ไม่อยากจะนึกภาพตัวเอง เหมือนคนโรคจิต แก้ผ้า และถือไม้กวาดกำลังต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่ไร้มารยาท
ได้ผล มันหายไป ‘เดี๋ยวนะ มันหายไปไหนวะ’ ผมควรจะดีใจหรือเสียใจ ในเมื่อไม่อยู่ในห้องน้ำ มันจะอยู่ที่ไหนละ
‘คิดออกแล้ว ไม้กวาดมีที่ซ่อนสินะ’ ผมถือโอกาสนี้ ถอยไปเปิดหน้าต่าง ‘หยุดคิดสักที หยุดคิดว่าข้างบ้านหรือใครเขาเห็นเราสภาพนี้ เขาจะคิดว่าเราโรคจิต พวกเขาไม่รู้เลยว่า เรากำลังเผชิญกับหายนะ’
ไม้กวาดยื่นออกไปนอกหน้าต่าง ‘ป๊อก!!’ เสียงเคาะดังขึ้น และมอง ‘ไม่เห็นจะมีเลย’ หรือว่ามันจะร่วงลงไป เราไม่ทันใดสังเกต ‘อาจจะเป็ไปได้ถึง 90% ที่มันอาจจะขาดใจตายระหว่างอยู่ในไม้กวาด และหมดแรง อ่อนล้า’
รอจังหวะที่เหมาะสม ปิดหน้าต่าง และกลับเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อล้างสบู่ที่น่าจะแทรกเข้าิัและสร้างสารเคมีในร่างกาย ทำให้ตอนแก่ ิัอาจจะบอบบาง หรือก็เป็โรคอะไรบางอย่าง ‘คิดมากไป’
สายน้ำแห่งชีวิต ได้เคลื่อนไหวจาก้าลงสู่ด้านล่าง ร่างกายเปื่อยไปด้วยฟองสบู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็ไร เมื่อปิดน้ำ มองหาผ้าเช็ดตัว ‘อืม.. เราไม่เอาเข้ามา เพราะอาจจะเป็ที่ซ่อนตัวของสิ่งมีชีวิต ในขณะที่เราเผลอ’
ทันใดนั้นเอง เตรียมเปิดประตูออกไป ดวงตาของผมเบิกกว้าง ใหญ่ขนาดเท่าไข่ไก่ มันอยู่บนประตู ความหวาดระแวง และความคิดในแง่ดี โจมตีกันไม่หยุดยั้ง
‘มันยังอยู่’
‘มันไม่ได้เกาะที่ลูกบิด’
‘ควรจะดีใจหรือเสียใจดี?’
การเคลื่อนที่ความเร็วแสง เป็ไปไม่ได้ แต่เมื่อเราเปลือยอยู่ ‘มันเป็ไปได้’
395
![ดวงเนตรสมบัติพลิกชะตา ข้าจะเป็นเศรษฐี [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731316741_7116072.webp)
