ตอนที่2 ชายในฝัน
อะไรบางอย่างวิ่งเข้ามาตัดหน้ารถ ทำให้คนที่คิดอะไรเพลินแตะเบรกไม่ทันชนโครมเต็มแรง แรงปะทะส่งผลรถะเืไปทั้งคัน ก่อนที่รถจะเลียหลักแฉลบออกนอกเส้นทางไปหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่รั้วไม้ พร้อมกับอนุสติสุดท้ายของคนขับที่หลุดหายจากร่าง
อะไรเย็นๆ ถูกแตะลงบนหน้าผาก มันเย็นจัดจนทำให้เสียวฟัน คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นพร้อมกับส่ายหน้าหนี หากถูกฝ่ามือหนาจับคางไว้บังคับไม่ให้ดิ้นหลบ รักร้อยค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้า แสงสว่างทำให้ดวงตาพร่ามัว หญิงสาวกะพริบตาแรงๆ หลายครั้ง ให้สายตาปรับสภาพ มือที่จับคางเธอไว้เมื่อครู่คลายออกั้แ่หญิงสาวลืมตาขึ้น
ที่นี่ที่ไหน แล้วคุณเป็ใคร!
รักร้อยผุดลุกขึ้นนั่งทันที เมื่อเห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่ไม่คุ้นเคย แถมยังมีผู้ชายตัวโตหน้าตาหล่อเหลา นั่งอยู่ใกล้ๆ หญิงสาวรีบก้มลงสำรวจร่างกายตัวเองอย่างหวาดระแวง จากนิยายที่เคยอ่าน หรือละครหลังข่าวที่เคยผ่านตา สถานการณ์แบบนี้ มันล่อแหลมเสี่ยงต่อการถุฏกระทำชำเราทางเพศจากคนแปลกหน้า ผู้หญิงสวยๆ อย่างเธอจึงต้องระมัดระวังตัวเองมากกว่าผู้หญิงตาบ้านๆ หลายเท่า
คิดว่าผมเป็ไอ้โรคจิตหรือไง เสียงทุ้มๆ เอ่ยขึ้นเหมือนรู้ว่าหญิงสาวคิดอะไร
รักร้อยหันไปมองคนพูด หัวใจดวงน้อยหล่นไปกองแทบเท้าเ้าของเสียงนุ่มละมุนหูในทันทีที่สบตา ใบหน้าคมคายประดับด้วยเครื่องหน้าสมบูรณ์ยากจะหาที่ติ ดวงตาสีนิลจ้องมองเธอด้วยแววตาเรียบเฉย คิ้วดกหนาขมวดน้อยๆ เมื่อเห็นสายตาที่เธอจ้องเขา จมูกโด่งงามของเขารับกับริมฝีปากสีแดงเรื่อราวกับชะโลมด้วยน้ำยาอุทัยทิพย์เชิดขึ้นเล็กน้อย ขณะทอดสายตามองเธออย่างหยิ่งทระนง
โอ้แม่เ้า... หยิ่งได้ใจ เ็า จนขนลุกซู่ ...
รักร้อยใจเต้นรัว จนต้องเอามือแตะหน้าอกข้างซ้ายไว้ เกิดมาเพิ่งเจอคนหล่อเข้าตาก็วันนี้
ที่นี่คือ...
ไร่ดินเดียว เขาตอบคำถามห้วนๆ
ร่างหนาขยับลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงเมื่อเห็นว่า อาการของเธอไม่น่าเป็ห่วงแล้ว รักร้อยได้โอกาสสำรวจเรือนกายกำยำล่ำบึกนั้นทันที ริมฝีปากอิ่มเต็มสั่นระริก คอแห้งผากกลืนน้ำลายแทบไม่ลง เมื่อเห็นไรขนอ่อนๆ บนแผงอกที่โผล่พ้นกระดุมเม็ดที่สามออกมา
ฉันชื่อรักร้อยค่ะ ฉันมาพบคุณเอกดนู รักร้อยรวบรวมสติที่แตกกระจายราวกับพลุของตัวเองอย่างยากเย็น พยายามบอกเป้าประสงค์ในการมาเยือนครั้งนี้กับชายหนุ่ม
ริมฝีปากหยักหนาแย้มหยันเล็กน้อย ขณะกราดสายตามองใบหน้างามของหญิงสาวที่ทำตาลอยๆ อย่างสมเพช สงสัยหัวคงกระแทกตอนเกิดอุบัติเหตุ เ้าหล่อนถึงทำท่าเหมือนกำลังเมายา
มาทำไม เขาถามเสียงเรียบจ้องหน้าหญิงสาวนิ่ง ทำเอาคนถูกจ้องแก้มร้อนวูบวาบ สติจะกระจายอีกหน
ฉันมาตามคุณเอกดนูไปรับมรดกค่ะ
ตอบแบบนี้คงเข้าท่า กว่าตอบว่ามาตามล่านายเหยินให้กลับไปรับมรดก รักร้อยโปรยยิ้มหวานๆ ให้ชายหนุ่มที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อ นึกเสียดายหากผู้ชายคนนี้เป็หลานชายเ้าสัวเกริก เธอคงเป็ผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ได้สามีหล่อแถมด้วยมรดกมหาศาล แต่มองยังไงไอ้เหยินคงไม่โตขึ้นแล้วกลายมาเป็หนุ่มหล่อคนนี้ได้ รักร้อยลอบถอนหายใจไว้อาลัยให้กับตัวเองอย่างปลงๆ
คุณเอกดนูไม่อยู่ เขาไปดูงานที่ต่างประเทศครับ
คำตอบนั้นทำให้รักร้อยนิ่งงันไปหลายวิ แผนการที่วางไว้ล่มั้แ่ยังไม่ได้ใช้ สมองน้อยๆ ครุ่นคิดหาทางออกให้ตัวเอง เธอมีเวลาเหลืออีกแค่ห้าเดือนกว่าๆ พินัยกรรมได้ระบุว่าหากเอกดนูไม่แต่งงานกับเธอภายในหกเดือนนับั้แ่วันเปิดพินัยกรรม มรดกทั้งหมดจะตกเป็ของเตโชทันที
แค่คิดถึงหน้าหลานชายอีกคนของเ้าสัวเกริก รักร้อยแทบจะกลั้นความเกลียดชังไว้ไม่ไหว เตโช หรือเต้ เป็ลูกชายของกรวรรณลูกสาวคนรองของเ้าสัว เป็ทายาทลำดับที่สองของเ้าสัว ชายหนุ่มดูแลกิจการนอกกฏหมายของมหทรัพย์ไพศาลทั้งหมด เขาตามจีบรักร้อยั้แ่วันแรกที่พบหน้าเมื่อห้าปีก่อน จนถึงตอนนี้เขายังไม่เลิกรา เตโชหาโอกาสแตะอั๋งรักร้อยทุกครั้งที่มีโอกาส ลามปรามจนถึงขั้นปลุกปล้ำ หากพ่อพันไม่ช่วยไว้ทัน เธอคงกลายเป็เหยื่อของผู้ชายคนนั้นไปแล้ว หลังจากเกิดเหตุการณ์เตโชถูกเ้าสัวไล่ออกจากบ้านมหทรัพย์ แต่ยังให้เขาดูแลกิจการนอกกฏหมายเหมือนเดิม
กิจการที่รักร้อยปฏิเสธไม่ได้ว่ามันสร้างรายได้มหาศาลแต่ก็สร้างปัญหาให้มากมายพอกัน การตายของก้องเกียรติลูกชายคนโตของเ้าสัวมาจากความขัดแย้งในธุรกิจมืดนี้ รวมถึงการตายของเกียรติชัยและเอื้องผึ้งพ่อแม่ของเอกดนูด้วย นั่นทำให้เอกดนูไม่ยอมกลับไปรับมรดก ตอนนั้นรักร้อยไปเข้าค่ายอาสาที่ต่างจังหวัด กลับมาไม่ทันงานศพจึงพลาดโอกาสพบหน้าคู่แค้น
เขาจะกลับเมื่อไหร่คะ
เดือนหน้าถึงจะกลับครับ บางทีอาจจะเลยไปดูงานต่อ ก็คงจะสองเดือน
ชายหนุ่มตอบคำถามนั้นพลางลอบสังเกตสีหน้าของคนถาม ก่อนจะยิ้มขำเมื่อหญิงสาวทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เดาได้ว่าเ้าหล่อนคงผิดหวังอย่างแรง
เหอะ ใครใช้ให้ลากสังขารมาถึงนี่กันล่ะ เ้าหล่อนน่าจะรู้ว่าเ้าของไร่ไม่เต็มใจรับมรดก ยังจะมาให้เสียเวลาอีก...
ฉันขออยู่ที่นี่ จนกว่าพบเขา รักร้อยตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ว่าจะรอพบเอกดนูให้ได้
ผมว่าคุณกลับไปเถอะครับ รอไปคำตอบก็เหมือนเดิม คุณเอกดนูเขาไม่อยากได้มรดก อย่าพยายามยัดเยียดให้เขาเลย เสียเวลาเปล่าๆ
คำว่ายัดเหยียดถูกเน้นเสียงจนคนฟังร้อนวูบไปทั้งหน้า ไม่นึกว่าคนหล่อจะชอบจิกกัด รักร้อยเริ่มหวั่นใจ ผู้ชายแมนๆ ไม่ชอบพูดมาก ยิ่งจิกกัดยิ่งไม่น่าจะชอบทำ
ตายละหวา ... หรือว่าผู้ชายคนนี้จะเป็เก้ง!
โอ... ไม่... ไม่นะ พระเ้าคงไม่โหดร้ายกับหนูร้อยจนเกินไป ผู้ชายหล่อๆ คนนี้ตรงสเป็คผู้ชายในฝันทุกอย่าง ถึงจำเป็ต้องแต่งงานกับไอ้เหยิน แต่รักร้อยยังวาดฝันว่าจะมีผู้ชายสักคน มาเซ๊งเธอต่อหลังจากหย่ากับเขาแล้ว เธอจะรักษาตัวและหัวใจให้รอดปลอดภัยจากไอ้เหยิน เพื่อกลับมาหาเขาคนนั้น
และผู้ชายที่เธอวาดฝันก็ปรากฏกายอยู่ตรงหน้าแล้ว ไหนๆ ไอ้เหยินก็ไม่กลับมาง่ายๆ ขอใช้เวลาระหว่างรอให้เป็ประโยชน์ด้วยการสอยหัวใจหนุ่มหล่อมาเป็ของกำนัลให้ชีวิตสักหน่อย...
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
อัพแล้วจ้า
รวิญาดา