[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น

บทที่ 28  รับดูแลลู่จินฉวน

ในสถานพยาบาลของฐานทัพ โจวจินมองไปที่ลู่จินฉวน ตอนนี้ชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงพยาบาลและเขากำลังจะทำแผลให้อีกฝ่าย เขาพึมพำออกมาว่า "ฉันจะให้คนมาเฝ้านายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย ถ้านายยังทำแบบนี้อีก" 

สิ่งที่หมอไม่ชอบคือการที่ผู้ป่วยไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำ

"หือ?" เขาเปิดแผลของลู่จินฉวน "แผลของนายได้รับการรักษาแล้วนี่นา?"

จากที่เห็นคราบเลือดบนผ้าก๊อซ โจวจินคาดว่าบาดแผลของลู่จินฉวนน่าจะเปิดออกและอาการแย่ลงมากแล้ว แต่เมื่อเขาเปิดผ้าก๊อซออกเขาก็พบว่ามันเหนือกว่าที่เขาจินตนาการแบบสุด ๆ

"เมื่อคืนนี้มันแย่ลงจริง ๆ แต่ฉันใส่ผงยาลงไปแล้ว" ลู่จินฉวนอธิบาย

โจวจินกลอกตาและทำแผลให้เขาใหม่ "นายนี่มันโชคดีจริง ๆ "

“ต่อไปฉันจะเชื่อฟังนาย” ลู่จินฉวนนอนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้เขารักษาบาดแผลให้ "หลังจากนี้ฉันจะพักฟื้น"

โจวจินมองออกไปนอกหน้าต่างเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดจบและถอนหายใจออกมา "น่าเสียดายที่วันนี้หิมะตก ฉันมองไม่เห็นดวงอาทิตย์"

อะไรกัน?

"ไม่อย่างนั้นฉันคงดูได้ว่าวันนี้ดวงอาทิตย์มันขึ้นจากทางทิศตะวันตกหรือเปล่า" เขาพูดติดตลก "ยากนะที่นายจะเชื่อฟังและเต็มใจที่จะพักฟื้นดี ๆ แบบนี้" 

“ฉันอยากให้การรับรสของฉันกลับมาเป็นเหมือนเดิม" ลู่จินฉวนกล่าวน้ำเสียงจริงจัง

...

เหวินหน่วนในฐานะลูกจ้างชั่วคราวในโรงอาหารใหญ่ เธอพักได้แค่วันแรกของปีใหม่ ใครจะไปรู้ว่าวันที่สองของปี เมื่อเธอมาทำงานก็ได้รับแจ้งจากผู้เฒ่ากั่วว่าได้จัดเตรียมงานใหม่ไว้ให้กับเธอแล้ว

"ทำงานนี้ให้ดี ถ้าคุณทำได้ดี นี่อาจเป็นโอกาสที่จะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ" ผู้เฒ่ากั่วกระซิบเป็นการส่วนตัว

เมื่อผู้เฒ่ากั่วไปสถานพยาบาลและเห็นลู่จินฉวนนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว เขาก็ตระหนักได้ว่างานที่เขาได้รับมอบหมายคือดูแลชีวิตประจำวันของลู่จินฉวน

“มีปัญหาอะไรไหม” ผู้เฒ่ากั่วดึงเธอแล้วกระซิบ “ถ้าคุณกลัว ฉันจะไป...”

ผู้นำของฐานทัพให้ความสำคัญกับอาการบาดเจ็บของลู่จินฉวนเสมอ เดิมทีจะจัดให้เขาได้พักฟื้นในพื้นที่ที่อยู่อาศัยของเจ้าหน้าที่ของฐานทัพเพียงลำพัง แต่โจวจินกล่าวว่า "ด้วยนิสัยของลู่จินฉวน ตราบใดที่เขาอยู่ในฐานทัพ เขาจะคิดแต่เรื่องงานตลอด เขาจะพักผ่อนอย่างเต็มที่ได้อย่างไร?”

แล้วเราจะทำอย่างไร?

เพราะอาการบาดเจ็บของเขา จึงไม่เหมาะที่จะเดินทางไปโรงพยาบาลในเมืองไกล ๆ เพื่อพักฟื้น

ดังนั้น โจวจินจึงแนะนำว่าควรจัดสถานที่พักฟื้นในหมู่บ้านซานชาจะดีกว่า หากเขาไม่ได้อยู่ในฐานทัพเขาน่าจะปล่อยวางเรื่องงานได้บ้าง ทั้งยังใกล้กับสถานพยาบาลในฐานทัพ หากเขามีอาการใด ๆ ก็สามารถให้โจวจินไปรักษาได้ทันท่วงที

หลังจากฟังการวิเคราะห์ของโจวจิน หัวหน้าก็รู้สึกว่าวิธีนี้ดี

นี่เป็นเพียงการจัดบ้านให้ลู่จินฉวนไปอาศัยอยู่ แต่ผู้ใหญ่บ้านอย่างเหวินโหย่วฟู่รู้สึกอับอายอย่างมาก เพราะเขาไม่มีบ้านที่เหมาะสมให้อีกฝ่ายพักอาศัยอยู่เลย

ในยุคนี้ ไม่มีบ้านไหนร่ำรวยและบ้านที่มีที่ว่างก็ไม่เหมาะ เช่น บ้านของกัวอันฉิน "ทำไมเราไม่จัดที่พักในบ้านของเหวินหน่วนล่ะ?" 

โจวจินลูบจมูกแล้วพูดด้วยความรู้สึกผิด "จะได้สะดวกสำหรับเธอที่จะทำอาหารและดูแลผู้กองลู่"     

“แต่บ้านหลังนั้นคือบ้านผีสิงที่ไม่มีคนอยู่มาหลายปีแล้ว มันจะไปเหมาะสำหรับการพักฟื้นได้อย่างไร สิ่งที่สำคัญที่สุดคือลู่จินฉวนเป็นชายวัยฉกรรจ์ หญิงสาวกับชายฉกรรจ์อยู่ด้วยกันสองต่อสองมันจะทำให้ชื่อเสียงของเหวินหน่วนด่างพร้อย”    

"ปัญหานี้แก้ง่ายมาก" โจวจินพูดด้วยรอยยิ้ม "ให้คนของเราซ่อมแซมบ้านให้ดี ทางเราไม่เชื่อไอ้ข่าวลือเรื่องบ้านผีสิง"     

“แต่เหวินหน่วนเป็นเด็กผู้หญิง คงไม่สะดวก!” เหวินโหยวฟู่กล่าวแย้ง 

"เป็นเกียรติของฉันที่ฐานทัพมอบหมายงานนี้ให้ฉัน" เหวินหน่วนกล่าวอย่างจริงจัง "โปรดวางใจ ฉันจะดูแลผู้กองลู่ให้ดีที่สุด" 

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ดึงแขนเสื้อของเหวินโหยวฟู่อย่างเบามือ "คุณปู่สาม หนูไม่กลัวคำนินทาของคนอื่นหรอก"

“ฉันได้ยินมาว่าเหวินหน่วนมีคุณย่าอยู่ด้วย เธอสามารถรับย่ามาอยู่ด้วยกันได้” ผู้เฒ่ากั่วพูดด้วยรอยยิ้มและดูเป็นกังวลเล็กน้อย “เธอจะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกนินทา” 

เหวินโหยวฟู่มองจ้องไปที่สาวน้อยซึ่งกำลังแสดงสีหน้าแน่วแน่ ในที่สุดเขาก็ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย

แต่เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องดีสำหรับเหวินหน่วน หากเธอดูแลลู่จินฉวนได้เป็นอย่างดีมันจะถือว่าเธอมีบุญคุณต่อเขา แม้เธอจะไม่สามารถเป็นพนักงานประจำได้ แต่สถานะของเธอก็จะไม่ไกลกับการเป็นพนักงานประจำแน่นอน

เขาไม่รู้ว่าเหวินเฟิงฉีจะโกรธไหมถ้าได้รู้เรื่องนี้?

    ...

"ทำไมล่ะแม่ ถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไปเหวินหน่วนจะขี่หัวฉันนะ!" โจวย่าหนีร้องไห้ออกมา

“แกเอาตัวเองไปเทียบกับเหวินหน่วนได้อย่างไร?” กัวอันฉินมองเธออย่างเฉยเมย “นั่นมันก็แค่งานดูแลคนอื่น แล้วแกล่ะ?" 

“แต่ถ้าเหวินหน่วนทำงานได้ดีและประสบความสำเร็จ เธอก็จะได้เป็นพนักงานประจำ” โจวย่าหนีพูดด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

“นั่นมันแค่พนักงานทำอาหาร” กัวอันฉินเหลือบมองโจวย่าหนีด้วยความดูถูก “ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าร้องไห้ ทำไมฉันถึงให้กำเนิดคนไร้สมองอย่างแกออกมาด้วยเนี่ย!” 

โจวย่าหนีกลัวถูกด่าอีก เธอจึงทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจแล้วดึงแขนแม่ของเธอเพื่อพูดเปลี่ยนเรื่อง "แม่ ถ้างั้นหนูว่าหนูควรหาทางออกอื่น ทุก ๆ ปีในหมู่บ้านจะมีการคัดเลือกคนเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหาร" 

กัวอันฉินพยักหน้า "อืม รอให้แม่คิดวิธีให้แกเข้าเรียนได้ก่อน ถึงตอนนั้น เมื่อแกเป็นนักศึกษาแล้ว แกจะอิจฉาทำไมกับอีแค่แม่ครัว?" 

 "ขอบคุณค่ะแม่!" โจวย่าหนีหอมแก้มกัวอันฉินอย่างมีความสุข "แม่ของหนูดีที่สุดเลย"

“ปากหวานนักนะ" กัวอันฉินลูบศีรษะของลูกสาวด้วยรอยยิ้ม ทว่าดวงตาของเธอกลับฉายแววขมขื่น

เธอรู้เรื่องนี้มาจากวิธีที่พิเศษเล็กน้อย เธอรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ลูกสาวของเธอจะเข้ามหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหารด้วยวิธีการตามขั้นตอนปกติ

ทว่ากฎเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น

กฎหลายอย่างที่คนอื่นจำเป็นต้องทำตาม บางครั้งก็ไม่มีผลกับเธอ

ตัวอย่างเช่น เธอสามารถทำเหล้าที่คนอื่นทำไม่ได้และขายมันออกไป

กฎใช้ได้แค่กับคนบางพวกเท่านั้น

ส่วนการจัดการกับเหวินหน่วน นังเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนั้น เธอยังไม่ต้องทำอะไรนัก

โจวย่าหนียังเด็กเกินไป ลูกของเธอเป็นคนเจ้าเล่ห์ก็จริง แต่เมื่อเผชิญกับของจริง ลูกของเธอช่างไม่มั่นคงเอาเสียเลย

แต่ไม่เป็นไร

เธอจะช่วยปิดจุดอ่อนของลูกสาวแล้วช่วยวางแผนให้เอง

ผู้คนที่ฐานทัพปฏิบัติงานกันอย่างมีประสิทธิภาพมาก โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของลู่จินฉวน พวกเขากำลังนำเครื่องไม้เครื่องมือมาปรับปรุงบ้านของเหวินหน่วนให้ดีขึ้น

หิมะตกเฉพาะวันแรกของปีใหม่ สองวันนี้อากาศดีมาก หิมะละลายเกือบหมดแล้ว แต่ก็ยังมีหิมะเกาะตามหลังคาอยู่บ้าง จึงยังไม่สามารถซ่อมหลังคาได้ในขณะนี้ 

แต่ตัวบ้านทั้งภายในและภายนอกรวมทั้งอาคารด้านข้าง และสวนหลังบ้านได้รับการซ่อมแซมหมดแล้ว

แม้แต่ปล่องไฟก็ได้รับการทำความสะอาด

เหวินหน่วนรู้สึกดีใจจริง ๆ เธอสามารถประหยัดเงินได้อีกก้อนใหญ่สำหรับค่าซ่อมแซมบ้าน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเห็นใบหน้าของแม่และเหวินเฟิงฉีที่กำลังมีอารมณ์ครุกรุ่น เหวินหน่วนก็รู้สึกว่าอารมณ์ดี ๆ ของเธอหายวับไปทันที

เหวินหน่วนคิดว่าวันนี้เธอคงได้ทะเลาะกับเหวินเฟิงฉีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว แต่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะทำเพียงจ้องเธออย่างหนักสักพักแล้วจึงจากไป

เขาจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนี้จริงเหรอ?

เธอไม่อยากจะเชื่อเลย

เมื่อบ้านได้รับการซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว เธอจึงไปรับแม่เฒ่าจ้าว เมื่อไปถึงก็พบว่าเหวินเฟิงฉีกำลังรอเธออยู่ที่นั่น