กำเนิดใหม่ราชามังกรสวรรค์

ตอนที่ 38

        รักษาพิษ

        ไป๋เหอตัดสินใจทันทีเพราะไม่มีเวลาแล้ว  เขาจึงเริ่มจับนางถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจสิ่งที่อยู่ภายใต้เสื้อผ้า  สิ่งที่เขาสนใจก็คือรีบเร่งรักษานางโดยไวไม่เช่นนั้นเรื่องที่เขาช่วยนางครั้งนี้คงจะสูญเปล่า

        เมื่อถอดเสื้อผ้านางออกไป๋เหอก็เริ่มรักษาอาการของนางทันทีเขาใช้วิธีที่2 คิดว่าเหมาะสมที่สุดแล้วและคิดว่าพลังลมปราณเขามีมากพอที่จะรักษานาง ตอนนี้เขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุอยู่ในระดับที่ 5 นั่นแสดงว่าเขาสามารถรักษานางอย่างง่ายดายด้วยลมปราณที่เขามีและมียาอยู่ในแหวนอีกมากมายหากลมปราณเขาหมด

        สตรีร่างอรชรปราศจากเสื้อผ้าสวมใส่โสตประสาทตื่นรู้ถึงพลังบางอย่างที่ถูกถ่ายทอดเข้ามาในตัวขนตางอนขยับขึ้นลงก่อนเปลือกตาที่อ่อนล้าจะลืมตาขึ้น  สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าก็คือชายคนที่ช่วยเหลือนางนั่นเอง  ใบหน้าของเขาอยู่ในช่วงวัยกลางคนกำลังถ่ายทอดพลังลมปราณเข้าหาตัวนาง บนร่างของเขาปรากฏมีแสงเรืองรองสีน้ำเงินปล่อยออกมาและมันยังเข้ามาที่ตัวของนาง หญิงสาวรับรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับ 5 ค่อนข้างหายากคนที่มีอยู่ในระดับนี้ ที่ตระกูลของนางมีแค่หนึ่งคนที่อยู่ในระดับ5 ส่วนอีก 3 คนอยู่ในระดับ 4 

        นี่เขากำลังช่วยนางอย่างนั้นเหรอ!!

         นางยังไม่ตายแต่ยังคงมีสติอยู่หญิงสาวมีรอยยิ้มที่มุมปากน้อยๆ ก่อนที่จะก้มลงมองดูร่างกายตนเองเมื่อรู้สึกว่ามันโล่งผิดปกติ 

        นางถึงกับอ้าปากค้างพูดไม่ออก  พยายามดิ้นรนด้วยการมองหาเสื้อผ้าของตนพยายามเอามือขึ้นมาปกปิดของสงวนไว้ราวกับว่ามันเป็นเรื่องน่าอายมากที่มาแก้ผ้าต่อหน้าคนแปลกหน้าเช่นนี้เสื้อผ้าของนางก็อยู่ไกลเกินเอื้อมแล้ววิธีการรักษาเขาไม่ยอมถามนางก่อนว่ายินดีหรือไม่

        นี่เขากำลังทำอะไรเหตุใดรักษานางด้วยวิธีเช่นนี้นางรู้สึกไม่พอใจอยู่ไม่น้อย

        ไป๋เหอที่ปิดตาอยู่รับรู้ทุกการกระทำก่อนที่เขาจะกล่าวขึ้น

        “หากไม่อยากตายอย่าขยับ ระหว่างอายกับรอความตายเจ้าจะเลือกเอาอันไหน”  เขารู้ตอนนี้ว่านางกำลังรู้สึกเช่นไรจะมาหวงตนเองในเวลานี้มันใช่เรื่องเหรอจึงต้องดุนางเสียหน่อย

        หญิงสาวไม่ใช่คนโง่ย่อมที่จะเดาคำพูดนี้ออกนางหลับตาลงแล้วปล่อยจิตนิ่งไม่มีอารมณ์เขินอายหรือโกรธแค้นคนตรงหน้าที่กำลังนั่งหลับตาอยู่ เขากำลังช่วยชีวิตของนางไว้นางควรจะขอบคุณเสียมากกว่าที่จะมานั่งโกรธมันคงฉุกเฉินจริงๆเขาถึงได้ทำเช่นนี้

        ผ่านไป1 ชั่วยามได้ การถ่ายทอดพลังรักษาเป็นไปด้วยดีเมื่อยุติการรักษาไป๋เหอยังคงหลับตาอยู่ก่อนจะเอ่ยขึ้น

        “เจ้าใส่เสื้อผ้าได้แล้ว”

        สิ้นเสียงหญิงสาวลืมตาขึ้นรีบเอื้อมมือไปคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาขยับตัวหันหลังให้แก่เขาแล้วรีบสวมมันอย่างรวดเร็ว

        ไป๋เหอหันไปอีกข้างเพื่อไม่ต้องการเสียมารยาทการกระทำของเขาไม่ใช่เรื่องดีนักที่ใช้วิธีช่วยนางเช่นนี้

        อี้เฟยเหลือบเห็นเช่นนั้นแล้วกลับรู้สึกว่าเขาช่างเป็นสุภาพบุรุษเหลือเกินผิดแต่ที่ชอบพูดจาไม่ดีเท่านั้นแต่นางไม่ถือโทษโกรธหรอกตอนนี้เขาคือผู้มีพระคุณที่นางต้องจดจำ

        “ขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือ” นางกล่าวออกมาเมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยอาการบาดเจ็บรู้ว่าเริ่มจะดีขึ้นพิษในร่างกายเริ่มจะเบาบางลงเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเขารักษาอาการของนางทันนั่นเป็นเรื่องที่ดีมาก

        “เจ้าเป็นใครชื่ออะไรเหตุใดถึงถูกตามล่าเช่นนี้”  ไป๋เหอหันกลับมาเมื่อรู้ว่านางได้แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว  นี่ถือว่าเขามองนางอย่างตั้งใจดูท่าแล้วนางไม่ใช่อิสตรีธรรมดาอาจจะเป็นลูกสาวตระกูลใหญ่โตที่ไหนสักแห่งเมื่อเขาพิจารณาถี่ถ้วนแล้วถึงคิดเช่นนั้น

        “ข้าชื่ออี้เฟย พวกมันเป็นลูกน้องบิดาของข้าแต่พวกมันกลับทรยศหักหลังจึงไล่ล่าจับตัวข้าไปให้ศัตรู” นางพูดถึงตรงจุดนี้ใบหน้าที่สวยสง่ากลับมีสีหน้าแดงกล่ำกำลังโกรธเกลียดรอวันล้างแค้นเมื่อนางหายดีจะกลับไปถล่มให้ราบคาบ

        ไป๋เหอหันมาดูสตรีที่เอ่ยตอบแม้จะแสดงความโกรธออกมาแต่นางก็ยังคงดูงดงาม  ใบหน้ารูปไข่ขาวเนียนผ่องปากอวบอิ่มดวงตากลมโตเหมือนไข่ห่านผิวตัวขาวราวกับหยกมันแพะนางจัดว่างดงามราวกับเทพธิดาทรวงสวรรค์งามเทียบเท่ากับจื่อลู่ได้หรืออดีตคู่หมั้นเขาก็ไม่ผิด งดงามจริง ๆ แม้จะงดงามเพียงใดไป๋เหอทำได้เพียงแค่มอง ดูท่านางไม่ใช่สตรีอ่อนหวานนางมีความเข้มแข็งความเด็ดเดี่ยวที่ตรงข้ามกับรูปร่าง  ไป๋เหอไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวเมื่ออยู่ต่อหน้านางซึ่งต่างกันกับเมื่อยู่ต่อหน้าจื่อลู่ไม่รู้เหตุใดเขาถึงเป็นเช่นนั้นทั้งที่นางก็งดงามไม่ใช่ย่อย

        “ท่านจ้องอะไรข้าอย่างนั้นเหรอ”  อี้เฟยพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าจ้องมองนางราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่และการจ้องของชายผู้นี้ไม่ได้คุกคามเหมือนสายตาบุรุษอื่นที่นางเคยเจอ

        “ขอโทษทีข้าเพียงแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย เอาละเรื่องการรักษาของเจ้านั้นตอนนี้ถือว่าดีในระดับหนึ่งแต่พิษหลันฮวาหยกเย็นยังถูกขับออกมาไม่หมดเจ้าต้องรักษาไปเรื่อย ๆ”

        “อะไรนะ !! ท่านบอกข้าว่าข้าโดนพิษหลันฮวาหยกเย็นอย่างนั้นเหรอพิษนี้เป็นพิษที่บิดาข้าเคยโดนวางยาเช่นกัน ข้ารู้แล้วว่าบิดาข้าเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าเจ้าพวกนั้นมันทรยศถึงขั้นวางยาพ่อข้านี่เอง”

        บิดาของนางที่ตอนนี้เป็นอัมพาตนอนติดเตียงก็เพราะพวกมัน หญิงสาวปล่อยแรงกดดันสังหารออกมาอย่างลืมตัวทำให้อาการบาดเจ็บภายในที่ยังไม่หายดีเกิดเจ็บขึ้นมาอีกครั้งนางถึงกับกระอักโลหิตออกมา  อวัยวะภายในยังไม่หายดีนางที่ใช้พลังถึงกับได้รับผลกระทบ

        ไป๋เหอรีบเข้าไปช่วยประคองร่างของหญิงสาว  เมื่อเห็นว่าได้รับบาดเจ็บอีกครั้งแม้จะรู้สึกอารมณ์เสียเมื่อเห็นนางทำเช่นนั้นแต่ก็เข้าใจดีคงมีอารมณ์โกรธอย่างมากไม่อาจห้ามความรู้สึกได้จึงได้ทำเช่นนี้

        “เอาล่ะอยู่นิ่ง ๆ ก่อนร่างกายเจ้ายังไม่แข็งแรงดี ส่วนเรื่องพิษเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลข้ามีทางขจัดให้หมดสิ้นได้อยู่แล้ว”

        “ท่านพูดจริงเหรอพิษข้าสามารถกำจัดได้ทั้งหมดอย่างนั้นเหรอ” หญิงสาวมีใบหน้าตื่นของความยินดีแฝงไปด้วยรอยยิ้มของการมีความสุขพิษนี้นางยังไม่เคยเห็นว่าใครสามารถรักษาได้บิดาของนางทำได้เพียงระงับไว้เท่านั้น  ถ้าหากเขารักษานางได้สามารถขจัดพิษในตัวให้หมดได้จริงๆ นางจะนับถือเขาเป็นอาจารย์ทันที

        สตรีตรงหน้าทำเหมือนไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะสามารถทำได้ชายหนุ่มถึงกับหรี่ตาลงถามขึ้น “หรือว่าเจ้าไม่เชื่อที่ข้าพูด”

        “เปล่า ๆข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเพียงแต่หากท่านบอกว่าพิษข้าสามารถกำจัดออกได้ บิดาข้าที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าโดนพิษนี้เข้าไปบวกกับอาการบาดเจ็บที่ต่อสู้มาก่อนหน้านั้นยังไม่ทันได้รักษาให้ดีทำให้ตอนนี้ท่านนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงข้าเสาะแสวงหาผู้มารักษาไปทั่วแต่ก็ไม่มีใครพอจะรักษาได้เพียงแค่ระงับบรรเทาอาการไว้ชั่วคราวเท่านั้น   หากท่านรักษาได้ข้าอยากให้ท่านไปดูอาการบิดาของข้าเสียหน่อย” 

        นางกล่าวอย่างมีความหวังจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาขอร้อง  ชีวิตบิดาของนางตอนนี้มีค่าเหลือล้นหากบิดาตายลงนางก็ไม่รู้จะต้องทำเช่นไร  ชีวิตของนางถูกบิดาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กกับน้องชายหากจะต้องเห็นบิดาจากไปเช่นนี้นางไม่อาจจะรับไหวได้นี่คือที่พึ่งพิงสุดท้ายของนางแล้ว  หวังว่าเขาจะช่วยเหลือนางได้

        ไป๋เหอเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยกล่าว “ข้าก็ไม่รู้ว่าจะรักษาได้หรือไม่เพราะข้ายังไม่เห็นตัวบิดาเจ้า  แต่ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำก็คือเอาพิษของเจ้าออกจากร่างกายให้หมดเสียก่อนถึงจะสามารถไปดูบิดาของเจ้าได้แต่การรักษาไม่ใช่ใช้เวลาวันเดียวแล้วหายเจ้าต้องทำเช่นเดียวกันกับวันนี้อีก2 วันแต่ข้าก็ไม่รู้ว่าอีก 2 วันจะกำจัดหมดไปหรือไม่ต้องดูอีกที”

        “ข้ารอได้ขอเพียงกำจัดมันออกจากตัวข้าให้หมด”

        หญิงสาวพอรู้ว่าบิดาของตนเองอาจจะช่วยรักษาได้นางเริ่มใจชื้นขึ้นแม้จะมีความหวังครึ่งหนึ่งอยู่ก็ตามเถอะแต่ดูท่าแล้วชายที่อยู่ตรงหน้าคงจะมีฝีมืออยู่ไม่น้อยในการรักษาคนแถมยังเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับ5 อีกถือว่าน่าเคารพยิ่งนางคงต้องฝากความหวังไว้กับเขาแล้ว

        ส่วนไป๋เหอนั้นเขาไม่รู้ว่าจะรักษาบิดาของนางได้หรือไม่พิษที่อยู่ในตัวไม่รู้ว่าฝังลึกไปในร่างกายนานแค่ไหนแล้วดีไม่ดีอาจรักษาไม่ได้เลย แต่ดูท่าแล้วนางคงจะฝากความหวังไว้ที่ตัวเขามากเรื่องนี้ทำให้เขากลุ้มใจนัก

        หมู่บ้านพฤกษา

        ซวงเอ๋อร์ที่เฝ้าจดจ่อรอพี่ชายกลับมานางภาวนาให้เขากลับออกมาอย่างปลอดภัยใบหน้าของนางตอนนี้เศร้านักกลัวว่าพี่ชายคนเดียวของนางจะได้รับอันตราย  นางคิดว่าไม่น่าจะลงมาคนเดียวเช่นนี้เลยนางน่าจะรอพี่ชายออกมาด้วยใบหน้ามีความอมทุกข์อย่างมาก

        “แม่นางซวงเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้เป็นกังวลไปข้าคิดว่าไป๋เหอต้องปลอดภัยกลับมาแน่ข้าเชื่อมั่นในฝีมือของเขา” หวังเหว่ยที่ได้รู้ความสามารถของไป๋เหอจากปากของหลินปอ เขามีความเชื่อว่าไป๋เหอต้องเอาตัวรอดปลอดภัยกลับมาแน่ ชายผู้นี้ไม่อายุสั้นหรอกเขาไม่เชื่อ

        ซวงเอ๋อร์พยายามคิดเช่นนั้นว่าพี่ชายนางเก่งย่อมที่จะเอาตัวรอดได้แต่นางกลับทำใจให้ไม่รู้สึกเป็นห่วงไม่ได้เพราะนางมีเขาเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่ง

        ทางด้านไป๋เหอปล่อยให้อี้เฟยจัดการตนเองโดยการนั่งสมาธิรวบรวมลมปราณอยู่ในถ้ำส่วนเขาออกไปหาของป่ามาให้นางกิน ขณะที่เขากลับเข้ามานั้นเขาก็ได้เห็นว่านางกำลังนั่งขัดสมาธิเบื้องหน้าปรากฏมีแกนอสูรสีดำอยู่เขารับรู้ทันทีว่ามันแข็งแกร่งยิ่งนักแข็งแกร่งกว่าเขาก็เป็นได้ และที่น่าตกใจก็คือนางดึงพลังออกมาจากแกนอสูรนั้นเข้าตัว  ทำให้เขาแปลกใจว่านางกำลังทำอะไรอยู่ก่อนที่จะเห็นนางลืมตาขึ้น

        “ท่านกลับมาแล้วเหรอ”

        “ใช่ข้ากลับมาแล้วว่าแต่เจ้ากำลังทำอะไรอยู่อย่างนั้นเหรอ” 

        ใบหน้าเขาเกิดความสงสัยจนหญิงสาวนึกแปลกใจเหตุใดเขาถึงถามเช่นนี้ราวกับว่าเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่นางทำคืออะไร นี่เขาไปอยู่ที่ไหนมาเหตุใดถึงไม่รู้แค่เรื่องง่าย ๆ พวกนี้

ปลกล๊อกฟรีวันละ 1 ตอน หรือ 2 ตอนต่อวัน

ตอนที่ 1 2 3 4 5 มีการเปลี่ยนแปลงบทบาทตัวละครเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับสถานการณ์  ต้องขออภัยนะครับ