ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองชื่อเรือน 'ฮุ่ยหวง' พลางแอบลอบคิดในใจไม่รู้ว่าผู้ใดเป็คนตั้งชื่อเรือนนี้กันความหมายถึงช่างแตกต่างกับนิสัยเ้าของเรือนนัก
หากคนอย่างใต้เท้าโม่มีรัศมีแห่งความเมตตาในใต้หล้าคงไร้คนอาฆาตพยาบาทแล้ว
"ฮูหยินน้อยเชิญเ้าค่ะ"
"ท่านพ่อเรียกหาด้วยเื่ใด เ้ารู้หรือไม่"
"ฮูหยินน้อยจะถามบ่าวได้อย่างไรเ้าคะท่านน่าจะรู้ดีมากกว่าบ่าว ว่านายท่านเรียกหาฮูหยินน้อยด้วยเื่ใด"
เสียงปิดประตูเรือนดังพร้อมสิ้นเสียงซื่อซิ่นสาวใช้ข้างกายเ้าของเรือนดวงตาของอีกฝ่ายที่มองมายังนาง ฉายแววไม่เป็มิตรอย่างเห็นได้ชัดทว่าหนี่ซวงย่อมเข้าใจว่าเป็เพราะเหตุใด
แต่ทั้งหมดเป็ความผิดของนางเมื่อใดในเมื่อผู้ที่กำหนดมิใช่นาง
"มาฝนหมึก"
เสียงทุ้มต่ำจากด้านในเรียกสติหญิงสาวให้กลับมาอยู่กับตัวจำต้องเดินเข้าไปยังมุมโต๊ะทำงานที่เ้าของเสียงเรียกนั่งอยู่ก่อนมือเรียวจะหยิบแท่งหมึกที่ฝนค้างไว้ขึ้นมาทำหน้าที่ประจำ
"ได้ดูรายชื่อแล้วหรือยัง"
"ยังไม่ได้ดูเ้าค่ะ ่สายซวงเอ๋อร์นอนพักผ่อนตื่นมาก็พอดีกับเถ้าแก่เนี้ยอวิ๋นมาวัดตัว พอเสร็จท่านพ่อก็เรียกมาที่นี้แต่ถึงไม่ได้ดูอย่างไรซวงเอ๋อร์เชื่อว่าท่านพ่อต้องจัดการทุกอย่างได้ดีอยู่แล้วเ้าค่ะ"
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่เขียนอยู่เพื่อมองเ้าของคำพูด ทั้งที่ใบหน้าสวยกำลังคลี่รอยยิ้มหวานอยู่เบื้องหน้าแต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความจริงใจในคำพูดของนางสักเพียงนิด
"ก็ดี"
เสียงเย็นที่ตอบรับทำให้หนี่ซวงไม่กล้าต่อความยาวกับอีกฝ่ายอีกทั้งเขาก็ไม่เอ่ยปากพูดสิ่งใดกับนางอีกเช่นกันทำให้ภายในห้องกว้างมีเพียงเสียงแท่งหมึกฝนกับฐานเท่านั้นพาให้หญิงสาวรู้สึกเย็นะเืไม่ต่างจากยืนตากหิมะอยู่ด้านนอกห้อง
และเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมพูดหรือสั่งอันใดต่อ ทำให้ร่างบางต้องยืนจนปวดขาปวดน่องไปหมดกว่าเขาจะเลิกเขียนเอกสารบนโต๊ะแล้วหันกลับมาสนใจนางที่แทบจะเก็บสีหน้าไม่พอใจไว้ไม่อยู่
"ทำไม ยืนแค่นี้หมดแรงแล้ว"
"ไม่เ้าค่ะ ยืนทั้งคืนซวงเอ๋อร์ก็ยังไหว"
"ดี คืนนี้เ้าจะได้ยืนสมใจ"มุมปากหยักปรากฏรอยยิ้มมีเลศนัย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จนระดับศีรษะมนหญิงสาวอยู่แค่เพียงอกเขาเท่านั้น
หลังสิ้นเสียงของชายหนุ่มหนี่ซวงรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบกายเหมือนจะยิ่งเย็นะเืมากขึ้นทำให้นางยืนตัวแข็งก้าวเท้าเดินตามร่างหนาไม่ออก
นางรู้สึกเหมือนพูดบางอย่างผิดไปแต่ไม่รู้ว่าเป็ตรงไหนกัน
ครั้นถึงเวลาสมควรจะปิดไฟเข้านอนพักผ่อนเพื่อตื่นเช้าเริ่มต้นวันใหม่ทว่าภายในห้องนอนใหญ่กลับยังสว่างโร่ไปด้วยแสงไฟ อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวระคะคลุ้งเสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลนดังผสานเสียงครางกระเส่าจากน้ำเสียงหวาน
กระนั้นบนเตียงนอนหลังใหญ่กลับไร้ความเคลื่อนไหวไม่มีร่างใดเกี่ยวพันเสพสม ผ้าปูเตียงยังคงเรียบตึงไม่มีแม้รอยยับย่น
ที่เป็แบบนั้นเพราะเสียงรัญจวนทั้งหมด เกิดขึ้นอยู่บริเวณกลางห้องแทนบนเตียงอย่างเช่นทุกครั้ง
ร่างบางก้มลงใช้มือเท้าลงบนพรมหนังแกะนุ่มอย่างยากลำบากเส้นผมยาวล่วงหล่นละพื้นไม่เป็ทรง เท้าขาวจำต้องยืดขโยงจนสุดปลายหัวแม่เท้าเพื่อให้นางได้ทรงตัวรับแรงกระแทกหนักหน่วงจากทางด้านหลังได้โดยไม่ล้มลง
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ
"อ๊าา อ๊าา เสียว ท่านพ่อ ซวงเอ๋อร์ไม่ไหวแล้ว อ๊ะอ่าา" หนี่ซวงรู้แล้วว่านางพูดคำใดผิดไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนหลังจากถูกเปลื้องผ้าจนหมดตาเฒ่าเ้าเล่ห์ก็ไม่ยอมให้นางได้นั่งลงหรือนอนบนเตียงอีกเลย
"เ้ายืนได้ทั้งคืนมิใช่หรือ ซี๊ดดอย่าตอดท่อนข้าถี่นัก" แรงบีบรัดจากช่องทางนุ่มทำให้ชายหนุ่มจำต้องกระแทกซอยสะโพกช้าลงเพราะเขายังไม่อยากเสร็จสมในตอนนี้
ตับ ตับ ตับ / เพี้ยะ เพี้ยะ
"อ๊าา อ่าา ซวงเอ๋อร์ผิดไปแล้ว ซี๊ดด"หญิงสาวไม่รู้ว่าความผิดของนางอยู่ที่ตรงไหน ถึงต้องโดนเขาลงโทษอยู่เช่นนี้ ทว่าแรงฟาดตีจากฝ่ามือร้อนกลับไม่ได้ทำให้นางรู้สึกเจ็บแสบสักเพียงนิด แต่มันกลับกลายเป็เพิ่มความหฤหรรษ์ในการเสพสมให้นางอย่างน่าพิศวง
"ท่านพ่อ ท่านพ่อ อะ อ๊างงง"
"ซี๊ดด ข้าก็ไม่ไหวแล้ว อ่าา"ร่างหนาส่งแรงกระแทกซอยสะโพกถี่รัวอีกไม่กี่ครั้งก่อนจะกระตุกท่อนเอ็นใหญ่ในช่องทางนุ่ม พ่นน้ำกามอุ่นปะปนกับน้ำรักใสที่ร่างบางเพิ่งปลดปล่อยมาเช่นกัน
"หมดแรงแล้วหรือ ไม่อยากยืนต่อแล้ว"
ใบหน้าสวยหันกลับไปมองร่างหนาทางด้านหลังั์ตาดอกท้อมองค้อนอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบัง แม้ร่างกายจะยังหอบเหนื่อยอยู่ก็ตาม
นางก็แค่เพียงพูดประชดเล่นไปเท่านั้นผู้ใดจะคิดจริงจังว่าเขาจะทำให้นางต้องยืนตลอดทั้งคืนเช่นนี้
"น่าเสียดายคืนนี้อากาศเย็นเกินไปหากเปิดหน้าต่างจะทำให้เ้าจับไข้เอาได้มิเช่นนั้นเราคงได้ทำพร้อมชมจันทร์ไปด้วย"
"ใครเขาอยากชมจันทร์กับท่านกันเ้าคะ"
แม้จะถูกหญิงสาวยอกย้อนแต่มุมปากชายหนุ่มกลับยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มไม่ถือโกรธมือเรียวยกจอกน้ำขึ้นดื่มดับกระหายก่อนจะใช้จอกใบเดิมรินน้ำส่งต่อให้นางได้ดื่มด้วยเช่นกัน
หนี่ซวงรีบผินหน้าหนีหลังจากรับจอกน้ำจากร่างหนาเพราะระดับสายตาของนางดันอยู่ระดับพอดีกับบางสิ่งที่ยังคงตั้งตระหง่านชี้ตรงไม่ยอมสยบลงแม้เพิ่งได้ปลดปล่อย
"หมดเวลาแล้ว"
"เ้าคะ"ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นถามพร้อมมองมือใหญ่ที่ยื่นมาด้วยความมึนงง
"หมดเวลานั่งแล้วเ้าบอกว่ายืนได้ทั้งคืนมิใช่หรือ" ชายหนุ่มไม่รอให้ร่างบางตอบรับก็จัดการช้อนใต้รักแร้จับให้นางลุกขึ้นยืน
"ท่านพ่อไปที่เตียงเถอะนะเ้าคะซวงเอ๋อร์ไม่อยากยืนแล้ว"
ร่างหนาอดไม่ได้จะอมยิ้มขบขันในท่าทีหญิงสาวมิใช่ก่อนหน้ายังทำใจกล้าเถียงเขาอยู่เลยหรอกหรือเหตุใดตอนนี้ถึงได้กลายร่างเป็แมวน้อยช่างอ้อนไปเสียได้
"ไม่ได้ เ้าบอกแล้วว่ายืนได้ทั้งคืนเมื่อพูดแล้วก็ต้องทำให้ได้" ฝ่ามือร้อนช้อนจับใต้ขาพับเรียวขาวขึ้นข้างหนึ่งเพื่อเปิดทางให้ช่องทางนุ่มที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำกามได้รับการสอดใส่จากท่อนเอ็นเขาได้ถนัดถนี่
สวบบบ / ตับ ตับ ตับ ตับ
สะโพกหนาไม่รีรอที่จะสวนกระแทกตัวตนเข้าผนังนุ่มถี่รัวกดย้ำเข้าลึกถึงจุดกระสันภายใน แน่นย้ำให้ร่างบางได้เสียวสะท้านให้นางจดจำทุกการสอดใส่จากเขาให้ขึ้นใจ
"อ๊าา ซี๊ดด ท่านพ่อ เสียว อ๊าา อ่าา"
"เื่วันงานข้าจัดการทุกอย่างให้เ้าหมดแล้ววันพรุ่งก็ให้ซื่อซิ่นพาไปตรวจความเรียบร้อยอีกรอบขาดเหลือหรือ้าอะไรเพิ่มก็ให้มาบอกข้า"
"อ๊ะ อ๊าา ลึกเกินไปแล้วอ่าา"
"ซี๊ดด ดีเหลือเกิน ปากบนไม่ตอบรับปากล่างกลับตอดรัดข้าแน่นเชียว อื้มม"
ริมฝีปากบางได้แค่ส่งเสียงครางกระเส่าไม่เป็คำ ดวงตากลมโตจ้องมองร่างหนาอย่างเหม่อลอย ไม่เข้าใจว่าตาเฒ่ามากราคะผู้นี้้าอันใจากนางกันแน่
เขาทำให้นางเสียวซ่านสั่นสะท้านไปทั้งกายหัวสมองขาวโพลนใกล้คุ้มคลั่งอยู่เต็มทน ไหนเลยจะยังมีสติรับฟังคำพูดจากเขาได้อีกแค่ลำพังจะทรงตัวยืนอยู่ไหวก็ยากเกินทนแล้ว
เหตุใดเวลาปรกติไม่ยอมพูดแต่เลือกมาพูดใน่เวลาแบบนี้เล่า
4K
![ซุปตาร์คนใหม่ หวานใจคุณกวิน [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1756169604_19944957.webp)