คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

กร้วมมมม!!!

กรามมหึมาทารกวิญญาณวิรูปบดเคี้ยวทหารเกราะทองคำผู้รอดชีวิตจนสิ้นซาก เกราะศักดิ์สิทธิ์แตกละเอียด กระดูกเซียนแหลกเป็นผุยผง โลหิตสีทองพุ่งทะลักดุจธารา ย้อมผืนแผ่นดินสวรรค์กลายเป็นสีอำพันหม่นหมอง ทั่วบริเวณเงียบงัน หลงเหลือเพียงกังวานเคี้ยวเนื้อน่าขนลุก

แกรก... กร้วม... แกรก...

ทุกคราเขี้ยวสีหมึกบดขยี้ วิญญาณเซียนผู้ล่วงลับถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ก่อนหลอมละลายหายไปภายในเตาหลอมความหิวโหย ภายในทะเลวิญญาณ ทารกวิญญาณวิรูปกลืนกินเหยื่อทั้งหมดลงสู่ก้นบึ้ง มันหยุดนิ่ง ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารคำแรกแห่งชีวิต ชั่วครู่หนึ่ง... ทุกสิ่งเงียบสงัด

เย่เฉินสูดลมหายใจยาว สติสัมปชัญญะค่อยๆ กลับคืน ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่วเบา "เพียงพอแล้ว..."

ทว่าคำตอบรับกลับ มิใช่เสียงตนเอง หากเป็นเสียงกระซิบแหบพร่าจากส่วนลึกทะเลวิญญาณ

"หิว..."

เย่เฉินขมวดคิ้ว "พอแล้ว"

"หิว..."

คลื่นเสียงดังขึ้นอีกครั้ง ครานี้หนักแน่นกว่าเดิม หัวใจดวงที่สามพลันเต้นกระแทกกลางทรวงอก ตุบ! คลื่นความหิวแผ่ซ่านทะลวงข่ายเส้นเอ็น ตุบ!! ความหิวอีกระลอกไหลทะลักขึ้นสู่สมอง ชายหนุ่มกัดฟันแน่น พยายามสะกดลมหายใจ "สงบ... ข้าคือผู้ควบคุม..."

ทารกวิญญาณกลับแสยะเสียงหัวเราะต่ำ "ไม่... เจ้าคือร่างกาย... ส่วนข้า... คือกระเพาะ"

กึก...

เย่เฉินชะงัก คำกล่าวเพียงประโยคเดียว ทำทะเลวิญญาณสั่นสะเทือน ทารกวิญญาณมิได้แย่งชิงอำนาจ มันกำลังปฏิเสธสถานะมัจจุราช สำหรับมัน เจ้าของร่างหาใช่ผู้ล่า เป็นเพียงภาชนะหาอาหารเท่านั้น

ตุบ!!!

หัวใจดวงที่สามเต้นแรงขึ้นอีกครา กลิ่นโลหิตสวรรค์ลอยคลุ้งทั่วสนามรบ พลันหอมหวานยิ่งกว่าน้ำอมฤต รสชาติเนื้อสวรรค์อุดมปราณบริสุทธิ์ หาได้เติมเต็มความว่างเปล่า มันกลับทำงานดุจเชื้อเพลิงราดรดกองเพลิง! รสชาติโลกเบื้องบนกระตุ้น 'ต่อมความตะกละ' บรรพกาลให้ระเบิดทะลุขีดจำกัด ทารกวิญญาณดิ้นพล่านกลางทะเลวิญญาณ ปากมหึมาฉีกกว้างส่งคลื่นความถี่ความหิวโหยระดับมหาศาลแทรกซึมรากประสาทเย่เฉินโดยตรง!

"หิว... เนื้อ... อาหาร..."

เย่เฉินกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ดวงตาทั้งสามชั้นเริ่มสั่นไหว ชายหนุ่มรีบหลับตา กัดปลายลิ้นจนโลหิตไหล หวังใช้ความเจ็บปวดเรียกสติกลับคืน แต่... โลหิตตนเองกลับหอมยิ่งนัก เขาค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ก่อนแลบลิ้นเลียหยดโลหิตสีหมึกอย่างแช่มช้า เพียงหยดเดียว หัวใจดวงที่สามกลับเต้นรุนแรงกว่าเดิม

ตุบ!!

"ไม่พอ..."

เย่เฉินสะดุ้ง รีบกัดกำปั้นตนเองจนเนื้อฉีก กร้วม... เขาเคี้ยวเนื้อตนเอง หวังระงับความหิว ทว่า... ยิ่งกิน ความหิวกลับยิ่งขยายใหญ่ สติสัมปชัญญะมัจจุราชกรีดร้องด้วยความขยะแขยงรุนแรง ทว่าต่อมรับรสกลับหลั่งสารความปีติยินดีอย่างวิปริตเมื่อได้ลิ้มรสเนื้อตนเอง!

คลื่นความถี่ป่าเถื่อนบดขยี้กำแพงสติสัมปชัญญะมัจจุราชอย่างโหดเหี้ยม ข่ายเส้นเอ็นทั่วสรีระสีหมึกปูดโปนดุจรากไม้เน่า เย่เฉินยกกรงเล็บกุมศีรษะตนเอง พยายามต้านทานสัญชาตญาณกบฏ ทว่าความหิวระดับจักรวาลรุนแรงเกินต้านทาน! เนตรมารสามชั้นเคยเยือกเย็นพลันปริแตก เส้นเลือดฝอยระเบิดทะลักโลหิตขุ่นมัว สีแดงฉานแปรเปลี่ยนเป็นสีคล้ำขุ่น ไร้แววตาผู้คิดคำนวณ หลงเหลือเพียงแววตาเดรัจฉานหิวโซสมบูรณ์แบบ

เส้นเลือดสีหมึกปูดโปนทั่วใบหน้า ขากรรไกรค่อยๆ เคลื่อนต่ำลง เกิดกังวานกระดูกเสียดสีกันอย่างน่าสะพรึง แกรก... แกรก... กรามมนุษย์ขยายใหญ่เกินธรรมชาติ ฟันคมงอกเพิ่มขึ้นทีละซี่ ลิ้นสีหมึกยาวขึ้นราวอสรพิษ น้ำลายกรดหยดลงพื้น เกิดกังวานกัดกร่อนดังซู่

เย่เฉินยังกัดฟันฝืนต้าน "ข้า... ยัง... ไม่..."

คำสุดท้ายไม่ทันหลุดจากปาก หัวใจดวงที่สามพลันเต้นเต็มกำลัง ตุบ!!!!

สติสัมปชัญญะทั้งหมดแตกสลาย ดวงตาแดงฉานไร้ประกายเหตุผล หลงเหลือเพียงความหิว สังขารสีหมึกทรุดลงทั้งสี่ขากระแทกพื้น กรามวิปลาสอ้ากว้างจนกรามหลุดหลวม น้ำลายกรดทะลักไหลอาบปลายคาง เย่เฉินสูญเสียการแยกแยะมิตรศัตรู สูญเสียความเป็นมนุษย์ สูญเสียเกียรติยศมัจจุราช สัญชาตญาณสัตว์ตรอกเข้าครอบงำสรีระ!

ชายหนุ่มพุ่งตัวลงตะกุยแผ่นดินทองคำ กรงเล็บอเวจีขุดกระชากพื้นดิน ปลายนิ้วจิกลงบนศิลา สูดดมกลิ่นโลหิตรอบตัวอย่างบ้าคลั่ง

กร้วม! แกรก! กร้วม!

เขาฉีกศิลาศักดิ์สิทธิ์อัดแน่นด้วยสัจธรรมฟ้าดินเข้าปาก บดเคี้ยวจนแตกละเอียด รากพฤกษาศักดิ์สิทธิ์สูบกลืนวิญญาณเซียนมานับหมื่นปีถูกถอนขึ้นทั้งต้น ถูกเคี้ยวจนเหลือเพียงกาก ซากสัตว์วิเศษ ซากปรสิตสวรรค์เน่าเปื่อย เศษเกราะ กระดูกเซียน แม้แต่ดินโคลนปนเปื้อนพิษ ล้วนถูกยัดเข้าสู่ปากโดยไร้การเลือกสรร

กังวานเคี้ยวของแข็งสลับกังวานขย้อนเมือกสะท้อนก้องสนามรบ ไม่มีสิ่งใดกินได้ หรือกินไม่ได้อีกต่อไป ในสายตาเดรัจฉานตนนี้ จักรวาลทั้งผืนล้วนคืออาหาร ผู้กลืนกินจักรวาล... บัดนี้กลายสภาพเป็นเพียงกระเพาะอาหารเดินได้ ไร้กฎเกณฑ์ ไร้สติ มีเพียงเป้าหมายเดียวดำรงอยู่... แดกทุกสิ่งขวางหน้า!

และขณะมันกำลังก้มหน้าตะกุยผืนดินอย่างคลุ้มคลั่ง จู่ๆ จมูกมันพลันหยุดนิ่ง

ฟืด... ฟืด...

ศีรษะค่อยๆ เงยขึ้นช้าๆ ปลายลิ้นเลียคราบโลหิตบนมุมปาก ดวงตาสีแดงขุ่นจับจ้องไปยังขอบฟ้าห่างไกล ที่นั่น... มีกลิ่นบางอย่าง กลิ่นหอมหวนเหนือทหารสวรรค์ทั้งมวล หอมยิ่งกว่าโลหิตเทพ หอมเสียจนกระเพาะทั้งดวงส่งเสียงคำราม

ทารกวิญญาณวิรูปหัวเราะแผ่วเบา "เจอแล้ว... จานหลัก..."

ครืนนนนน!!!

เยื่อบุนภากาศเหนือทวีปสวรรค์พลันปริแตกออกเป็นรอยแยกมหึมา หาใช่เพียงผืนฟ้าถูกฉีกขาด แม้แต่กฎเกณฑ์ห้วงมิติยังถูกบางสิ่งบีบรัดตัวและถ่างออกจากกันอย่างหยาบกระด้าง แสงสวรรค์ดับวูบ กลุ่มเซลล์เมฆาศักดิ์สิทธิ์แตกกระเจิง กระแสน้ำเหลืองฟ้าดินหยุดไหลราวกับหวาดหวั่นต่อผู้มาเยือน

ทั่วผืนปฐพีพลันเข้าสู่ความเงียบ ฝูงอสูรวิเศษหมอบราบตัวสั่นระริกจนสูญเสียการควบคุมกระเพาะปัสสาวะ วิหคสวรรค์นับหมื่นร่วงหล่นจากนภาเพราะข่ายเส้นเอ็นปีกเป็นอัมพาตเฉียบพลัน แมลงปราณมุดหนีลงใต้ดิน พฤกษาศักดิ์สิทธิ์หุบกิ่งก้านราวกับกำลังซ่อนลมหายใจ สัญชาตญาณสิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์กำลังส่งคลื่นความถี่เตือนภัยเดียวกัน... ผู้ล่าจุดสูงสุด... กำลังมา

แล้ว... ก้อนเนื้อมหึมาสายหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนผ่านรอยปริเปิดกล้ามเนื้อมิติ เนตรสีเงินนับสิบดวงลืมขึ้นพร้อมกัน ทุกดวงไร้อารมณ์ ทุกดวงเย็นเยียบ ทุกดวงกำลังคัดกรองมวลชีวภาพเหยื่อ สรีระขนาดมหึมาประกอบขึ้นจากเปลือกศิลาชีวะ เส้นเลือดสีเงิน และเนื้อเยื่อโบราณเต้นเป็นจังหวะเดียวกับจักรวาล

ทุกย่างก้าวมัน ทำห้วงอากาศบิดงอ แรงกดดันระดับบรรพกาลแผ่กระจายออกทุกทิศ สันหลังทวีปหลายลูกแตกร้าว ทะเลน้ำเหลืองสวรรค์หยุดเคลื่อนไหว ข่ายเส้นเอ็นประสาทสวรรค์บริเวณใกล้เคียงดับลงทีละแห่ง

มันคือ... ปรสิตบรรพชน ตัวตนโบราณกาลดำรงอยู่ก่อนยุคกำเนิดฟาร์มเพาะเลี้ยงสวรรค์

เนตรสีเงินทั้งหมดทอดมองลงเบื้องล่าง มันรับรู้คลื่นพลังประหลาดย่อยสลายผู้พิทักษ์สวรรค์ทั้งกอง จึงคาดหวังจะได้พบสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นคู่ควรแก่การเป็นสารอาหาร ทว่า... ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เนตรสีเงินทุกดวงหรี่แคบลง

บนพื้นดิน สังขารสีหมึกกำลังคลานด้วยสี่ขา กรงเล็บขุดแผ่นดิน กรามขบกัดศิลาศักดิ์สิทธิ์ เคี้ยวซากรากไม้ กลืนโคลนพิษ ไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉานอดอยากมาหลายชั่วอายุคน โลหิตสีหมึกไหลอาบมุมปาก น้ำลายกรดหยดกัดกร่อนพื้นดิน แต่เจ้าของร่างกลับไม่แม้แต่เงยหน้ามองฟากฟ้า

เนตรสีเงินกวาดสำรวจซ้ำอีกครั้ง ไม่พบโครงสร้างรหัสสายเลือดสมบูรณ์ ไม่พบแก่นวิญญาณแห่งสัจธรรม ไม่พบปัญญาญาณสิ่งมีชีวิตชั้นสูง มีเพียง... ก้อนเนื้อกลายพันธุ์หิวโซตัวหนึ่ง

เจตจำนงรหัสพันธุกรรมส่งคลื่นความถี่เย็นเยียบออกไป ‘สสารชีวภาพบกพร่อง... ดำเนินการย่อยสลาย’

สิ้นเจตจำนงนั้น สรีระมหึมาค่อยๆ ขยับ ท่อสูบเนื้อสีเงินนับหมื่นเส้นแตกหน่อออกจากด้านหลัง แต่ละเส้นหนากว่าต้นสนโบราณ ปลายหนวดแหลมคมดุจเข็มฉีดกรดย่อยสลาย!

ครืนนน!

ท่อเนื้อชุดแรกพุ่งผ่านยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ ยอดเขาทั้งลูกถูกเจาะทะลุ โครงสร้างละลายกลายเป็นเมือก

ตูมมม!

ท่อเนื้ออีกชุดกวาดผ่านสายน้ำเหลืองสวรรค์ สายน้ำถูกสูบกลืนจนแห้งขอด เกิดเหวลึกยาวหลายร้อยลี้

เปรี้ยง!

ข่ายประสาทสวรรค์โบราณดำรงอยู่มาหลายหมื่นปี ถูกแทงทะลุจนระเบิดเป็นละอองเนื้อเยื่อ ท่อสูบกลืนนับหมื่นสายยังคงพุ่งลงมา ครอบคลุมพื้นที่ทุกกระเบียดนิ้ว ไม่มีช่องว่าง ไม่มีทางหลบ สำหรับสิ่งมีชีวิตทั่วไป นี่คือกระบวนการย่อยสลายไร้ทางรอด

ทว่า... เดรัจฉานสีหมึกเบื้องล่าง ยังคงก้มหน้ากัดกินโคลนพิษ แกรก... กร้วม... แกรก... ราวกับมิได้รับรู้ถึงความตายกำลังตกลงมาจากฟากฟ้า

ปรสิตบรรพชนมิได้ลงมือด้วยความระมัดระวัง สำหรับมัน การกำจัดก้อนเนื้อกลายพันธุ์ ไม่ต่างจากการเหยียบแมลงตัวหนึ่ง ท่อเนื้อนับหมื่นเส้นเข้าใกล้เป้าหมายอย่างรวดเร็ว ระยะห้าสิบจั้ง... สามสิบจั้ง... สิบจั้ง... ห้าจั้ง...

วินาทีปลายท่อกรดกำลังจะแทงทะลุกะโหลกเดรัจฉานสีหมึก... กังวานเคี้ยวพลันหยุดลง

ความเงียบเข้าปกคลุมสนามรบอีกครั้ง เดรัจฉานยังไม่เงยหน้า มันเพียงสูดลมหายใจช้าๆ

ฟืด... ฟืด...

พริบตานั้น รูม่านตาเบิกกว้างพลันหดเล็กลงดุจรูเข็ม! กลิ่นมวลชีวภาพมหาศาลจากปรสิตบรรพชน กระตุ้นระบบประสาทจนถึงขีดสุด! เตาหลอมวิปลาสกลางกรงอกส่งเสียงครางกระหึ่มดุจก้านสูบอเวจี! น้ำย่อยสีหมึกปริมาณมหาศาลทะลักล้นออกจากโพรงปาก กรามผิดรูปปลดข้อต่อตนเอง อ้ากว้างเกินสัณฐานกะโหลกเพื่อเตรียมสวาปาม!

และเป็นครั้งแรก... เนตรสีเงินนับสิบดวงปรสิตบรรพชน หดแคบลงพร้อมกันเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดกระเพาะรุนแรงกว่าตัวมันเอง!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ท่อสูบเนื้อนับหมื่นเส้นกระแทกเข้าใส่สังขารสีหมึก! ปลายเข็มฉีดกรดทะลวงเกล็ดทมิฬ แทงทะลุกล้ามเนื้อ ฝังลึกลงกระดูกสันหลัง โลหิตสีหมึกสาดกระเซ็นย้อมแผ่นดิน ปรสิตบรรพชนเตรียมหลั่งน้ำย่อยสวรรค์ หวังละลายก้อนเนื้อกลายพันธุ์ให้สิ้นซาก

ทว่า... สัญญาณประสาทตอบกลับทำเอาเนตรสีเงินทั้งสิบดวงเบิกกว้าง!

กรดสวรรค์หาได้ย่อยสลายเหยื่อ! ทันทีน้ำย่อยสัมผัสเลือดสีหมึก มันกลับถูกบดขยี้และถูกกลืนกินย้อนกลับเข้าสู่ท่อสูบ! ความเจ็บปวดทะลวงไขกระดูกหาได้หยุดยั้งเดรัจฉานคลุ้มคลั่ง มันกลับทำงานดุจเชื้อเพลิงราดรดกองเพลิงสัญชาตญาณ เดรัจฉานผู้ไร้สติหาได้รู้จักความหวาดกลัว มันมิได้ดิ้นรน มิได้หลบหนี มีเพียงเสียงหอบหายใจต่ำหนักดังลอดออกจากลำคอ

"ฮึ... ฮึ..."

กลิ่นอายเหยื่อเบื้องหน้ากลับทำให้ความหิวภายในทะเลวิญญาณยิ่งลุกโชน ทารกวิญญาณวิรูปแผ่คลื่นความถี่ระดับสุญญากาศออกมา หาใช่สัญญาณแห่งความยินดี แต่เป็นแรงดึงดูดกระเพาะอันเวิ้งว้างกำลังพบอาหารรอคอยมาเนิ่นนาน

เย่เฉินไม่ถอยหนี เดรัจฉานคลุ้มคลั่งกระชากสรีระไปข้างหน้าอย่างป่าเถื่อน!

แคว่กกก!

รยางค์สีเงินนับพันเส้นรัดรึงอยู่ ฉีกกระชากเกล็ดและเนื้อสีหมึกหลุดลุ่ย โลหิตสาดกระเซ็นถึงกระดูก! ทว่าชายหนุ่มหาได้สนใจความเจ็บปวด เขาใช้บาดแผลเหล่านั้นแลกกับการหลุดพ้นพันธนาการ พุ่งตัวเข้าหาเหยื่อดุจกระสุนมรณะ!

สองขากระทืบพื้นแผ่นดินจนแตกร้าว สังขารสีหมึกทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ปล่อยท่อเนื้อนับหมื่นเส้นเสียบคาค้างทะลุสรีระ แลกกับการดึงรั้งร่างตนเองเข้าประชิดผู้ล่าระดับบรรพกาล!

ไร้กระบวนท่า ไร้วิชามาร ไร้การคำนวณระยะ ทุกสิ่งขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณเพียงอย่างเดียว หลงเหลือเพียงวิถีดิบเถื่อนแห่งห่วงโซ่อาหาร

ปรสิตบรรพชนสร้างชั้นมิติสุญญากาศเพื่อกักกันการติดเชื้อโดยอัตโนมัติ

ครืนนนน...

แรงปะทะระหว่างสองสภาวะทำมิติแตกร้าวเป็นวงกว้าง ฟ้าดินส่งเสียงคร่ำครวญ กฎสัจธรรมโดยรอบเริ่มสูญเสียเสถียรภาพ วินาทีนั้นเอง ปากมหึมาทารกวิญญาณปรากฏซ้อนอยู่เหนือเงาร่างเย่เฉิน กรามมัจจุราชและกรามทารกวิญญาณหลอมรวมเป็นหนึ่ง! มิใช่สัณฐานจับต้องได้ แต่คือภาพสะท้อนแห่งสัญชาตญาณผู้ล่า

กร๊อบ! กร๊อบ!

กระดูกขากรรไกรมนุษย์หลุดออกจากบานพับ ฉีกรั้งอ้ากว้างเกินขีดจำกัดสิ่งมีชีวิต เขี้ยวทมิฬนับหมื่นซี่งอกทะลักซ้อนทับกันเต็มโพรงปาก น้ำลายกรดอเวจีเดือดพล่าน แรงกลืนกินอันไร้รูปค่อยๆ ครอบคลุมตัวปรสิตบรรพชน พลังชีวิต พลังสัจธรรม แม้แต่เจตจำนงโบราณ ต่างเริ่มถูกฉุดเข้าสู่กระแสอเวจี

ปรสิตบรรพชนสัมผัสวิกฤตมรณะเป็นคราแรกนับแต่ถือกำเนิด มันรีบตวัดรยางค์เนื้อหลายแสนเส้นหมายฟาดสกัดกั้น ทว่าสายเกินไป!

แรงดึงดูดกระเพาะระดับจักรวาลบิดเบือนมิติรอบกายเย่เฉิน รยางค์เนื้อสวรรค์ถูกดูดกลืนบิดเบี้ยวไม่อาจสัมผัสสรีระสีหมึก สภาวะการดำรงอยู่ปรสิตบรรพชนแปรเปลี่ยนจากผู้กลืนกิน กลายเป็นสภาวะช็อกทางจักรวาลวิทยา เพราะมันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า... สสารเบื้องหน้ามิใช่ผู้ฝึกตน มิใช่อสูร และมิใช่สิ่งมีชีวิตใต้กฎเกณฑ์โลกใบนี้ แต่มันคือ... ความหิวโหยจำแลงรูปร่าง!

เดรัจฉานคลุ้มคลั่งทะลวงฝ่าม่านป้องกัน พุ่งเข้าประชิดดวงหน้าปรสิตบรรพชน เนตรสีเงินสะท้อนภาพกรามมฤตยูอ้ากว้างบดบังแสงสว่างทั้งมวล

กร้วมมมมมมม!!!!

เขี้ยวอเวจีนับหมื่นซี่ฝังลึกลงบนกลุ่มเนตรสีเงินกึ่งกลางใบหน้าปรสิตบรรพชน! แคว่กกกก! โลหิตสีเงินและน้ำเหลืองบรรพกาลระเบิดทะลักสาดกระเซ็นย้อมผืนฟ้า

"กี้ซซซซซซซ!!!"

ตัวตนโบราณแผดกังวานกรีดร้องโหยหวนดังก้องสะเทือนเก้าชั้นฟ้า สัจธรรมรอบด้านปริแตกจากคลื่นความเจ็บปวด โลหิตสีเงินและน้ำเหลืองบรรพกาลระเบิดสาดกระเซ็น เย่เฉินหาได้สนใจเสียงกรีดร้อง สองกรงเล็บจิกลงบนเปลือกศิลาชีวะ งัดล็อกร่างตนเองติดกับใบหน้าเหยื่อ สองกรามขบเคี้ยวบดขยี้เนตรสวรรค์อย่างบ้าคลั่ง ดุจสุนัขป่าขย้ำคอหอยกวางชะตาขาด

เตาหลอมวิปลาสครางกระหึ่ม ทารกวิญญาณแผดเสียงหัวเราะคลุ้มคลั่งทะลวงทะเลวิญญาณ คลื่นสุญญากาศแห่งการดูดกลืนแผ่กว้างทะลวงทั่วทะเลวิญญาณ ขณะฟ้าดินทั้งผืนเริ่มสั่นสะเทือน...

การชำแหละเนื้อสวรรค์ด้วยฟันเปล่า... เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น!

[จบตอนที่ 104]