สามีฉันคือท่านอ๋อง (มี e-book นะคะ)

        ในขณะที่หลินอ๋องและตงอ๋องต่างยุ่งอยู่กับการสำรวจรอบเมืองและแนะนำชาวเมืองในการเพาะปลูกพืชพันธุ์ที่นำมาจากเมืองหลวงอยู่นั้น หลิวจางหมิ่นก็ออกสำรวจรอบเมืองอยู่เช่นกัน

        “พระชายา ต้องการจะซื้อสิ่งใดเป็นพิเศษหรือเจ้าคะ” ชิงเหยียนสอบถามหลังจากที่เห็นเจ้านายของตนนั่งรถม้าวนรอบเมืองอยู่เป็นเวลานาน

        “ชิงเหยียน ชิงฮุ่ย ข้าคิดว่านอกจากเราจะช่วยแนะนำชาวเมืองปลูกพืชพันธุ์ต่างๆ แล้ว เรายังสามารถช่วยพวกเขาหารายได้เพิ่มได้อีกนะ” หลิวจางหมิ่นพูดกับสาวใช้ของตน

        “ช่วยอย่างไรหรือเจ้าคะ นอกจากการทำไร่ทำนาแล้ว พวกเขาจะทำอะไรได้อีกหรือ” ชิงฮุ่ยตอบอย่างสงสัย

        “เจ้าลองดูกลุ่มหญิงสาวที่นำของป่ามาขายอยู่ทางโน้น” หลิวจางหมิ่นพูดพลางชี้มือไปยังกลุ่มหญิงสาวที่วางของขายอยู่ริมทาง

        “มันคือพวกผักป่าทั่วๆ ไปนะเจ้าคะ” ชิงเหยียนยังคงสงสัย

        “เจ้าลองดูที่พวกเขาแต่ละคนให้ดีๆ สิ นอกจากผักป่าแล้ว พวกเขายังมีอะไรอีก”

        “พวกนางแต่งกายธรรมดาแต่ว่าเรียบร้อย แต่ละคนไม่ได้มีเครื่องประดับใดๆ สวมใส่ แต่มองดูแล้วน่ารักสดใส” ชิงฮุ่ยทำท่าคิด “นึกออกแล้วเจ้าค่ะ พวกนางมีดอกไม้ประดับอยู่ แต่ละคนมีดอกไม้ไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ”

        “จริงด้วยเจ้าค่ะพระชายา พวกนางมีดอกไม้ประดับอยู่บนผม และดอกไม้แต่ละชนิดยังสวยงามมากด้วยนะเจ้าคะ” ชิงเหยียนพูดอย่างตื่นเต้น

        “ถูกต้องแล้วล่ะ ดอกไม้พวกนี้สวยงามมาก ข้าคิดว่าพวกเขาน่าจะเก็บดอกไม้เหล่านี้มาจากในป่า” หลิวจางหมิ่นตอบยิ้มๆ

        “แล้วดอกไม้พวกนี้จะช่วยชาวบ้านได้อย่างไรหรือเจ้าคะ” ชิงฮุ่ยยังคงไม่เข้าใจ

        “เจ้าไปเชิญพวกเขามาพบข้าที” หลิวจางหมิ่นยังไม่ตอบคำถาม แต่ให้สาวใช้ไปตามหญิงสาวกลุ่มนั้นมาพบ

        หญิงสาวกลุ่มนั้นนั่งอยู่อย่างไม่ค่อยมีความสุขนัก เมื่อรู้ว่าพระชายาของหลินอ๋องเรียกพบพวกตน

        “พวกเจ้าทำตัวตามสบายเถอะ ข้าเพียงแต่อยากสอบถามพวกเจ้าบางเรื่องเท่านั้น” หลิวจางหมิ่นเริ่มพูดหลังจากที่เห็นพวกเธอนั่งตัวเกร็งกันอยู่

        “พระชายาต้องการสอบถามเรื่องใดหรือเจ้าคะ” หญิงสาวที่อายุมากที่สุดในกลุ่มพูดขึ้น

        “เจ้าชื่ออะไรหรือ” หลิวจางหมิ่นถามชื่อนางอย่างสนใจ

        “เหลียนจือเจ้าค่ะ”

        “เหลียนจือ ดอกไม้ที่พวกเจ้าใช้ประดับผมพวกนี้ เจ้าเก็บมาจากที่ใดหรือ”

        “เก็บมาจากในป่าเจ้าค่ะ ดอกไม้พวกนี้มีอยู่มากมาย พวกข้าเห็นว่ามันสวยดีจึงเก็บมาประดับไว้บนผมเจ้าค่ะ”

        “มีอยู่มากมายอย่างนั้นหรือ ถ้าข้าจะให้พวกเจ้าเก็บมาขายให้กับข้า พวกเจ้าจะว่าอย่างไร”

        “ขายหรือเจ้าคะ ดอกไม้ป่าพวกนี้ขายได้หรือเจ้าคะพระชายา” เหลียนจือถามอย่างตกใจ เพราะเธอไม่คิดว่าดอกไม้เหล่านี้จะขายทำเงินได้

        “ย่อมต้องขายได้ และข้าอยากให้พวกเจ้าขุดต้นอ่อนของมันมาขายให้กับข้าด้วย พวกเจ้าจะสะดวกหรือไม่”

        “หากพระชายาต้องการจะนำดอกไม้เหล่านี้ไปปลูกไว้ที่จวน พวกข้าจะขุดไปให้โดยไม่คิดเงินเลยเจ้าค่ะ ท่านอ๋องกับพระชายาต้องลำบากเดินทางจากเมืองหลวง เพื่อมาช่วยพวกเราถึงทางเหนือ พวกเราซาบซึ้งในความเมตตาของพวกท่าน เรื่องเล็กน้อยเท่านี้พวกเราไม่อาจรับเงินไว้ได้หรอกเจ้าค่ะ”

        “ข้าขอบใจในความมีน้ำใจของเจ้า แต่ข้าอยากได้ดอกไม้พวกนี้เป็นจำนวนมาก แล้วข้าจะให้พวกเจ้าเก็บมาโดยไม่จ่ายค่าตอบแทนได้อย่างไร” หลิวจางหมิ่นยังชี้แจงต่อ

        “พวกเจ้าทำตามที่พระชายาบอกเถอะ หากพวกเจ้ายังปฏิเสธอยู่อย่างนี้แล้วใครมาได้ยินเข้า คงจะคิดว่าพระชายาทรงใช้อำนาจบังคับพวกเจ้าเป็นแน่” ชิงเหยียนรีบพูดขึ้นขณะที่เห็นว่าพวกนางกำลังจะปฏิเสธ

        “เหลียนจือ พระชายาไม่ได้จะรับซื้อดอกไม้จากพวกเจ้าอย่างไม่มีเหตุผลหรอกนะ” ชิงฮุ่ยพูดเสริมอีกแรง

        “ถ้าเช่นนั้นพวกข้าต้องขอขอบพระคุณพระชายาเจ้าค่ะ” เหลียนจือตอบรับอย่างเกรงใจ

        “เหลียนจือ นอกจากเก็บของป่าขายแล้ว เจ้ายังมีงานใดทำอีกอย่างนั้นหรือ” หลิวจางหมิ่นถามต่อ

        “ที่บ้านของข้าทำไร่ทำนาเป็นหลักเจ้าค่ะ หากมีเวลาว่างจากการทำไร่ ข้าก็จะไปหาของป่าออกมาขายเพื่อหารายได้ช่วยครอบครัวอีกทางหนึ่งเจ้าค่ะ”

        “ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าไปเก็บดอกไม้ป่าตามรายชื่อนี้มาให้ข้า เก็บมาได้มากเท่าไหร่ข้าจะรับซื้อไว้ทั้งหมด และหากพบต้นอ่อนของมัน พวกเจ้าก็ขุดมาขายให้ข้าได้ มากเท่าไหร่ก็ได้เช่นกัน”

        “พระชายาต้องการต้นไม้และดอกไม้พวกนี้ไปทำอะไรหรือเจ้าคะ” เหลียนจือถามอย่างสงสัย

        “เอาไว้ข้าจะบอกพวกเจ้าทีหลัง ตอนนี้พวกเจ้าทำตามที่ข้าบอกก่อนก็พอ อีกอย่างหนึ่งพวกเจ้าเข้าป่ากันบ่อยๆ พวกเจ้ารู้จักสมุนไพรหรือไม่” หลิวจางหมิ่นถามต่อ

        “สมุนไพรหรือเจ้าคะ พวกเราไม่รู้จักหรอกเจ้าค่ะ” เหลียนจือตอบ

        “วันหลังข้าจะนำสมุนไพรบางตัวมาให้พวกเจ้าศึกษาดู หลังจากนั้นจะให้พวกเจ้าเก็บมาขายให้ข้า”

เหลียนจือและพวกรับฟังโดยไม่ได้ถามสิ่งใดต่อ เมื่อเสร็จธุระจึงกล่าวลาพระชายาแล้วจากไปด้วยความดีใจ

        “พระชายาต้องการดอกไม้พวกนี้ไปทำอะไรกันแน่หรือเจ้าคะ” ชิงฮุ่ยยังไม่คลายสงสัย

        “ข้าจะเอาดอกไม้พวกนี้ไปทำชาดอกไม้และขนม”

        “ดอกไม้พวกนี้เอาไปทำชาและขนมได้ด้วยหรือเจ้าคะ” ชิงเหยียนถามอย่างไม่เชื่อ

        “ทำได้สิ ชิงฮุ่ย ชิงเหยียน ดอกไม้พวกนี้นอกจากจะสวยงามแล้ว ยังมีประโยชน์และดีต่อร่างกายเราอีกด้วย” หลิวจางหมิ่นตอบอย่างอารมณ์ดี