อลเวงวุ่นรักสลับวิญญาณ love to switch

กริ๊ง.... กริ๊ง.... เสียงนาฬิกาปลุก21.34 น."ห๊าาา..วววว" ลันนาตื่นบิดขี้เกียจเช่นเดิมทุกๆวันเพื่อที่จะมานั่งแต่งนิยายให้เสร็จทันต้นฉบับ"เมื่อวานฉันเขียนถึงไหนแล้วหนาาาา" ลันนาถามตัวเองจ๊อก...จ๊อกก....เสียงท้องร้องของลันนา"ตื่นมาก็หิวอีกล่ะเราเดินไปหาอะไรกินในตู้เย็นส่ะน่อยล่ะกัน""ไงมีแต่ไข่ไก่อยู่ฟองเดียวล่ะเนี้ย...เอาเถอะมีไรก็กินรองท้องไปก่อนเพราะคืนนี่จะนั่งปั่นนิยายให้เสร็จเลยสู้ๆ" ลันนาก็ได้ทำอาหารตามปกติ ในขณะที่ลันนาทำอาการอยู่ก็มองหาตะหลิวไปรอบๆครัวแต่หายังไงก็หาไม่เจอ..จนลันนาครุ่นคิดอยู่นานจนนึกออก"อ่ะ...ลืมไปตะหลิวอันเก่ามันหัก ส่วนอันที่ซื้อมาใหม่ก็อยู่ตู้เก็บของนี่น๊าาา"ทันใดนั้นลันนาก็ได้เดินไปหาตะหลิวใหม่ในตู้เก็บของลันนากวาดสายตาไปรอบๆตู้เก็บของจนเจอตะหลิวใหม่ที่อยู่ในถุงสินค้าในระหว่างที่ลันนายื่นมือไปหยิบนั้นมือก็ได้ไปโดนกล่องกระดาษเก่าตกลงพื้นทำให้ข้าวของกระจัดกระจายเต็มไปหมดจนลันนารีบลดตัวลงก้มไปเก็บข้าวของที่ตกลงมาก็มีแต่พวกดินสอปากกาสมุดโน๊ตเก่าๆที่บันทึกเรื่องราวสมัยเรียนของลันนา"สมุดโน๊ตนี่ยังอยู่อีกหรอเนี้ย" ลันนาจึงเก็บขึ้นมาเปิดอ่านจนทำให้ลันนาหวนนึกถึงเหตุการณ์สมัยเรียนของเธอลันนา หญิงสาวธรรมดาๆที่ไม่มีอะไรโดดเด่นทั้งเรื่องหน้าตาหรือเพื่อนฝูงเพราะตั้งแต่จำความได้ ลันนาก็อยู่ที่บ้านเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็กทำให้ลันนาไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จักแม้แต่พ่อแม่ของตัวเอง ช่วงวัยเด็กเองก็ทำให้ลันนานั้นไม่อยากจดจำอะไรมากนักเพราะส่วนมากจะโดนเพื่อนๆล่อเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกส่ะส่วนใหญ่จนทำให้ลันนาหมดความมั่นใจและเอาแต่เก็บตัวอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กจนทำให้ลันนาไม่กล้าเข้าสังคมเพื่อนก็ไม่ค่อยมีเพราะถ้าเพื่อนๆเอาลันนาเข้ากลุ่มก็จะอายเพราะมีลันนาเข้ากลุ่มด้วย"ยัยอ้วนยัยหมูตอน อ้วนไม่พอแถมยังฟันเหยินอีก ฮ่า.. ฮ่า...ฮ่า..." เสียงเพื่อนๆสมัยเด็กก็แทรกเข้ามาในหูลันนา"ยัยคนไม่มีพ่อแม่...""พ่อแม่ฉันก็มีนะ...!!! พ่อแม่แค่ให้ฉันอยู่คนเดียวไปก่อนเดียวก็มารับฉัน""คนที่อยู่บ้านเด็กกำพร้ามีแต่พวกพ่อแม่ท้ิงทั้งนั้นแหละ...เธอเคยเห็นหน้าพ่อแม่รึไง""ฉั....ฉันนนน" ลันนาได้แต่ก้มหน้าเพราะเสียใจในคำพูดของเพื่อนๆ"เธอนะไม่น่ามาเรียนกับพวกเราได้ส่ะด้วยซ้ำ..ยัยอ้วนขี้เหร่"สมัยช่วง 8 ขวบ ลันนาเอาแต่นั่งก้มหน้าในห้องเรียนด้วยความอายระหว่างที่เพื่อนๆในห้องเรียกปมด๋อยแกล้งลันนาช่วงพักกลางวันของลันนาก็จะเอาอาหารที่โรงอาหารแจกฟรีให้กินช่วงพักกลางวันไปทานในห้องน้ำคนเดียวอยู่เสมอตั้งแต่นั้นมาทำให้ลันนาเป็นคนไม่สนใจใครหรือสิ่งรอบข้างอีกต่อไปและอยู่คนเดียวมาตลอด"ฉันก็อยู่คนเดียวมาโดยตลอดเลยนี่นะ..จะมาเศร้าอะไรของฉัน" ลันนาได้แต่มองสมุดโนตแล้วทำหน้าเศร้าจนลันนาอ่านไปเรื่อยๆก็ไปอ่านเจอช่วงสมัยเด็กที่มีความทรงจำดีๆเป็นพิเศษทำให้ลันนานึกถึงช่วงเวลานั้นอีกครั้งช่วงฤดูใบไม้ผลิ ช่วงที่ต้นไม้น้อยใหญ่เปลี่ยนสีสวยงามก็มีงานเทศกาลที่อยู่แถวๆบ้านเด็กกำพร้าของลันนาพวกเด็กๆบ้านเด็กกำพร้าเลยได้รับอานิสงส์ให้ไปเที่ยวงานเทศกาลได้แต่ก็มีพี่เลี้ยงไปดูแลเด็กๆอยู่เช่นกันแต่ในระหว่างลันนาเพลิดเพลินไปกับงานเทศกาลอยู่นั้น พอลันนารู้ตัวก็ได้พลัดหลงกับเด็กๆบ้านเด็กกำพร้าแต่ลันนาก็เดินตามหาไปเรื่อยๆโดยที่ลันนาเองไม่รู้สึกกลัวเลยที่หลงกับเพื่อนๆบ้านเด็กกำพร้าลันนาเดินผ่านผู้คนมากมายในงานเทศกาลจนกระทั้งไปเจอเด็กผู้ชายที่กำลังยืนร้องไห้ทั้งน้ำตาก็ไหลลงพื้นมากมายลันนาเห็นดังนั้นจึงเข้าไปหาเด็กผู้ชายที่ร้องไห้คนนั้น"นี่..นายเป็นอะไร""นายร้องไห้ทำไหม"เด็กผู้ชายได้แต่ร้องไห้แล้วมองหน้าลันนาโดยที่ไม่พูดอะไรเพราะกลัวคนแปลกหน้าแต่ลันนาก็ยังถามต่อไปเรื่อยๆไม่หยุดเพื่อให้เด็กผู้ชายพูดโต้ตอบกับเธอจนเด็กผู้ชายเริ่มหยุดร้องไห้แล้วตอบลันนา"ฉั...ฉัน..หาพ่อแม่ไม่เจอ" เด็กผู้ชายพูดบอกลันนาแต่ก็กลับมาร้องไห้อีกครั้ง"อ่อ..เดียวฉันพาเดินตามหาพ่อแม่นายให้เอาไหม" ลันนาอยากจะอาสาช่วยตามหาพ่อแม่ให้ลึกๆแล้วเด็กผู้ชายก็เริ่มไว้ใจลันนาเพราะเห็นเป็นเด็กรุ่นๆเดียวกันเด็กผู้ชายเลยได้แต่พยักหน้าตอบกลับลันนา ลันนาเลยจับมือเด็กชายคนนี้แล้วได้เดินตามหาพ่อแม่ของเค้าไปเรื่อยๆตามทางพอตามหากันอยู่สักพักใหญ่เท่าไรก็ยังไม่เจอจนทั้งสองคนเดินไปนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เด็กผู้ชายก็ยังเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดเพราะกลัวจะหาพ่อแม่ไม่เจอลันนาก็ทำได้แต่ปลอบใจและให้กำลังใจเด็กผู้ชายคนนั้น"นี่นายไม่เป็นไรหรอกน๊าาานายต้องเจอพ่อแม่แน่นอนฉันสัญญา" แต่เด็กผู้ชายก็ร้องไห้ไม่หยุดอยู่ดีจนลันนาตัดสินใจทำบางอย่าง"นี่นายเป็นเด็กผู้ชายต้องเข้มแข็งสิทำไหมถึงขี้แงแบบนี่นะ" เด็กผู้ชายยิ่งร้องไห้ต่อไปกับคำพูดของลันนา"อ่าๆเอาล่ะฉันไม่ว่านายก็ได้" ลันนาทำตัวไม่ถูกเลยได้หยิบตุ๊กตาทำเอง เป็นตุ๊กตาทำเองรูปหน้ายิ้มสีเหลืองที่ตัดเย็บง่ายๆเล็กๆเท่าเข็มกลัดติดเสื้อยื่นให้กับเด็กผู้ชายคนนั้น"อ่ะนี่นายฉันให้นายเก็บไว้" เด็กผู้ชายมองด้วยความสงสัย"มันเป็นของที่ช่วยให้ฉันเข้มแข็งขึ้นถ้าเก็บไว้กับตัวนะ เพราะทุกครั้งมันจะทำให้ฉันมีความกล้ามากขึ้น""มันเป็นของๆเธอนี้""ไม่เป็นไรหรอกถือส่ะว่าเป็นของที่ฉันสัญญาจะช่วยนายตามหาพ่อแม่จะไม่ทิ้งนายไปไหนไง""หยุดร้องไห้ได้แล้วด้วย..ต้องยิ้มรับปัญหาที่เข้ามาเหมือนตุ๊กตาตัวนี่เข้าใจไหม""อ่าาา...อื้มมม" เด็กผู้ชายยิ้ม"ขอบใจนะ" เด็กผู้ชายกล่าว"อื้ม" ลันนายิ้มตอบรับ"เออ..แล้วนายไม่กลัวฉันหรอ" "ทำไหมฉันต้องกลัวเธอด้วยล่ะ""ก็ฉัน...อ้วนไม่น่ารักส่วนมากจะมีแต่คนกลัวฉันนี่น๊ะ""ฉันไม่สนรูปลักษณ์ภายนอกหรอกนะ..แค่เธอช่วยฉันตามหาพ่อแม่แค่นี่ก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนดีแค่ไหน""อ่อออ...อื้มม" ลันนายิ้มรับแล้วทั้งสองก็เดินออกตามหาพ่อแม่ของเด็กผู้ชายอีกครั้งจนกระทั้งในเวลาต่อมาในที่สุดลันนาและเด็กผู้ชายคนนั้นก็ได้ก็ได้เจอพ่อแม่ของเค้าพ่อแม่ของเด็กผู้ชายคนนั้นรีบเข้ามากอดเมื่อเจอลูกของเค้า ลันนาเห็นดังนั้นก็รู้สึกอบอุ่นและดีใจที่เด็กผู้ชายได้เจอพ่อแม่สักทีแล้วพวกเค้าต้องลาจากลันนา"ฉันไปก่อนนะ..ขอบใจเธอมากๆ" เด็กผู้ชายกล่าวบอกลาลันนา"อื้ม""พวกเราขอบใจหนูมากๆนะจ๊ะ ให้พวกเราไปส่งที่บ้านไหม" แม่ของเด็กผู้ชายกล่าว"ไม่เป็นไรหรอกคะ" ลันนายิ้มขอบคุณ"ถ้ามีโอกาสพวกเราคงได้เจอกันอีกนะ""อื้มมม..นายก็กลับดีๆนะอย่าหลงอีกล่ะ""อื้ม..ลาก่อนนะ""อืมลาก่อน!"แล้วครอบครัวนั้นก็เดินลับสายตาของลันนาไปแล้วลันนาเองก็เดินกลับที่บ้านเด็กกำพร้าไปจนเจอพี่เลี้ยงดุเข้าให้ที่ลันนาหายไประหว่างเดินเล่นในงานเทศกาลจนทุกคนตามหาลันนา...วันนั้นก็จบลง"ตอนนี่เด็กผู้ชายคนนั้นจะโตเป็นคนยังไงบางแล้วนะ..ยังจะเป็นเด็กที่มองภายในจิตใจของคนอื่นมากกว่ารูปลักษณ์เหมือนเดิมรึเปล่านะ" ลันนายิ้มมือก็จับโน๊ตที่เธอบันทึกสมัยเด็ก"เห้ออเอาเถอะเก็บของล่ะทานข้าวดีกว่าจะได้เขียนนิยายต่อ"22.10 น.ในขณะที่ลันนากำลังแต่งนิยายอยู่นั้นท้องก็เริ่มร้องอีกครั้ง"โอ้ยยยหิวอีกแล้วสิ สี่ทุ่มแล้วด้วยของกินก็ไม่มีอะไรแล้วอ่ะออกไปแปปเดียวน่าจะได้และมั๊งไปห้างใกล้ๆแค่นี้ไม่น่าเป็นไร""พอดีแหละซื้อของเข้าตู้ตุนเสบียงไว้จะได้อยู่ในห้องยาวๆหาซื้อนิยายเก็บไว้มาอ่านด้วยดีกว่า"พอลันนาถึงห้างก็รีบจัดการทุกอย่างเสร็จซื้อของเรียบร้อยและพร้อมจะกลับแต่ก็เกิดฝนตกขึ้นมา"เห้อออฝนตกส่ะงั้นดีจริงๆเลย" ตัดพ้อไม่พอใจกับฝนที่ตกลงมา ลันนาไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคเธอก็เดินไปซื้อร่มเพื่อกลับบ้านอยู่ดี22.54 น.ในระหว่างที่ลันนาเดินกลับบ้านอยู่นั้นก็ได้ไปเจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเข้าลันนาบังเอิญไปเจอกับผู้หญิงปริศนาที่กำลังวิ่งหนีใครสักคนมาลันนาตกใจเลยไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งและเห็นพวกเค้าวิ่งเข้าไปในตึกร้างและลันนาได้ยินเสียงผู้หญิงปริศนาคนนั้นร้องเรียกให้ช่วย"อะไรกันเนี้ย..เอาไงดีอ่ะ" ลันนาได้แต่ตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า"...............................""เอาวะเป็นไงเป็นกัน" ลันนาตัดสินใจวิ่งตามไปในตึกร้างและลันนาได้โทรแจ้งตำรวจว่าเกิดเหตุร้ายขึ้น"ช่วว...ช่วยด้วย" เสียงหญิงสาวปริศนาขอความช่วยเหลือ"เอาไงดีจะรอตำรวจมาก่อนรึขึ้นไปช่วยเลยดีทำไงดีล่ะ" ลันนาเอาแต่คิดไปคิดมากำลังตัดสินใจว่าจะทำยังไงดี"...............................""ขึ้นไปช่วยเลยแล้วกันกว่าตำรวจจะมาคงแย่ก่อนพอดี" ลันนาตัดสินใจเดินขึ้นไปช่วยหญิงสาวปริศนา*********ปล.ฝากติดตามด้วยนะรออ่านตอนหน้าด้วยนะกริ๊ง.... กริ๊ง.... เสียงนาฬิกาปลุก21.34 น."ห๊าาา..วววว" ลันนาตื่นบิดขี้เกียจเช่นเดิมทุกๆวันเพื่อที่จะมานั่งแต่งนิยายให้เสร็จทันต้นฉบับ"เมื่อวานฉันเขียนถึงไหนแล้วหนาาาา" ลันนาถามตัวเองจ๊อก...จ๊อกก....เสียงท้องร้องของลันนา"ตื่นมาก็หิวอีกล่ะเราเดินไปหาอะไรกินในตู้เย็นส่ะน่อยล่ะกัน""ไงมีแต่ไข่ไก่อยู่ฟองเดียวล่ะเนี้ย...เอาเถอะมีไรก็กินรองท้องไปก่อนเพราะคืนนี่จะนั่งปั่นนิยายให้เสร็จเลยสู้ๆ" ลันนาก็ได้ทำอาหารตามปกติ ในขณะที่ลันนาทำอาการอยู่ก็มองหาตะหลิวไปรอบๆครัวแต่หายังไงก็หาไม่เจอ..จนลันนาครุ่นคิดอยู่นานจนนึกออก"อ่ะ...ลืมไปตะหลิวอันเก่ามันหัก ส่วนอันที่ซื้อมาใหม่ก็อยู่ตู้เก็บของนี่น๊าาา"ทันใดนั้นลันนาก็ได้เดินไปหาตะหลิวใหม่ในตู้เก็บของลันนากวาดสายตาไปรอบๆตู้เก็บของจนเจอตะหลิวใหม่ที่อยู่ในถุงสินค้าในระหว่างที่ลันนายื่นมือไปหยิบนั้นมือก็ได้ไปโดนกล่องกระดาษเก่าตกลงพื้นทำให้ข้าวของกระจัดกระจายเต็มไปหมดจนลันนารีบลดตัวลงก้มไปเก็บข้าวของที่ตกลงมาก็มีแต่พวกดินสอปากกาสมุดโน๊ตเก่าๆที่บันทึกเรื่องราวสมัยเรียนของลันนา"สมุดโน๊ตนี่ยังอยู่อีกหรอเนี้ย" ลันนาจึงเก็บขึ้นมาเปิดอ่านจนทำให้ลันนาหวนนึกถึงเหตุการณ์สมัยเรียนของเธอลันนา หญิงสาวธรรมดาๆที่ไม่มีอะไรโดดเด่นทั้งเรื่องหน้าตาหรือเพื่อนฝูงเพราะตั้งแต่จำความได้ ลันนาก็อยู่ที่บ้านเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็กทำให้ลันนาไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จักแม้แต่พ่อแม่ของตัวเอง ช่วงวัยเด็กเองก็ทำให้ลันนานั้นไม่อยากจดจำอะไรมากนักเพราะส่วนมากจะโดนเพื่อนๆล่อเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกส่ะส่วนใหญ่จนทำให้ลันนาหมดความมั่นใจและเอาแต่เก็บตัวอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กจนทำให้ลันนาไม่กล้าเข้าสังคมเพื่อนก็ไม่ค่อยมีเพราะถ้าเพื่อนๆเอาลันนาเข้ากลุ่มก็จะอายเพราะมีลันนาเข้ากลุ่มด้วย"ยัยอ้วนยัยหมูตอน อ้วนไม่พอแถมยังฟันเหยินอีก ฮ่า.. ฮ่า...ฮ่า..." เสียงเพื่อนๆสมัยเด็กก็แทรกเข้ามาในหูลันนา"ยัยคนไม่มีพ่อแม่...""พ่อแม่ฉันก็มีนะ...!!! พ่อแม่แค่ให้ฉันอยู่คนเดียวไปก่อนเดียวก็มารับฉัน""คนที่อยู่บ้านเด็กกำพร้ามีแต่พวกพ่อแม่ท้ิงทั้งนั้นแหละ...เธอเคยเห็นหน้าพ่อแม่รึไง""ฉั....ฉันนนน" ลันนาได้แต่ก้มหน้าเพราะเสียใจในคำพูดของเพื่อนๆ"เธอนะไม่น่ามาเรียนกับพวกเราได้ส่ะด้วยซ้ำ..ยัยอ้วนขี้เหร่"สมัยช่วง 8 ขวบ ลันนาเอาแต่นั่งก้มหน้าในห้องเรียนด้วยความอายระหว่างที่เพื่อนๆในห้องเรียกปมด๋อยแกล้งลันนาช่วงพักกลางวันของลันนาก็จะเอาอาหารที่โรงอาหารแจกฟรีให้กินช่วงพักกลางวันไปทานในห้องน้ำคนเดียวอยู่เสมอตั้งแต่นั้นมาทำให้ลันนาเป็นคนไม่สนใจใครหรือสิ่งรอบข้างอีกต่อไปและอยู่คนเดียวมาตลอด"ฉันก็อยู่คนเดียวมาโดยตลอดเลยนี่นะ..จะมาเศร้าอะไรของฉัน" ลันนาได้แต่มองสมุดโนตแล้วทำหน้าเศร้าจนลันนาอ่านไปเรื่อยๆก็ไปอ่านเจอช่วงสมัยเด็กที่มีความทรงจำดีๆเป็นพิเศษทำให้ลันนานึกถึงช่วงเวลานั้นอีกครั้งช่วงฤดูใบไม้ผลิ ช่วงที่ต้นไม้น้อยใหญ่เปลี่ยนสีสวยงามก็มีงานเทศกาลที่อยู่แถวๆบ้านเด็กกำพร้าของลันนาพวกเด็กๆบ้านเด็กกำพร้าเลยได้รับอานิสงส์ให้ไปเที่ยวงานเทศกาลได้แต่ก็มีพี่เลี้ยงไปดูแลเด็กๆอยู่เช่นกันแต่ในระหว่างลันนาเพลิดเพลินไปกับงานเทศกาลอยู่นั้น พอลันนารู้ตัวก็ได้พลัดหลงกับเด็กๆบ้านเด็กกำพร้าแต่ลันนาก็เดินตามหาไปเรื่อยๆโดยที่ลันนาเองไม่รู้สึกกลัวเลยที่หลงกับเพื่อนๆบ้านเด็กกำพร้าลันนาเดินผ่านผู้คนมากมายในงานเทศกาลจนกระทั้งไปเจอเด็กผู้ชายที่กำลังยืนร้องไห้ทั้งน้ำตาก็ไหลลงพื้นมากมายลันนาเห็นดังนั้นจึงเข้าไปหาเด็กผู้ชายที่ร้องไห้คนนั้น"นี่..นายเป็นอะไร""นายร้องไห้ทำไหม"เด็กผู้ชายได้แต่ร้องไห้แล้วมองหน้าลันนาโดยที่ไม่พูดอะไรเพราะกลัวคนแปลกหน้าแต่ลันนาก็ยังถามต่อไปเรื่อยๆไม่หยุดเพื่อให้เด็กผู้ชายพูดโต้ตอบกับเธอจนเด็กผู้ชายเริ่มหยุดร้องไห้แล้วตอบลันนา"ฉั...ฉัน..หาพ่อแม่ไม่เจอ" เด็กผู้ชายพูดบอกลันนาแต่ก็กลับมาร้องไห้อีกครั้ง"อ่อ..เดียวฉันพาเดินตามหาพ่อแม่นายให้เอาไหม" ลันนาอยากจะอาสาช่วยตามหาพ่อแม่ให้ลึกๆแล้วเด็กผู้ชายก็เริ่มไว้ใจลันนาเพราะเห็นเป็นเด็กรุ่นๆเดียวกันเด็กผู้ชายเลยได้แต่พยักหน้าตอบกลับลันนา ลันนาเลยจับมือเด็กชายคนนี้แล้วได้เดินตามหาพ่อแม่ของเค้าไปเรื่อยๆตามทางพอตามหากันอยู่สักพักใหญ่เท่าไรก็ยังไม่เจอจนทั้งสองคนเดินไปนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เด็กผู้ชายก็ยังเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดเพราะกลัวจะหาพ่อแม่ไม่เจอลันนาก็ทำได้แต่ปลอบใจและให้กำลังใจเด็กผู้ชายคนนั้น"นี่นายไม่เป็นไรหรอกน๊าาานายต้องเจอพ่อแม่แน่นอนฉันสัญญา" แต่เด็กผู้ชายก็ร้องไห้ไม่หยุดอยู่ดีจนลันนาตัดสินใจทำบางอย่าง"นี่นายเป็นเด็กผู้ชายต้องเข้มแข็งสิทำไหมถึงขี้แงแบบนี่นะ" เด็กผู้ชายยิ่งร้องไห้ต่อไปกับคำพูดของลันนา"อ่าๆเอาล่ะฉันไม่ว่านายก็ได้" ลันนาทำตัวไม่ถูกเลยได้หยิบตุ๊กตาทำเอง เป็นตุ๊กตาทำเองรูปหน้ายิ้มสีเหลืองที่ตัดเย็บง่ายๆเล็กๆเท่าเข็มกลัดติดเสื้อยื่นให้กับเด็กผู้ชายคนนั้น"อ่ะนี่นายฉันให้นายเก็บไว้" เด็กผู้ชายมองด้วยความสงสัย"มันเป็นของที่ช่วยให้ฉันเข้มแข็งขึ้นถ้าเก็บไว้กับตัวนะ เพราะทุกครั้งมันจะทำให้ฉันมีความกล้ามากขึ้น""มันเป็นของๆเธอนี้""ไม่เป็นไรหรอกถือส่ะว่าเป็นของที่ฉันสัญญาจะช่วยนายตามหาพ่อแม่จะไม่ทิ้งนายไปไหนไง""หยุดร้องไห้ได้แล้วด้วย..ต้องยิ้มรับปัญหาที่เข้ามาเหมือนตุ๊กตาตัวนี่เข้าใจไหม""อ่าาา...อื้มมม" เด็กผู้ชายยิ้ม"ขอบใจนะ" เด็กผู้ชายกล่าว"อื้ม" ลันนายิ้มตอบรับ"เออ..แล้วนายไม่กลัวฉันหรอ" "ทำไหมฉันต้องกลัวเธอด้วยล่ะ""ก็ฉัน...อ้วนไม่น่ารักส่วนมากจะมีแต่คนกลัวฉันนี่น๊ะ""ฉันไม่สนรูปลักษณ์ภายนอกหรอกนะ..แค่เธอช่วยฉันตามหาพ่อแม่แค่นี่ก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนดีแค่ไหน""อ่อออ...อื้มม" ลันนายิ้มรับแล้วทั้งสองก็เดินออกตามหาพ่อแม่ของเด็กผู้ชายอีกครั้งจนกระทั้งในเวลาต่อมาในที่สุดลันนาและเด็กผู้ชายคนนั้นก็ได้ก็ได้เจอพ่อแม่ของเค้าพ่อแม่ของเด็กผู้ชายคนนั้นรีบเข้ามากอดเมื่อเจอลูกของเค้า ลันนาเห็นดังนั้นก็รู้สึกอบอุ่นและดีใจที่เด็กผู้ชายได้เจอพ่อแม่สักทีแล้วพวกเค้าต้องลาจากลันนา"ฉันไปก่อนนะ..ขอบใจเธอมากๆ" เด็กผู้ชายกล่าวบอกลาลันนา"อื้ม""พวกเราขอบใจหนูมากๆนะจ๊ะ ให้พวกเราไปส่งที่บ้านไหม" แม่ของเด็กผู้ชายกล่าว"ไม่เป็นไรหรอกคะ" ลันนายิ้มขอบคุณ"ถ้ามีโอกาสพวกเราคงได้เจอกันอีกนะ""อื้มมม..นายก็กลับดีๆนะอย่าหลงอีกล่ะ""อื้ม..ลาก่อนนะ""อืมลาก่อน!"แล้วครอบครัวนั้นก็เดินลับสายตาของลันนาไปแล้วลันนาเองก็เดินกลับที่บ้านเด็กกำพร้าไปจนเจอพี่เลี้ยงดุเข้าให้ที่ลันนาหายไประหว่างเดินเล่นในงานเทศกาลจนทุกคนตามหาลันนา...วันนั้นก็จบลง"ตอนนี่เด็กผู้ชายคนนั้นจะโตเป็นคนยังไงบางแล้วนะ..ยังจะเป็นเด็กที่มองภายในจิตใจของคนอื่นมากกว่ารูปลักษณ์เหมือนเดิมรึเปล่านะ" ลันนายิ้มมือก็จับโน๊ตที่เธอบันทึกสมัยเด็ก"เห้ออเอาเถอะเก็บของล่ะทานข้าวดีกว่าจะได้เขียนนิยายต่อ"22.10 น.ในขณะที่ลันนากำลังแต่งนิยายอยู่นั้นท้องก็เริ่มร้องอีกครั้ง"โอ้ยยยหิวอีกแล้วสิ สี่ทุ่มแล้วด้วยของกินก็ไม่มีอะไรแล้วอ่ะออกไปแปปเดียวน่าจะได้และมั๊งไปห้างใกล้ๆแค่นี้ไม่น่าเป็นไร""พอดีแหละซื้อของเข้าตู้ตุนเสบียงไว้จะได้อยู่ในห้องยาวๆหาซื้อนิยายเก็บไว้มาอ่านด้วยดีกว่า"พอลันนาถึงห้างก็รีบจัดการทุกอย่างเสร็จซื้อของเรียบร้อยและพร้อมจะกลับแต่ก็เกิดฝนตกขึ้นมา"เห้อออฝนตกส่ะงั้นดีจริงๆเลย" ตัดพ้อไม่พอใจกับฝนที่ตกลงมา ลันนาไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคเธอก็เดินไปซื้อร่มเพื่อกลับบ้านอยู่ดี22.54 น.ในระหว่างที่ลันนาเดินกลับบ้านอยู่นั้นก็ได้ไปเจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเข้าลันนาบังเอิญไปเจอกับผู้หญิงปริศนาที่กำลังวิ่งหนีใครสักคนมาลันนาตกใจเลยไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งและเห็นพวกเค้าวิ่งเข้าไปในตึกร้างและลันนาได้ยินเสียงผู้หญิงปริศนาคนนั้นร้องเรียกให้ช่วย"อะไรกันเนี้ย..เอาไงดีอ่ะ" ลันนาได้แต่ตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า"...............................""เอาวะเป็นไงเป็นกัน" ลันนาตัดสินใจวิ่งตามไปในตึกร้างและลันนาได้โทรแจ้งตำรวจว่าเกิดเหตุร้ายขึ้น"ช่วว...ช่วยด้วย" เสียงหญิงสาวปริศนาขอความช่วยเหลือ"เอาไงดีจะรอตำรวจมาก่อนรึขึ้นไปช่วยเลยดีทำไงดีล่ะ" ลันนาเอาแต่คิดไปคิดมากำลังตัดสินใจว่าจะทำยังไงดี"...............................""ขึ้นไปช่วยเลยแล้วกันกว่าตำรวจจะมาคงแย่ก่อนพอดี" ลันนาตัดสินใจเดินขึ้นไปช่วยหญิงสาวปริศนา*********ปล.ฝากติดตามด้วยนะรออ่านตอนหน้าด้วยนะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

love to switch 1

นิยายแนะนำ

อลเวงวุ่นรักสลับวิญญาณ love to switch

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

love to switch 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้