปตั้งแต่ต้นสัปดาห์แล้วล่ะแต่ก็ไม่กล้าถามว่าเป็นอะไรทำได้แค่มองเพื่อนอย่างห่วง ๆ

“กินกาแฟกันก่อนปะ ยังไม่อยากกลับเลย” เข็มชวนระหว่างที่เรากำลังยืนอยู่ในลิฟต์

“เอาสิ ต้องขับรถไกลด้วย ขอเติมคาเฟอีนสักหน่อยแล้วกัน”

“เพลิง...” สรเอ่ยเรียกเพลิงที่ตอนนี้ดูเหม่อยังไงชอบกล

“หือ?”

“มีอะไรหรือเปล่า เล่าให้ฉันฟังได้นะ”

“เดี๋ยวเล่าในไลน์ได้ไหม ยังไม่อยากร้องไห้ตอนนี้เลย”

“แบบนั้นก็ได้”

“แฟนแกหล่อว่ะฟา” เข็มแกล้งแซว เมื่อมองเห็นซอลนั่งรอที่ร้านกาแฟ ไม่รู้ว่าเขารู้ว่าพวกฉันมาหรือบังเอิญกันแน่เพราะซอลเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์หันมามองพวกฉันที่กำลังเดินเข้าใกล้ร้านกาแฟ เราสบตากันเพียงเสี้ยววิเขาก็ยิ้มกว้างส่งมาให้

“ยิ้มทีฉันจะละลาย เขินแฟนเพื่อนผิดไหมแม่!” กลายเป็นสรที่กอดแขนเพลิงทำหน้าเขิน จังหวะที่เห็นซอลส่งยิ้มให้ฉัน

“แฟนเพื่อน ใจเย็น ๆ หายใจเข้าชาบู หายใจออกหมูกระทะ นะ” เพลิงตอบเจือเสียงขบขัน หัวเราะในรอบหลายวันหรือเปล่านะแบบนี้น่ะ

“โห แบบนี้หิวเลย กลับมาแล้วไปกินกันไหม”

“ได้ ล็อคคิวกลับมาแล้วไปกัน”

“ขอนั่งด้วยได้ไหม” เข็มเอ่ยถามซอลเมื่อเราเข้าไปในร้านกาแฟกันแล้วเรียบร้อย ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกว่าร้านกาแฟคนถึงเยอะแปลกตา โต๊ะไม่ว่างสักตัวเลย คนเต็มไปหมดทั้งนอกร้านในร้าน

“ได้ครับ” ซอลตอบมือก็เก็บไอแพดของเขาใส่กระเป๋าสะพาย เขายื่นมือมาช่วยรับสมุดโน้ตและชีทเรียนในมือฉันใส่กระเป๋าของเขา จากนั้นก็ดึงมือให้นั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างเขา

“เอาอะไรดีเดี๋ยวไปสั่งให้” ซอลอาสา

“เดี๋ยวไปด้วยกันครับ” เพลิงบอก พอได้รับชื่อเมนูจากเพื่อน ซอลและเพลิงก็เดินไปยังเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานคอยยืนให้บริการอยู่ทันที

“เทคแคร์ดีจัง” สรแกล้งแซว

“อย่าแซวเยอะสิ เขินเหมือนกันนะ” ฉันตอบเพื่อน สองคนนั้นหัวเราะร่าอย่างสุนกที่วันนี้ทำให้ฉันเขินได้อีกครั้ง

“ทีแรกนึกว่าจะไม่ได้คบกันซะแล้ว” เข็มชวนคุย

“ทำไมล่ะ”

“ก็ช่วงแรก ๆ แกเหงามากจนพวกฉันเป็นห่วง ตั้งแต่บอกว่ามีนัดกับเพื่อนจะไปดูหนังจากนั้นก็เศร้า พวกฉันเป็นห่วงมากกระทั่งซอลมาตามง้อแล้วแกหลบหน้าเขานั่นแหละ รู้สึกหมดหวังแทนซอลเลยเหมือนกัน”

“ขนาดนั้นเลยเหรอ” ฉันทวนถาม

“อื้อ แบบดูยังไงซอลก็ไม่มีหวังเลย แต่พอตอนนี้แกกับเขา ไปกันได้ด้วยดี พวกฉันก็ดีใจกับแกมาก”

“อื้อ ขอบใจนะ” รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ ถึงได้เอ่ยขอบคุณเพื่อนไป รอยยิ้มดีใจของเพื่อนยิ่งทำให้ฉันยิ้มกว้างมากกว่าเดิม ไม่นานซอลก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับเพลิง ฉันจะไม่ตกใจเลยถ้าด้านหลังเพลิงไม่มีคุณหมอเดินตามมาด้วย เขาดูเหมือนอยากจะคุยกับเพลิงมากแต่เป็นเพื่อนฉันเองที่ยังไม่ยอมคุย

“ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ” คุณหมอทำใจอยู่นานกว่าจะเอ่ยขอ เพลิงไม่ยอมตอบกลายเป็นฉันกับเพื่อนที่เหลือบมองกันสลับไปมาอย่างขอความคิดเห็น ไม่รู้ว่าท่าทางเลิกลักของเรามันชัดเจนเกินไปหรือยังไง ซอลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงได้เป็นฝ่ายตอบคุณหมอแทน

“ขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่าจะต้องคุยธุระที่เป็นส่วนตัว ขอโทษด้วยนะครับที่คงให้นั่งด้วยไม่ได้”

“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ เพลิงพี่รอข้างนอกนะเสร็จแล้วกลับพร้อมกัน” เพลิงไม่ตอบแต่หยิบเครื่องดื่มขึ้นดื่มอย่างไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นี่เลย คุณหมอเดินห่างออกไปนั่งที่นอกร้าน พวกฉันถึงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างพร้อมเพรียงกันเรียกเสียงหัวเราะจากซอลได้อย่างดี

“ขอบใจนะที่ตอบแทน”

“ครับ แต่เหมือนเขาอยากคุยมากเลยนะครับ”

“ครับ เดี๋ยวค่อยคุย” เพลิงตอบ

“สอบเสร็จเราต้องเตรียมตัวไปค่ายเลยใช่ไหม?” สรเป็นฝ่ายชวนคุย เราจึงเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาเป็นเรื่องค่ายอาสาที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ฉันเองตั้งใจไว้ว่าวันนี้กลับบ้านคุยเรื่องเหล่านั้นเสร็จจะคุยเรื่องไปค่ายอาสาให้ทั้งพ่อแม่และพี่ ๆ ฟัง เพื่อที่ทุกคนจะได้ไม่เป็นห่วงมาก แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าบอกไปแล้วจะห่วงน้อยลงหรือยิ่งห่วงกว่าเดิมก็ไม่รู้นะ

เกือบหนึ่งชั่วโมงฉันแยกกับเพื่อนที่ร้านกาแฟ ซอลรีบพากลับไปที่บ้านทันที เขาเก็บเสื้อผ้ามาด้วยพร้อมค้างคืนที่นั่น ต้องลุ้นกันแล้วล่ะว่าเขาจะได้ค้างอย่างที่ต้องการหรือเปล่า ระหว่างที่นั่งรถไปฉันก็กินขนมสลับกับดื่มน้ำอย่างสบายใจ ก่อนออกมาซอลสั่งเครื่องดื่มให้ใหม่อีกแก้วรวมถึงซื้อขนมติดมือออกมาด้วย ทำให้ไม่เหงาเวลาที่ต้องนั่งอยู่บนรถระหว่างติดไฟแดง ปากฉันนี่แหละไม่เหงาเคี้ยวขนมหนุบหนับทั้งยังป้อนซอลสลับกับป้อนตัวเองอีกด้วย

“ซอล”

“ครับ?”

“เริ่มสอบวันไหนนะ”

“พฤหัสหน้า ทำไมเหรอ?” ซอลหันกลับมามองด้วยความสงสัยที่จู่ ๆ ฉันก็เอ่ยถามเขาไปแบบนั้น

“เปล่า แค่คิดว่านายต้องกลับไปนอนที่ห้องตัวเอง...”

“อือ เราอยู่ห้องเรานั่นแหละ อีกอย่างวันนี้เราจะขอพ่อกับแม่เธอให้เธอมาอยู่กับเรา”

“ฮะ!?” เมื่อกี้ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหมที่เขาพูดเมื่อกี้ จะบ้าไปแล้วเหรอ? จะไปขอแบบนั้นได้ยังไงกัน

“พอเกิดเรื่องแบบนั้นเราไม่กล้าให้เธออยู่คนเดียว”

“แต่ว่า...”

“แปบนะครับขอรับสายพี่ซีนก่อน” ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรกับซอลเพิ่มเติมโทรศัพท์เขาก็มีสายเรียกเข้าทำให้ฉันต้องเงียบเสียงไปโดยปริยาย ระหว่างที่รถติดไฟแดงอยู่นั้นซอลก็ยื่นมือมาลูบผมฉันเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยคุยกับปลายสายไปพราง

“ครับพี่”

(อยู่ไหน? ช่วงนี้ไม่กลับบ้านนะ) เสียงปลายสายคล้ายจะเอ่ยดุแต่น้ำเสียงยังนุ่มนวลคล้ายจะแกล้งแหย่เล่น ซอลหัวเราะลั่นอย่างอาย ๆ ที่ถูกจับทางได้ในประโยคถัดมา

(ติดแฟนแล้วลืมพี่)

“ช่วงนี้มีอะไรวุ่น ๆ น่ะครับเลยไม่ได้กลับ พ่อกับแม่ไปมัลดีฟไม่ใช่เหรอครับ”

(ใช่ ไปยังไม่กลับเลย เราน่าจะมีน้องกันอีกคน) ปลายสายหัวเราะอย่างพอใจ ที่ได้แซวคนเป็นพ่อและแม่ของพวกเขา แต่ว่านะ ครอบครัวพวกเขาน่ารักกันมาก ๆ เลยนะ เวลาอยู่ด้วยกันคืออบอุ่นมาก ๆ เลยล่ะ

“แซวไปนั่น วันอาทิตย์พี่อยู่ไหมครับ”

(อยู่ พี่หยุด ทำไมจะมาหาพี่เหรอ?)

“ครับเดี๋ยวเข้าไปหา”

(ดี พี่คิดถึงเนี่ยไม่ติดต่อมาเลย พาแฟนมาแนะนำบ้าง เดี๋ยวพี่จะชวนซีนมาด้วย)

“ได้ครับพี่ เจอกันนะครับ”

(ครับ เจอกัน อย่าลืมชวนแฟนมา ห้ามลืม// พ่อคะ ช่วยแม่ดูลูกหน่อยค่ะ //ครับแม่เดี๋ยวพ่อไป ซอลงั้นพี่วางละเจอกัน)

“เจอกันครับ บายครับพี่” ซอลวางสายและเอ่ยบอกฉันต่อทันที

“ได้ยินแล้วนะครับ วันอาทิตย์ไปด้วยกันนะ ปิดคลาสหมดแล้วนี่ วันจันทร์ค่อยกลับไปอ่านหนังสือด้วยกันนะครับ”

พูดมาถึงขนาดนี้ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ!!

ตั้งแต่ยอมใจอ่อนนี่ ชอบนักนะพาไปนั่นมานี่ ไหนจะบอกคนอื่นว่าเป็นแฟนนั่นอีก เขาน่ะบอกคนอื่นไปหมดเลยว่าฉันเป็นแฟนเขา ถามว่าอายไหมที่เขาบอกเวลามีคนถามหรือมีคนเข้าหาเขา ฉันน่ะไม่อายแต่ว่า บางทีมันก็เขินที่ซอลดูคลั่งรักเกินไป เพื่อนฉันชอบบอกแบบนั้นแหละ บอกว่าซอลคลั่งรัก ทีแรกก็ไม่ค่อยเข้าใจแต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าเขาคงจะคลั่งรักจริง ๆ นั่นแหละ ห่างเป็นไม่ได้งอแงทุกห้านาทีสิบนาที

“คิดถึงจังเลย” ทันทีที่ถึงบ้านแม่ที่ยืนรออยู่รีบเข้ามากอดฉันทันที ฉันเองก็กอดท่านกลับด้วยความคิดถึงเช่นเดียวกัน เรากอดกันอยู่ข้างรถนี่แหละ ด้านหลังแม่มีพ่อที่กำลังยืนมองเรายิ้ม ๆ ส่วนพี่ชายทั้งสองหายไปไหนแล้วไม่รู้

“คิดถึงแม่เหมือนกันค่ะ”

“หนูผอมลงไหมเนี่ย ไม่ได้นะลูกหมูของแม่น้ำหนักลดไม่ได้นะ” แม่ผละออกห่างพร้อมกับมองสำรวจฉันทั่วร่าง

“ไม่ได้ผอมลงเลยค่ะ อ้อ แม่คะ นี่ซอลค่ะ” ซอลเดินมาหยุดอยู่ไม่ไกลจากฉันด้วยท่าทีสุภาพ ฉันจึงรีบเอ่ยแนะนำเขากับแม่ทันที

“ซอลนี่แม่เรา แม่มุก แล้วก็นั่นพ่อเราเองพ่อเมธ”

“สวัสดีครับแม่ สวัสดีครับพ่อ ผมซอลครับ” ซอลยกมือไหว้ทักอย่างพ่อและแม่ฉันอย่างนอบน้อม แม่ยิ้มให้ซอลก่อนจะชวนเราทั้งสองให้เดินเข้าบ้าน

“ค้างด้วยกันก่อนไหมลูก พรุ่งนี้พ่อว่าจะพาไปทำบุญ ไปด้วยกันไหม?” พ่อชวนซอลคุย ทั้งคู่เดินตามหลังฉันและแม่ แม่พาไปที่ห้องนั่งเล่นฉันจึงได้โอกาสถามไถ่แม่บ้าง เพราะแม่เดินทางไปดูดวงให้ลูกค้าที่ต่างประเทศในช่วงที่ฉันเข้ามหาลัยทำให้ไม่ได้เจอกันแต่เราก็ยังติดต่อกันอยู่ตลอด ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะมันไม่จุใจฉันเลยสักนิด เพราะฉันอยากกอดแม่มากกว่าการโทรคุย

“แม่ซื้อของมาให้ลูกหมูแม่ด้วยนะ”

“ขอบคุณค่ะแม่ แม่คะ คือว่าหลังสอบไฟนอลเสร็จหนูมีค่ายอาสากับทางคณะนะคะ”

“คะ? ลูกหมูแม่จะไปค่าย”

“ใช่ค่ะ หนูอยากไปจริง ๆ นะคะ เพื่อนก็ไป นะคะแม่หนูขอไปนะ” ฉันเริ่มอ้อนแม่ เอียงศีรษะไปซบตักท่านอ้อน ๆ แม่ยกมือลูบที่ผมฉันอย่างนุ่มนวล

“หนูสัญญาจะดูแลตัวเองดี ๆ จะไม่เจ็บตัวกลับมา นะคะแม่”

“เฮ้อ แม่จะห้ามยังไงได้ล่ะก็หนูอยากไปนี่”

“ขอบคุณค่ะแม่!” ฉันลุกนั่งหอมแก้มแม่สลับข้างไปมาอย่างดีใจ เรียกเสียงหัวเราะจากแม่ได้อย่างดี ฉันนั่งกอดแม่อยู่นาน คิดถึงแม่มากที่สุดเลย อยากนอนกอดทั้งคืนเลย

“สองหนุ่มคะ จะยืนคุยอะไรตรงนั้น คุณนี่ยังไงพาลูกมานั่งสิ” แม่ดุพ่อไม่จริงจังมากเมื่อเห็นพ่อยืนคุยกับซอลที่หน้าห้องรับแขกไม่ยอมพาเดินเข้ามานั่งดี ๆ

“คุณก็ ผมแค่ชวนลูกคุยอะไรเรื่อยเปื่อยนั่นแหละ มาซอล มานั่งลูก เดี๋ยวโดนคุณนายเขาดุอีก” พ่อชวนซอล ท่าทีของพ่อกับซอลเหมือนจะคุยกันถูกคออยู่ไม่น้อย แต่ก็ดีแล้วที่ซอลเข้ากับพ่อและแม่ฉันได้ ไม่อย่างนั้นนะฉันเองก็นึกไม่ออกเลยถ้าพ่อหรือแม่ไม่ชอบซอลเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไง แค่พี่มีตังค์ตั้งแง่กับซอลเพราะเรื่องที่ทำให้ฉันเสียใจก็ปวดหัวแล้วล่ะ ที่จริงครั้งนั้นฉันก็ผิดเองแหละที่ไปชอบเขาเอง เขาไม่ได้ผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ

“พี่มีเงินกับพี่มีตังค์ไปไหนคะพ่อ” เรานั่งคุยกันได้สักพักใหญ่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของพี่ชายทั้งสองที่ปากบอกว่าหยุดแต่ไม่ยักจะเจอตอนมาถึง

“พ่อใช้ไปซื้อของให้น่ะ เดี๋ยวคงกลับมา”

“ก็ว่าอยู่หนูไม่เจอเลย”

“เดี๋ยวพี่เขาก็กลับมาน่า” พ่อมองฉันขำก่อนจะหันไปบอกประโยคที่ทำให้ฉันร้อนที่ใบหน้าวูบวาบ

“วันนี้พักที่ห้องรับแขกนะลูก พ่อยังทำใจไม่ได้จริง ๆ ถ้าจะให้เรานอนห้องเดียวกับลูกสาวพ่อ”

“ครับพ่อ” ฮื่อ!! ถ้าพ่อรู้ว่าก่อนหน้านี้ฉันนอนห้องเดียวกับเขา ฉันจะโดนพ่อตีไหมเนี่ย ตอนนี้ได้แต่ภาวะนาในใจไม่ให้พี่ชายทั้งสองของฉันหลุดปากพูดอะไรออกไป ไม่อย่างนั้นนะ ไม่อยากจะคิดเลย พ่อฉันน่ะใจดีมาก ๆ เลยแต่อย่าให้ดุเชียวล่ะ

“พี่เงินบอกว่าจะซื้อก๋วยเตี๋ยวไก่มาให้เราด้วยนะ” แม่ที่เดินออกไปที่ห้องครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเดินกลับเข้ามาพร้อมกับเอ่ยบอกฉันที่ยังคงปักหลักนั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่น พ่อเดินออกไปรดน้ำต้นไม้ดูต้นไม้ที่ปลูกแล้ว ส่วนฉันและซอลนั่งเล่นกันที่ห้องรับแขก

“ค่ะแม่ แม่คะห้องซอลเสร็จหรือยังคะ ป้าแม่บ้านทำเสร็จหรือยัง”

“เสร็จแล้วลูก พาซอลไปพักเถอะ ใกล้ถึงเวลาทานข้าวแม่จะให้คนไปเรียกนะ”

“ขอบคุณค่ะแม่ ซอลขึ้นไปพักกัน” ซอลเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพยักหน้ารับรู้

“เดี๋ยวเราไปเอากระเป๋าก่อน” ซอลเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะส่งโทรศัพท์ของเขามาให้ฉัน พร้อมกับบอกว่าตอบข้อความจากเพื่อนเขาให้หน่อย จากนั้นเจ้าตัวก็เดินออกไปเลย

“เฮ้อ ลูกสาวแม่มีแฟนแล้วแบบนี้แม่เองก็อดที่จะหวงไม่ได้”

“แม่คะ แม่โกรธหนูหรือเปล่า” ฉันเข้าไปกอดแม่หลวม ๆ พร้อมกับเอ่ยถามสิ่งที่กลัวอยู่ในใจ

“โกรธอะไรกัน แม่ดีใจที่มีคนจะเข้ามาดูแลลูกสาวแม่ แต่ว่า...”

“คะ?”

“อะไรที่ยังไม่ถึงเวลา อย่าเพิ่งรีบนะลูก ยังไงลูกเขยแม่ก็คนนี้หนูไม่ต้องรีบ” แม่เอ่ยทิ้งท้ายอย่างเป็นปริศนา แม้จะไม่เข้าใจมากเท่าไหร่แต่ก็ตกปากรับคำ

“เอาละ พาซอลขึ้นไปพักได้แล้วลูก”

“ค่ะแม่” ว่าจบแม่ก็เดินกลับเข้าห้องครัว สักพักซอลก็เดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าที่ในนั้นมีทั้งเสื้อผ้าฉันและเสื้อผ้าของซอล

“พวกนั้นว่าไงบ้าง?” ระหว่างที่เดินขึ้นบันไดซอลก็เอ่ยถาม แต่ว่าฉันน่ะยังไม่ได้ดูเลย โทรศัพท์ที่เขาส่งมาให้ก่อนหน้านี้

“แฮ่ ยังไม่ได้ดูเลย”

“ดูให้หน่อยครับ พรุ่งนี้พ่อชวนไปทำบุญด้วย ขอไปด้วยนะครับ” ซอลเอ่ยอ้อน เมื่อเราเข้ามาในห้องพักแล้วเรียบร้อย แม่ให้ป้าแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดให้แล้ว ห้องเขาอยู่ตรงข้ามกับห้องฉันเลยล่ะ

“ไปได้ ไปด้วยกันนะ”

“ขอบคุณครับ” ซอลเก็บเสื้อผ้าจากจากกระเป๋าเสร็จ เขาเข้ามาจุ๊บที่หน้าผากเบา ๆ จากนั้นก็เดินไปทิ้งตัวนอนบนเตียง

“ขอนอนพักหน่อยนะครับ”

“ได้ค่ะ”

ฉันใช้เวลาอยู่ที่บ้านอย่างมีความสุข ซอลเองก็ได้ทำความรู้จักกับที่บ้านฉันมากยิ่งขึ้น ทั้งพ่อ แม่ พี่มีเงิน และพี่มีตังค์ หลังเราทานมื้อเย็นเสร็จหนุ่ม ๆ ของบ้านทั้งสามคนชวนซอลไปคุยด้วยปล่อยให้ฉันนั่งเหงา ๆ กับแม่ที่ห้องรับแขก เกือบสามทุ่มก็ยังไม่แยกจากกันฉันจึงบอกลาแม่เพื่อไปนอนพัก ไม่ลืมส่งข้อความบอกซอลด้วยว่าฉันกลับเข้าห้องนอนไปพักก่อน แต่ไม่รู้ทำไมพอตกดึกคนที่ควรนอนอยู่ห้องตรงข้ามกลับปีนขึ้นเตียงฉันแบบนี้

“ซอล...”

“อือ ขอนอนด้วยนะ”

“แต่...”

“นะครับ ขอนอนด้วยนะ”

“เฮ้อ ก็ได้ ๆ นอนพักได้แล้ว ฝันดีนะ”

“ฝันดีครับ”

=====

จัดไป 5 หน้า A4 จุกๆเลยค่ะ สะตงสะต็อกคืออะไร เราไม่มีไว้ค่ะ ปั่นสดอัพสด นี่คือสไตล์ของเรา อิอิ 

เนื้อเรื่องอาจจะยืดเยื้อไปบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ พาออกทะเลบ้างเดี๋ยวจบเร็ว